Εσωτερική ελευθερία και φυλακή ή χρήμα και υποδούλωση; Τα ηθικά διλήμματα της ταινίας του Noah Buschel “Glass Chin”

Παρουσίαση-Κριτική από Φεστιβάλ Tribeca Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Με καταγεγραμμένες στο ενεργητικό του άλλες τέσσερις, βραβευμένες και μη, μεγάλου μήκους ταινίες, ο Noah Buschel, του οποίου η προτελευταία ταινία «Sparrows Dance»(2012) έκανε επίσης πρεμιέρα στο Tribeca, χαρακτηρίστηκε τότε ως η ταινία της χρονιάς στο χώρο του ανεξάρτητου κινηματογράφου, επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος με τη νέα του δουλειά «Glass Chin»(2014).   

Με ένα σύγχρονο φιλμ νουάρ ο Buschel μας αφηγείται την ιστορία του Bud “The Saint” Gordon, ενός έκπτωτου μποξέρ που κάποτε κατείχε τη κορυφή, τη δόξα, τη φήμη, το χρήμα και τώρα βιώνει την αποτυχία και τη μετριότητα της ζωής ενός κοινού θνητού. Η ταινία κινείται μεταξύ μιας υποβαθμισμένης περιοχής του New Jersey (όπου τώρα διαμένει ο κεντρικός ήρωας) και του μητροπολιτικού κέντρου της Νέας Υόρκης. Το φιλμ ανοίγει σε έναν χιονισμένο δρόμο, με έναν άνδρα και ένα σκύλο να τρέχουν παράλληλα με το ποτάμι. Η μουσική από το φορητό κασετοφωνάκι, του Bud(Corey Stoll- House of Cards), στη διαπασών που σταματάει μόνο όταν εισέρχεται σε ένα μικρό τοπικό ζαχαροπλαστείο. Ο διάλογος που εκτυλίσσεται με έναν τόνο θλίψης, προσδιορίζει την οικειότητα μεταξύ των δυο ανδρών, ζαχαροπλάστη και πρωταγωνιστή. Ο δρομέας φεύγει.  

Με τη δεύτερη σκηνή, στο μικρό διαμέρισμα όπου ο Bud ζει με την κοπέλα του, Ellen (Marin Ireland) και με μια πρώτη δράση, ο σκηνοθέτης αρχίζει να ξεκαθαρίζει το προφίλ του κεντρικού ήρωα. Σε μια προσπάθεια να ανακτήσει μερικός τη χαμένη φήμη του αλλά κυρίως την άνετη ζωή του στο Μανχάταν αποδέχεται μια πρόταση συνεργασίας που του υπόσχεται να τον πάει ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρο. Ο J.J.(Billy Crudup), ένας τύπος με ασημί γυαλιστερό κοστούμι, δεινός λάτρης της ψηφιακής τεχνολογίας και κατά κάποιον τρόπο ψυχοπαθής, τον πείθει να γίνει επενδυτής στο εστιατόριο το οποίο ο Bud ανεπιτυχώς διατηρεί. Ταυτόχρονα σε μια προσπάθεια να παραμείνει στο χώρο τον οποίο βρίσκεται το προσωπικό του ενδιαφέρον, αναλαμβάνει να προπονήσει έναν νεαρό ανερχόμενο μποξέρ.

Η πλοκή ξεφεύγει από τον πρώτο αργό της ρυθμό, όταν το πρωτοπαλίκαρο του γκάνγκστερ J.J, Roberto(Yul Vazquez), παίρνει μαζί του τον Bud σε μια μεταμεσονύχτια βόλτα στην εκτός νόμων δράση του αφεντικού. Ένας φόνος και το υλικό από μια κασέτα στην είσοδο ενός κτηρίου γίνονται η απειλή να καταστραφεί κάθε ελπίδα για την πολυπόθητη ζωή εκτός εάν υποκύψει στον εκβιασμό του σατανικού J.J. και φροντίσει ώστε ο αθλητής του να βγει νοκ-άουτ στον πρώτο γύρο του αγώνα. Αφού προδίδει την κοπέλα του με μια μπαργούμαν(Kelly Lynch) την οποία εργοδοτεί ο J.J., αυτή τον εγκαταλείπει, και μόνος του πλέον, βρίσκεται μπροστά σε ένα τεράστιο ηθικό δίλημμα: αξιοπρέπεια, εσωτερική ελευθερία και φυλακή ή χρήμα και υποδούλωση.

Η ταινία εμπεριέχει αρκετά από τα στοιχεία των νουάρ ταινιών και ο Buschel καταφέρνει με συμμετρία και φορμαλιστική αυστηρότητα, χωρίς να δίνει απαραίτητα εικόνα στη δράση να δημιουργεί τη διάθεση. Μια δολοφονία, χωρίς τον ίδιο το φόνο, ένας αγώνας πυγμαχίας, χωρίς μάχη. Ο διάλογος πιο δυνατός από τη δράση αφηγείται την ιστορία. Μια ιστορία που ενώ σου δημιουργεί την εντύπωση πως ήδη την ξέρεις, τελικά είναι καινούργια. Η αποτυχία ή επιτυχία της ίσως είναι το συναισθηματικό κενό, η απουσία συμπάθειας ή αντιπάθειας προς τους χαρακτήρες που όμως τους παρακολουθείς με πραγματικό ενδιαφέρον.  

‘Glass Chin’ Clip from The Playlist on Vimeo.