Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 6 Απριλίου στους Κινηματογράφους

Η ελίτ του Αυστραλιανού θεάτρου και κινηματογράφου, με ναυαρχίδα, τον Τζέφρεϊ Ρας συνυπογράφουν το έργο του δοκιμασμένου στο θεατρικό πλατώ Σιμόν Στόουν, στην πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Ο Στόουν φτιάχνει ατμόσφαιρα, μέσα σε ένα εξελισσόμενο δράμα, το οποίο υπονοείται, ενώ στην επιφάνεια, όλα είναι έτοιμα για την  οικογενειακή γιορτή. Ένας « άσωτος γιος», επιστρέφει στο πατρικό του, δεκαπέντε χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη, λίγες μέρες προτού δει το πατέρα του να παντρεύεται μια γυναίκα, κατά πολύ νεότερή του. Οι αποκαλύψεις είναι προ των πυλών.

Ο Στόουν,  επωφελείται από το εύρος των υποκριτικών δυνατοτήτων του συνόλου των πρωταγωνιστών του, μεταφέροντας αυτοί-στο μέτρο του εφικτού- μια κινηματογραφική αύρα, σε ένα έργο εξορισμού θεατρικό. Το θεατρικό παίξιμο-κάποιες στιγμές- γίνεται κάτι περισσότερο από αντιληπτό, ιδίως στις συγκρούσεις, στις αποκαλύψεις και στους δραματικούς τόνους.  Τους τοποθετεί στο χώρο με τέτοιο τρόπο,  για να θυμίζει Τσέχωφ, ώστε αυτοί να έχουν το βασικό ρόλο και δευτερευόντως έρχεται η πλοκή, ενώ το υπόλοιπο μέρος έχει ξεκάθαρες αναφορές στην « Αγριόπαπια» του Ίψεν.  Πρόσωπα που βιώνουν εσωτερικά δράματα,   προδοσίες, υπονοούνται διαρκώς  μυστικά και  ψέματα, τα οποία στοιχειώνουν δύο οικογένειες, μέχρι την αναπόφευκτη έκρηξη, όταν τελικά, όλα θα βγουν στο φως. Ο σκηνοθέτης στην προσπάθεια του να αποφύγει τις κακοτοπιές, κινήθηκε μέσα σε ένα απόλυτα ασφαλές περιβάλλον, όπου οι εκπλήξεις και οι πειραματισμοί, αποκλείονται. Η έκπληξη έρχεται από την απόδοση, της κόρης, της εγγονής, δηλαδή του πιο αθώου και τραγικού προσώπου αυτού του δράματος, της Οντέσα Γιανγκ, όπου ολόκληρος ο άστατος ψυχικός της κόσμος, στο τέλος αποκαλύπτεται.

« Μy heart will go on» το μουσικό θέμα του «Τιτανικού». Καρδιά που χτυπάει και προχωράει, οι  αναμνήσεις μιας γριούλας, για έναν μεγάλο ατελέσφορο έρωτα, σύμπτωση άραγε, την έλεγαν και αυτήν εδώ  Ρόουζ, όπως και την ηρωίδα του Κάμερον. Στο έργο υπάρχει και ένας Τζακ… μην ελπίζετε, δεν είναι ο Ντι Κάπριο. Ο τιτανικός δεν αποφεύγεται, για το  δημιούργημα του Ιρλανδού σκηνοθέτη των πάλαι ποτέ ωραίων ταινιών( Εις το Όνομα του Πατρός, My left Foot, The Boxer) Τζιμ Σέρινταν, ο οποίος φαίνεται να έχει χάσει την αίσθηση, του πώς φτιάχνεται μια αξιοπρεπής ταινία. Πρόκειται για τον ορισμό του τραβηγμένου από τα μαλλιά μελοδράματος, γεμάτο ανάληθοφανείς διηγήσεις,  στηριζόμενο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Σεμπάστιαν Μπάρι. Η γυναίκα αυτή διηγείται την περιπετειώδη της ζωή, κλεισμένη από τα νιάτα της και για 50 χρόνια, μέσα σε ψυχιατρικό ίδρυμα, εκδικητικά και εντελώς άδικα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’20, θα  βρεθεί σε ένα ιρλανδικό χωριό, για να δουλέψει  στη θεία της. Από την πρώτη μέρα που θα πατήσει το πόδι της, θα μαγνητίσει τα βλέμματα του ανδρικού πληθυσμού, μέχρι και του παπά. Ο νεαρός πάτερ χάνει τα λογικά του, όπως και ο επαναστάτης Τζακ Μακνάλτι, δύο πρόσωπα που την πολιορκούν καθημερινά. Όλως τυχαίως, το αλεξίπτωτο ενός κυνηγημένου πιλότου, θα προσγειωθεί στην αυλή του σπιτιού της…θα τον κρύψει και θα τον ερωτευτεί.

Η Ρούνει Μάρα και η Βανέσα Ρεντγκρέιβ ενσαρκώνουν τη Ρόοζ, με την 80χρόνη Ρεντγκρέιβ, να πιστεύει στο όραμα του Σέρινταν και να δίνει όλο της το «είναι».

Από τη δημιουργό του An Education και σε συνεργασία με το BBC, το έργο αυτό ακολουθεί μια νεαρή σεναριογράφο, η οποία αναλαμβάνει μαζί με ένα συνεργείο, να γυρίσουν μια ταινία, ανύψωσης του ηθικού των Βρετανών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.