Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 20 Οκτωβρίου στους Κινηματογράφους
Επιμέλεια-Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης
1. Frantz
Mε τους Πιέρ Νινέι, Πάουλα Μπιρ, Ερνστ Στότζνερ, Μαρί Γκρούμπερ, Γιόχαν Φον Μπίλοφ, Άντον Φον Λούκε, Σιριέλ Κλερ
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Το έργο τοποθετείται χρονικά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η κάμερα ακολουθεί μια γυναίκα που θρηνεί το θάνατο του αρραβωνιαστικού της, του Frantz. Η παρουσία ενός μυστηριώδους άντρα που επισκέπτεται τον τάφο του και αφήνει εκεί λουλούδια, δημιουργεί πολλές απορίες στην ηρωίδα, η οποία προσπαθεί να ξεδιαλύνει το μυστήριο.
Δεν είναι σαν το πονηρό θρίλερ η « Πισίνα», ούτε θυμάται την Αγκάθα Κρίστι στις μοναδικές « 8 γυναίκες», πόρρω απέχει και από το προκλητικό του έργο « Νέα και Όμορφη». Ο ξεχωριστός σε όλα Φρανσουά Οζόν, γυρίζει για πρώτη φορά εξ’ ολοκλήρου, σε μαύρο- άσπρο και κρατάει τον μυσταγωγικό ρομαντισμό από το παλαιότερο του έργο « Κάτω από την Άμμο», σε μια διάσταση του A’ Παγκοσμίου Πολέμου χωρίς εφέ και τεχνάσματα, στα μέτρα του.
Κοινωνική, ερωτική και βαθιά ανθρώπινη.
Αν ισχυριστούμε πως κάποια από το νοήματα του «Frantz» δεν τα έχουμε ξαναδεί, θα πούμε ψέματα. Είναι όμως η άτιμη η καλλιτεχνική του αύρα που αναδύεται μέσα από τα αιώνια διλήμματα των ανθρώπων, καταφέρνοντας να στρίψει την κατάλληλη στιγμή το τιμόνι και από μια ταινία για τα δεινά της βίας, να την μετατρέψει σε μια ταινία για τα ανέκφραστα, άβουλα και καταπιεσμένα συναισθήματα( βλέπε τον Αντριέν)΄, αλλά και τους εκδηλωτικούς, δυναμικούς χαρακτήρες( βλέπε την Άννα), που καταλήγουν να πονούν, πάνω στους αδιέξοδους δρόμους της αγάπης.
Τυχαίο σίγουρα δεν είναι, που ο Οζόν τοποθετεί ως τον αδύναμο κρίκο αυτής της αλυσίδας, έναν άντρα( ευαίσθητο αλλά άτολμο, καταπιεσμένο γενικώς) και στον αντίποδα, μια πιο θαρραλέα γυναίκα( που μόνο σε μια στιγμή φάνηκε να λυγίζει). Σίγουρα ο γάλλος σκηνοθέτης κάτι θέλει να επισημάνει για τα δύο φύλα, δηλαδή «τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται».
Προηγουμένως, έπαιξε ένα ελκυστικό και προβοκατόρικο παιχνίδι με το κοινό-όπως το πράττει πάντα -, με την ακατέργαστη σεξουαλικότητα, εάν δηλαδή οι δύο άντρες, ο νεκρός γερμανός στρατιώτης και ο μυστήριος γάλλος «φίλος του», ήταν εραστές.
Ταυτόχρονα, ολόκληρη η ταινία κατά κάποιο τρόπο αφιερώνεται στον Μπέργκμαν, από τη φωτογραφία, τις σιωπές, το ρυθμό, τις φιγούρες, αλλά και το όνομα της ηρωίδας «Άννα»( που θα μπορούσε να είναι και ο τίτλος της ταινίας), όπως στο «Πάθος της Άννα», όπως τότε, 40 και βάλε χρόνια πριν, η Λιβ Ούλμαν θρηνούσε στο έργο, όχι μία, αλλά δύο απώλειες.
Ο Πιέρ Νινέ είναι ο νέος σταρ του γαλλικού σινεμά, τρομερή φιγούρα ναι, το επιβεβαιώνουμε, αλλά σε αυτή την ταινία η πρωτοεμφανιζόμενη Πάολα Μπιρ, απλούστατα δεν ξεχνιέται. Έχει ένα μοναδικό ταμπεραμέντο και όταν κρύβει τα συναισθήματά της και όταν τα κραυγάζει. Νέα, ταλαντούχα και όμορφη, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στη Βενετία, δικαίως. Ο Οζόν είναι ο ιδανικότερος για να ξετρυπώνει γυναικεία ταλέντα.
2. Τζουλιέτα
Ρομαντικό Δράμα, 99′, Ισπανία 2016
Με τους Αντριάν Τιτιένι, Μαρία Ντράγκους
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Η πλέον αναγνωρίσιμη προσωπικότητα του ισπανικού κινηματογράφου των τελευταίων τριάντα χρόνων, αλλά και η πιο αντιφατική του σύγχρονου παγκόσμιου σινεμά, είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ. Κατάφερε να παρακινήσει εκατοντάδες χιλιάδες σινεφίλ να ασχοληθούν με τις προβοκατόρικες του σεξοκωμωδίες, των πρώτων του χρόνων και αργότερα με τα ακραία του μελοδράματα, θεματολογικά σχεδόν αδιανόητα, στο πλαίσιο της συγκεκριμένης βιομηχανίας. Ομοφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ, αρρώστιες, σωματικές και ψυχολογικές, μα και προσωπικότητες που μπορεί με τις πράξεις τους, να μας εκπλήξουν. Βγάζει σπυριά με το συμβατικό, αυτοχαρακτηρίζεται αντιδραστικός, αλλά για να πούμε και την αλήθεια, όλο και πιο πολύ , γίνεται, αυτό που ο ίδιος κατηγορούσε.
Κλασικό Αλμοδοβαρικό σκηνικό, η Μαδρίτη, έτσι κι εδώ, η αρχική σκηνή, είναι από τους δρόμους της ισπανικής μεγαλούπολης. Η 50άρα+Τζουλιέτα, συναντά μια φίλη της κόρης της. Η νεαρή, της λέει πως η κόρη της είναι καλά, έχει κάνει και τρία παιδιά. Αυτή η αποκάλυψη, είναι η αρχή για να ξεδιπλώσει ο σκηνοθέτης της υπόθεση της ιστορίας του, γυρίζοντας πίσω στο χρόνο, στα εφηβικά χρόνια της Τζουλιέτα, στον έρωτα της για τον Χουάν, για την Άντια και την εξαφάνιση της, για να επιστρέψει ξανά η κάμερα στο σήμερα.
Η « Τζουλιέτα», δεν πρόκειται να γυρίσει τον κόσμο του Πέδρο ανάποδα.
Στα θετικά της. Είναι τεχνικά – πλανοθετικά ενδελεχώς στιλιζαρισμένη και η κάθε σκηνή έχει τη σημασία της, δεν παίζει με το άσκοπο, για να κερδίσει χρόνο. Επίσης, οι δύο πρωταγωνίστριες που ενσαρκώνουν την ηρωίδα, σε δύο διαφορετικές φάσεις της ζωής της, η Αντριάνα Ουγκάρτε, και Έμμα Σουάρεζ, αποδεικνύουν πως ο Αλμοδόβαρ, δεν έχει χάσει την έμπνευση του και τη διαίσθηση του, να επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα.
Ως εδώ όλα καλά.
Όμως, για πολλοστή φορά, τραβάει το σενάριο από τα μαλλιά( κάπως λιγότερο, από τα δικά του δράματα, του παρελθόντος).
Οι ατελείωτες συμπτώσεις, το εξωπραγματικό, όπως επί παραδείγματι, ένας κοινός θνητός, ο Χουάν, χάνεται από προσώπου γης και όλως τυχαίως η γυναίκα του, η Τζουλιέτα , ανοίγει την τηλεόραση και μαθαίνει για το χαμό του άντρα της. Ο Αλμοδόβαρ δίνει στην ηρωίδα του ελκυστικά χαρακτηριστικά, που δεν την τσαλακώνουν( δοτική, απονήρευτή, συναισθηματική), αλλά εντελώς παράλογα, την παρουσιάζει να είναι ζαμανφού και αναίσθητη, από το θάνατο του συντρόφου της. Επίσης, λείπουν τα πραγματικά κίνητρα για να δικαιολογήσουν τις μεγάλες αποφάσεις. Για το « Κορίτσι που εξαφανίστηκε», δηλαδή για την κόρη της, την Άντια, ο Αλμοδόβαρ, δεν δίνει καμία σοβαρή εξήγηση, για το πώς και το γιατί, μιας τόσο ακραίας ενέργειας.
Ιδέα με πολλές φροϋδικές αναφορές, η σύνδεση της απιστίας του πατέρα της Τζουλιέτα, με μια παρόμοια συμπεριφορά του συζύγου της, αλλά εξίσου άξιο αναφοράς και το σκηνικό με τις τούρτες και τα κεράκια, που σβήνει μόνη της η Τζουλίετα, σε κάθε μέρα γενεθλίων της απούσας κόρης της. Βέβαια, η ανάδειξη αυτού του μοναδικού δεσίματος που έχουν οι μανάδες με τα παιδιά τους, θα είχε ουσιαστικό νόημα και περιεχόμενο, αν μπορούσε η ιστοριογραφία του Αλμοδόβαρ να το στηρίξει έμπρακτα, δυστυχώς αυτό δεν το κάνει, και η ταινία αφήνει την αίσθηση μιας προβοκατόρικης παρωδίας.
3. Belgica
Mε τους Στεφ Ερτς, Τομ Βερμάγιερ, Έλεν Ντε Βος, Στέφαν Ντε Γουίντερ, Ντομινίκ Βαν Μάλντερ, Μπεν Μπεναουί
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Τον έχουμε γνωρίσει στο ευαίσθητο και σπαρακτικό φιλμ με το υπέροχο σάουντρακ «Broken Circle Breakdown» ,του 2012.
Ο Φέλιξ Βαν Γκρόνινγκεν φτιάχνει μια νέα ταινία, πάνω στο οικογενειακό του περιβάλλον, ανασύροντας ιστορίες από τη ζωή του θείου και του πατέρα του, που διατηρούσαν το μπαρ belgica στη Γάνδη. Κάτι σημαντικό λείπει από το έργο και νομίζουμε πως αυτό που φταίει για το μικρό μας ενδιαφέρον, στην παρακολούθηση της ταινίας, είναι η έλλειψη μιας στιβαρής σεναριακής δραμεντί πλοκής Ο Γκρόνινγκεν, προσεγγίζει τα πρόσωπα και τις καταστάσεις, δηλαδή το σεξ που γίνεται στο άψε σβήσε, τα ποτά, τα ναρκωτικά, τις ροκ μουσικές και την οικογενειακή βία,, με μια δόση κινηματογραφικής υπερβολής. Το κοινωνικό στοιχείο υποβαθμίζεται και αισθανόμαστε πως βρισκόμαστε δύο ώρες και κάτι μέσα σε ένα μπαρ. Έχει το ενδιαφέρον του αυτό, αλλά όχι και για δύο ώρες.
4.Ο Λογιστής
Έγκλημα,δράση, 128′, Η.Π.Α 2016
Πρωτότυπος Τίτλος: The Accountant
Γλώσσα: Αγγλικά , Διανομή: Tanweer
Του Γκάβιν Ο’ Κόνορ
Με τους Μπεν Άφλεκ, Άννα Κέντρικ, Τζ. Κ. Σίμονς, Τζέφρι Τάμπορ, Τζον Μπέρνθαλ, Τζον Λίθγκοου
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Από τις πιο μπερδεμένες σκηνοθετικά αλλά και σεναριακά κινηματογραφικές αφηγήσεις των τελευταίων χρόνων. « Ο Λογιστής» για να γίνει εύκολα κατανοητός, χρειάζεται γραπτή επεξήγηση, όπως καλή ώρα.
Ο Κρίστιαν Γουλφ, είναι μια μαθηματική ιδιοφυία(δεν το μαθαίνουμε με μιας στο έργο), όπως ας πούμε ο Τζον Φορμπς στο «A Beautiful Mind». Κρατάει τα βιβλία κάποιων εξαιρετικά επικίνδυνων εγκληματικών οργανώσεων( μα ούτε αυτό γίνεται κατανοητό). Την ίδια περίοδο που η Δίωξη Οικονομικού Εγκλήματος, με επικεφαλής τον Ρέι Κινγκ αρχίζει να σφίγγει τον κλοιό, ο Κρίστιαν αναλαμβάνει τα βιβλία, μιας εταιρείας ρομποτικής, της οποίας μια υπάλληλος Κέντρικ ανακάλυψε απόκλιση εκατομμυρίων δολαρίων. Ταυτόχρονα η ταινία πηγαίνει πίσω στο παρελθόν του Κρίστιαν, των χριστιανικών του αρχών, αλλά και κάποιων μαζικών φόνων που συγκλόνισαν τις Η.Π.Α.
Μπέρδεμα, από όπου κι αν το πιάσεις. Η μία ιστορία μπλέκεται μέσα στην άλλη, είναι προφανές ποιος ήταν ο φονιάς, αλλά κανένα στοιχείο δεν εξάπτει τη φαντασία. Ο Κρίστιαν ξέρει να σκοτώνει και να κρύβεται, μα το τέλος είναι παρωδία, όταν την κρίσιμη στιγμή, αφήνει το φονικό όπλο( ενώ έχει καθαρίσει καμιά 30αρία), γιατί μέσα στους στόχους κρύβεται ο αδερφός του. Ο Μπεν Άφλεκ και ο βραβευμένος με όσκαρ Τζ. Κ. Σίμονς, έχουν μεγάλες δυνατότητες, που προφανώς δεν μπορούν από μόνες τους, να ανυψώσουν το κακόγουστο θρίλερ του Γκάβιν Ο’ Κόνορ.
5. Ο Πιτ και ο Δράκος του
Με τους Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Ρόμπερτ Ρέντφορντ
ΠΛΟΚΗ
Για χρόνια ο ξυλογλύπτης κος. Μίτσαμ μαγεύει τα παιδιά μιας ήσυχης κωμόπολης διηγούμενος παραμύθια με πρωταγωνιστή έναν δράκο που ζει στο δάσος. Η ίδια του η κόρη, η Γκρέις, που εργάζεται ως δασοφύλακας, βρίσκει αυτές τις ιστορίες απλώς διασκεδαστικές μέχρι που συναντά τον Πιτ. Ο Πιτ είναι ένα μυστηριώδες δεκάχρονο αγόρι χωρίς οικογένεια και σπίτι. Υποστηρίζει ότι ζει στο δάσος με έναν τεράστιο, πράσινο δράκο με το όνομα Έλιοτ. Το πιο παράξενο σε όλη την ιστορία είναι ότι ο δράκος αυτός μοιάζει πολύ με τον δράκο στις διηγήσεις του κου. Μίτσαμ.
6. Σχολικά Γυμνάσια
Με τους Γκρίφιν Γκλακ, Λόρεν Γκρέιαμ, Ρομπ Ριγκλ, Τόμας Μπαρμπούσκα
ΠΛΟΚΗ
Ο Ρέιφ έχει καλλιτεχνική φαντασία επικών διαστάσεων… και ένα μικρό πρόβλημα με την εξουσία και τους κανόνες, το οποίο και φουντώνει όταν μεταφέρεται σε ένα άκρως αυστηρό και καταπιεστικό σχολείο. Ο Ρέιφ και ο καλύτερός του φίλος καταστρώνουν ένα σχέδιο για να πατήσουν κάθε έναν κανόνα του σχολείου, με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα φυσικά. Η μάχη τους με τον διευθυντή εξελίσσεται σε ένα μίγμα του «Ferris Bueller’s Day Off» με το «Μόνος στο Σπίτι» και φέρνει το χάος στον πραγματικό κόσμο, αλλά και σε εκείνον στο μυαλό του Ρέιφ. Ο διευθυντής, όμως, δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα.
Στους κινηματογράφους βγαίνουν επίσης οι ταινίες Coming Home και το ελληνικό ντοκιμαντέρ ο Τερματισμός
About the author: Members of Screeneye
Has 1193 Articles
