Είναι ο γνωστότερος Φινλανδός σκηνοθέτης.  Τον  κινηματογράφο του Άκι Καουρισμάκι  σφραγίζει η λεπτή ειρωνεία, το εκλεπτυσμένο χιούμορ, η υψηλή αισθητική των μουσικών του επιλογών , οι λιγοστοί  αλλά με νόημα διάλογοι,  η κινηματογράφηση με το ίδιο 35άρι φιλμ μόνο με μία λήψη, η συγκρατημένη χρονική διάρκεια.

Τα « Πεσμένα Φύλλα»   δημιουργούνται ως επιβεβαίωση ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει. Από την εργασιακή ανασφάλεια, την  κοινωνική απομόνωση, την μοναξιά και τον πόλεμο.

Ο Καουρισμάκι πλάθει ένα μαγευτικό φιλοσοφικό ειδύλλιο –κάποιας άλλης ρετρό εποχής- χωρίς κινητά τηλέφωνα και  τεχνολογικές πινελιές. Εστιάζει στο αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης κατάστασης, όπως είναι η αποξένωση, η ανεργία και η αναζήτηση της αγάπης και του  έρωτα, σε ένα κρύο και αποστειρωμένο  τοπίο του  Ελσίνκι, το οποίο αποτυπώνει ίσως ομορφότερο και ζεστότερο απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, θυμίζοντας επίσης, αμερικάνικο νουάρ.

Η θεατρική ηθοποιός Άλμα Πόιστι και ο  Γιούσι Βάτανεν, ακολουθούν πιστά την παράδοση των χαρακτήρων του Άκι Καουρισμάκι και συνυπογράφουν δύο χαμηλότονες αλλά εξαιρετικές ερμηνείες, σε ένα έργο που διαρκεί  81 λεπτά.

The post Πεσμένα Φύλλα appeared first on screeneye.gr.

‘’ Ήταν βαθιά κρυμμένοι μέσα του οι λόγοι που αγαπούσε τη θάλασσα: ήταν η ανάγκη του καλλιτέχνη που δουλεύει σκληρά να ξεκουραστεί, η μεγάλη του επιθυμία να φύγει απ’ την απαιτητική πολυμορφία των φαινομένων και να κουρνιάσει προστατευμένος μέσα στην αγκαλιά του απλού, του τεράστιου, ήταν η απαγορευμένη, εντελώς αντίθετη στο καθήκον του, κι ακριβώς γι’ αυτό δελεαστική ροπή στο αδιάρθρωτο, το άμετρο, το αιώνιο, το Τίποτα.
Αυτός που προσπαθεί να πετύχει το Εξαιρετικό, λαχταρά να ξεκουραστεί στο Τέλειο, και δεν είναι άραγε το Τίποτα μια μορφή του Τέλειου;’’

Η εξαιρετική νουβέλα του Τόμας Μαν “Θάνατος στη Βενετία” μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Λουκίνο Βισκόντι, µε τον Ντερκ Μπόγκαρτ στο ρόλο του φον Άσενµπαχ.

Μια ιστορία για την εµµονή, την αγωνία του καλλιτέχνη, την αιώνια αναζήτηση και την άβυσσο του τέλους.

The post Μια ιστορία για την αιώνια αναζήτηση και την άβυσσο του τέλους. “Θάνατος στη Βενετία” στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Σπουδαίος Έλληνας δημιουργός της διασποράς, του οποίου το όνομα συνδέθηκε καλλιτεχνικά περισσότερο με την Γαλλία παρά με την Ελλάδα, ήταν ο Νίκος Παπατάκης, γνωστός και ως Nico. Ιδρυτής του «La Rose Rouge» στο Παρίσι, όπου σύχναζαν οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες και διανοούμενοι της εποχής: Ζαν Κοκτώ, Ζαν Πολ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Αντρέ Μπρετόν, Ζακ Πρεβέρ. Σύζυγος της Ανούκ Εμέ και της Όλγας Καρλάτου. Εραστής της μούσας του Άντι Γουόρχολ, γνωστής ως Nico των The Velvet Underground – ο έρωτάς της για τον Νίκο Παπατάκη την έκανε να υιοθετήσει αυτό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Παραγωγός της μοναδικής ταινίας του καλού του φίλου Ζαν Ζενέ «Ένα ερωτικό άσμα» (Un chant d’ amour), αλλά και της πρώτης ταινίας του Τζον Κασσαβέτη «Σκιές» (Shadows). Ως σκηνοθέτης, ο Νίκος Παπατάκης άφησε κληρονομιά στην ανθρωπότητα και στον παγκόσμια κινηματογραφία πέντε σπουδαίες ταινίες απαράμιλλης καλλιτεχνικής αξίας: «Οι άβυσσοι» (Les Abysses), «Οι βοσκοί» (Les pâtres du désordre), «Η φωτογραφία» (La photo), «Gloria Mundi», «Οι ισορροπιστές» (Les Equilibristes).

Αυτή τη βδομάδα στα “Κάδρα με ιστορία…γεμάτα μαγεία” φιλοξενούνται «Οι βοσκοί», μια από τις δύο ταινίες που γύρισε ο σκηνοθέτης στην Ελλάδα (η δεύτερη ήταν η «Φωτογραφία»). Η ταινία γυρισμένη το 1967, λίγο πριν την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια των ημερών του Πάσχα: ο Θάνος, ένας φτωχός τσοπάνης, «κλέβει» την όμορφη κόρη του πιο επιφανούς και πλούσιου γαιοκτήμονα της περιοχής και θέτει σε κίνηση ένα ανελέητο ανθρωποκυνηγητό σε βάρος των δύο παράνομων εραστών, καθώς ολόκληρη η τοπική κοινωνία και κυρίως η οικογένεια του γαιοκτήμονα δεν μπορεί να ανεχτεί αυτού του είδους την προσβολή. Κατά τον Παπατάκη, πρόκειται για μια ταινία που εξετάζει τις σχέσεις αφέντη-δούλου (αγαπημένη θεματική των ταινιών του) και αφορά «έναν υποταγμένο λαό που ντρέπεται για τον εαυτό του, πράγμα που δημιουργεί ευνοϊκό έδαφος για δικτατορίες».

“Αν μου φέρνεις την σωτηρία, μη μου τη μισοδίνεις.
Το μισό καλό κάνει την χειρότερη ζημιά.
Τρώει τον άνθρωπο.”

The post “Οι Βοσκοί” του αντισυμβατικού Νίκου Πατατάκη στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Der müde Tod / Destiny // Fritz Lang, 1921

“Is Love Stronger than Death?”
Όταν μια γυναίκα χάνει τον αγαπημένο της, ο Θάνατος της δίνει τρεις ευκαιρίες για να τον επαναφέρει στην ζωή.

Η αγαπημένη ταινία του Alfred Hitchcock και η ταινία που εμφύσησε στον Luis Bunuel την επιθυμία να γίνει και ο ίδιος σκηνοθέτης, ‘’When I saw Destiny, I suddenly knew that I wanted too to make movies. It wasn’t the three stories themselves that moved me so much, but the main episode – the arrival of the man in the black hat (whom I instantly recognized as Death) in the Flemish village – and the scene in the cemetery. Something about this film spoke to something deep in me; it clarified my life and my vision of the world.’’

The post Από τον “Master of Darkness” Φριτς Λανγκ το “Destiny” στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Τι ενώνει τελικά όλους τους ήρωες στο ” Birdman”; Το κοινό τους σημείο είναι η καλά κρυμμένη δυστυχία.  Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου αποδεικνύεται μάστερ του κινηματογραφικού μέσου  και στην κοινωνική σάτιρα.  4 Όσκαρ το 2015 ανάμεσά σε αυτά και για Καλύτερη Ταινία

Κριτική και Τρέιλερ

The post ” Birdman”. Ένα σατιρικό κινηματογραφικό θαύμα πάνω στα μικρά κι επιφανειακά του κόσμου τούτου. Στα Κάδρα με Ιστορία! appeared first on screeneye.gr.

The post La Pointe Courte. 1955 και η Ανιές Βαρντά κάνει την πρώτη της ταινία, χωρισμένη στα δύο. Στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

’Θα μου φέρεις και τις φωτογραφίες, αυτές που έβγαλα στο μέρος εκεί που δεν πήγα ποτέ.’’

Ευρυδίκη ΒΑ 2037,  η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σπουδαίου .

Σκοτεινός, ερωτικός, μυστηριώδης και αντισυμβατικός, ο Νίκος Νικολαΐδης άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Η ταινία απέσπασε το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1975.

Σε μια στρατοκρατούμενη χώρα, όπου οι κάτοικοί της ζουν περιορισμένοι σε σπίτια-φυλακές, η Ευρυδίκη, έχοντας έτοιμες τις βαλίτσες της, περιμένει μάταια τη διαταγή που θα της επιτρέψει να φύγει. Κάποια στιγμή αρχίζει να έχει παραισθήσεις. Τα αντικείμενα αποκτούν ζωή και γίνονται απειλητικά, ένας άντρας, ο οποίος φτάνει στο σπίτι, δεν φέρνει τη λύτρωση, και το αυτοκίνητο που θα τη μετέφερε, δεν έρχεται ποτέ. Έγκλειστη στο σπίτι, περνάει δύσκολες στιγμές, καθώς μια αόρατη αρχή την κρατά δέσμια, μέχρις ότου εκπληρωθούν κάποιοι άγνωστοι και ακατανόητοι όροι.

The post Σκοτεινή, ερωτική και αντισυμβατική η ” Ευρυδίκη” του Νίκου Νικολαΐδη. Στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

«Πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία στα άνθη της κερασιάς να ανθίσουν. Γι’ αυτό συμβαίνουν όλα. Σε κάθε άνθρωπο, ζώο ή φυτό δίνεται η μια στιγμή κατά την οποία μπορεί πραγματικά να ανθίσει και να αποκαλύψει τον πραγματικό του εαυτό. Αλλά αυτό που μας συμβαίνει συνήθως, και που συνέβη και στον Ρούντι (πρωταγωνιστή της ταινίας), είναι ότι δεν επιτρέπουμε ποτέ στον πραγματικό μας εαυτό και στην πραγματική μας ομορφιά να αποκαλυφθεί, να ανθίσει, όπως κάνουν και οι κερασιές». Αυτά είναι τα λόγια της Γερμανίδας δημιουργού Ντόρις Ντόρι, όταν ρωτήθηκε να πει λίγα λόγια για την ταινία της ‘’Cherry Blossoms” (Ανθισμένες Κερασιές).

Η σκηνοθέτις από την Γερμανία αποτίει φόρο τιμής στον μεγάλο δημιουργό Γιασουζίρο Όζου, καθώς αντλεί έμπνευση και τη θεματική της από το αριστουργηματικό “Ταξίδι στο Τόκιο”. Οι ηλικιωμένοι γονείς επισκέπτονται τα παιδιά τους που μένουν σε άλλη πόλη και εκεί βιώνουν την ψυχρότητα και την αδιαφορία από μέρους τους, καθώς είναι τόσο απασχολημένα με τις δικές τους ζωές, ώστε λιγοστό ενδιαφέρον δείχνουν για τους «γέρους» γονείς τους. Η σκηνοθέτης πιάνει την ιστορία από το σημείο που την αφήνει ο Όζου: Μετά το θάνατο της γυναίκας του, ο Ρούντι αποφασίζει να εκπληρώσει για εκείνη, όλα όσα επιθυμούσε να κάνει εν ζωή, αλλά ποτέ δεν τόλμησε. Έτσι για χάρη της, ταξιδεύει στην Ιαπωνία και μαθαίνει ένα είδος παραδοσιακού ιαπωνικού χορού, όπως ήταν το μεγάλο της όνειρο, και κάτω από το μαγικό βουνό Φουτζιγιάμα, θα χορέψει για εκείνη, όπως ακριβώς είχαν σχεδιάσει να κάνουν μαζί, αλλά δεν πρόλαβαν ή απλά ποτέ δεν επιχείρησαν, γιατί οι συμβάσεις της ζωής τους κράτησαν μακριά από τις δικές τους προσωπικές επιθυμίες.
Η ταινία ήταν υποψήφια για τη Χρυσή Άρκτο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Βερολίνου το 2008.

The post Ο σύντομος “κύκλος” της ζωής με τα μάτια Ντόρις Ντόρι. Το υπέροχο ‘’Cherry Blossoms” στα Κάδρα με Ιστορία appeared first on screeneye.gr.

Επιμέλεια: Γκρατσιέλλα Ρούσσου

Αν και ποτέ δεν απέκτησε τη φήμη των σύγχρονών του συμπατριωτών σκηνοθετών, όπως ήταν  οι Παζολίνι, Μπερτολούτσι, Φελίνι, Αντονιόνι και Βισκόντι, ωστόσο ο σπουδαίος Έλιο Πέτρι, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες που έχει αναδείξει ποτέ η Ιταλία και η παγκόσμια κινηματογραφία.

Το σινεμά του είναι βαθιά πολιτικό και  αντανακλά την κοινωνικοπολιτική κατάσταση που επικρατεί στη χώρα τις δεκαετίες του ‘60 και ‘70. Ήταν μια περίοδος σημαντικότατων αναταράξεων και ιδεολογικών συγκρούσεων. Βασική του θεματική ήταν η διαφθορά της εξουσίας, η πάλη των τάξεων και η σήψη των ηθικών αξιών. Οι ταινίες του είναι καλλιτεχνικά κομψοτεχνήματα, ποιος όμως  μπορεί να ξεχάσει το αριστουργηματικό “Todo Modo’’ , το οποίο στην καλλιτεχνική του  διεύθυνση είχε τον εξαίρετο  Ντάντε Φερέτι.

Ο Πέτρι συνεργάστηκε και με κάποιους από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της εποχής, όπως: Τζιαν Μαρία Βολοντέ, Φλορίντα Μπολκάν, Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, Ούρσουλα Άντρες, Φράνκο Νέρο και Βανέσα Ρέντγκρέιβ.

Ο “Πύργος των Εραστών” (Un tranquillo posto di campagna) είναι η ταινία που φιλοξενούν αυτή τη βδομάδα τα “Κάδρα με ιστορία… γεμάτα μαγεία”. Εδώ ο Πέτρι καταπιάνεται με την τέχνη και περιγράφει την απομόνωση και τα αδιέξοδα που βιώνει ένας καλλιτέχνης, ο οποίος προσπαθώντας να ξαναβρεί την χαμένη του έμπνευση οδηγείται σταδιακά προς την τρέλα. Η ταινία κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 1969.

Ενδεικτική φιλμογραφία του μεγάλου αυτού auteur: “Το Δέκατο Θύμα” (La decima vittima), “Υπεράνω Πάσης Υποψίας” (Indagine su un cittadino al di sopra di ogni sospetto), “Η Εργατική Τάξη Πάει στον Παράδεισο’’ (La classe operaia va in paradiso) και “ Μια σειρά δολοφονίες” (Todo modo).

The post Ο “Πύργος των Εραστών” μιλάει για την τέχνη, για τα αδιέξοδα που βιώνει ένας καλλιτέχνης και για την τρέλα. Έργο-σταθμός του Έλιο Πέτρι appeared first on screeneye.gr.

Η Juliette Binoche και ο Jeremy Irons πρωταγωνιστούν στο καθηλωτικό ”Damage”(1992)  του Louis Malle.

Μουσική επένδυση από τον μετρ Zbigniew Preisner.

The post Ζιλιέτ Μπινός: Ερωτική και μυστηριώδης στο ” Μοιραίο Πάθος” του Λουί Μαλ appeared first on screeneye.gr.