EPiC: Ο Elvis Presley σε μια Μοναδική Συναυλία

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ιδρώτας πάνω στη σκηνή, δυνατές εξομολογήσεις και ένας Έλβις που επιτέλους μιλά για τον εαυτό του. Μετά το μυθοπλαστικό πορτρέτο του 2022, ο σκηνοθέτης του «Moulin Rouge!» και του «Υπέροχου Γκάτσμπι» επιστρέφει και αφήνει τον ίδιο τον Έλβις να τραγουδήσει, να τζαμάρει, να θυμηθεί, να αποκαλυφθεί.

Η δομή σε τέσσερις περιόδους (Rockabilly, Στρατός, Χόλιγουντ, Επιστροφή) είναι λειτουργική και καθαρή, αν και ο Λούρμαν δίνει εμφανώς μεγαλύτερο βάρος στην πρώτη και στην τελευταία φάση της διαδρομής. Οι ενδιάμεσες περίοδοι περνούν πιο γρήγορα, περισσότερο ως γέφυρες. Εντούτοις, αυτή η επιλογή εξυπηρετεί τον βασικό στόχο, να  αναδειχθεί η εκρηκτική γέννηση του φαινομένου και η ώριμη, συγκλονιστική επιστροφή του.

Από τα πιο συναρπαστικά στοιχεία είναι ότι βλέπουμε τον Έλβις να «διαβάζει» το κοινό του. Αλλάζει ρυθμό, ένταση, ενέργεια όταν νιώθει την αίθουσα να μετακινείται συναισθηματικά. Αποδεικνύεται πως δεν ήταν απλώς ένας χαρισματικός περφόρμερ με σπουδαία φωνή, αλλά ένας βαθύς γνώστης της σκηνής και του θεάματος. Σε αυτό συμβάλλει καθοριστικά και η μαεστρία του Λούρμαν στο μοντάζ, σπάνιο, διάσπαρτο αρχειακό υλικό αποκτά παλμό και  νεύρο.

Εκεί  που το ντοκιμαντέρ πραγματικά απογειώνεται είναι στην αποκάλυψη του Έλβις ως μουσικού μυαλού. Στις εμφανίσεις του στο Intercontinental του Λας Βέγκας τον βλέπουμε να καθοδηγεί μουσικούς, να παρεμβαίνει στις δυναμικές, να χτίζει ένταση. Κομβική στιγμή το “Polk Salad Annie”, όπου το τραγούδι σπάει σε σκηνή, στούντιο, κοντινά πλάνα  και ρυθμικές εκρήξεις, αποκαλύπτοντας έναν Έλβις σωματικό, παιχνιδιάρη, απόλυτα κυρίαρχο. Το ίδιο βάρος έχουν και οι ερμηνείες στο come back του, δηλαδή με το τραγούδι  “Burning Love”, φοβερή η στιγμή που ερμηνεύει το “In the Ghetto”, το “Love Me” και αποσπασματικά το  “Bridge Over Troubled Water”.

Ο Λούρμαν αποφεύγει την εύκολη «σκοτεινή» ψυχογραφία των εξαρτήσεων από τις ουσίες  του ‘ηρωά του και στέκεται φευγαλέα μόνο στην οικογενειακή ζωή με την Πρισίλα και το παιδί τους και στη λατρεία των γυναικών,  που το αυτόγραφο συνοδευόταν με ένα φιλί στα χείλη. Αυτή η επιλογή ίσως διχάσει, αλλά φωτίζει κάτι βαθύτερο,  τη μοναξιά, τη μελαγχολία και τον υπαρξιακό εγκλωβισμό ενός παγκόσμιου σταρ.

Ένας βασιλιάς με σύνορα. Μέσα από τις αναφορές στην γκόσμπελ την κάντρι και την r&b, την πληγή από τον θάνατο της μητέρας του, την πίκρα για τις ταινίες που  ήθελε να παίξει σε καλύτερες   και τη στάση του απέναντι στο Βιετνάμ («εγώ είμαι διασκεδαστής»), αναδύεται ένας άνθρωπος πολύ πιο σύνθετος.

Τελειομανής, ανοιχτόκαρδος, μοναχικός. Και το ντοκιμαντέρ πετυχαίνει το σπάνιο, ενώ μας  ξεσηκώνει, μας κάνει ταυτόχρονα να νιώσουμε το κενό του ήρωά του.

EPiC: Ο Elvis Presley σε μια Μοναδική Συναυλία από την Πέμπτη 26/2 στους κινηματογράφους