Οι Ταινίες της Εβδομάδας από την Πέμπτη 6 Οκτωβρίου στους Κινηματογράφους
Επιμέλεια-Κριτικές Ιάκωβος Γωγάκης
1. Η Βάση των Νεκρών(Ρετρό)
Mε τους Ζίγκμουντ Κεστόβιτζ, Τερέζα Ιζούσκα, Εμίλ Καριόβιτζ
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Η New Star, συνεχίζει να ανακαλύπτει μικρά διαμαντάκια της παγκόσμιας κινηματογραφίας, όπως αυτό εδώ. « Η Βάση των Νεκρών», του 1959 αποδεικνύει περίτρανα, πως στην Πολωνία τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη του, πόσο μάλλον η μεγάλη τους αγάπη, το σινεμά.
Ο γνωστός στην χώρα του συγγραφέας Μάρκεκ Χλάσκο, γράφει το μυθιστόρημα « Δίπλα στον Παράδεισο».
Σε ένα βουνό στην άκρη του πουθενά, λιγοστοί άντρες, εργάζονται εντελώς απομονωμένοι. στον τομέα της ξυλείας, αντιμετωπίζοντας προκλήσεις, που θέτουν σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξή τους, με αποτέλεσμα να αγανακτήσουν. Ο Στέφαν Ζαμπάβα αποστέλλεται στην βάση για να ηρεμήσει τα πνεύματα. Στον ελεύθερο τους χρόνο χαρτοπαίζουν, πίνουν, φλερτάρουν κρυφά, την μοναδική «femme fatale», αλλά αποξενωμένη ερωτικά από τον σύντροφό της, η οποία ψάχνει την ευκαιρία, να φύγει για την πόλη. Όσοι άντρες την ποθούν ερωτικά, τις δίνουν ψεύτικες υποσχέσεις.
Την σκηνοθεσία της ταινίας, ανέλαβε ο φίλος του συγγραφέα, ο Τσέσλαβ Πετέλσκι, αλλά οι δύο τους αρπάχτηκαν…ακόμα και για τον τίτλο, με αποτέλεσμα, ο Μάρκεκ Χλάσκο, το έργο να το αποκηρύξει.
Ωστόσο, η ταινία κρίνεται εκ του αποτελέσματος επιτυχημένη. Πέραν του γεγονότος πως δίδεται μια νουάρ διάσταση αμερικανικού τύπου, τα νοήματά του, ξεπερνούν το κλασικό νουάρ, διεισδύοντας στις λούμπεν κοινωνικά περιθωριοποιημένες ομάδες, οι οποίες, όχι μόνο διατηρούνται αλλά και θυσιάζονται. Φοβερό, αν σκεφτεί κανείς πως τότε στην Πολωνία υπήρχε κομμουνισμός, με το οξύμωρο της υπόθεσης, το κόμμα των ενωμένων εργατών, να μην υπερασπίζεται την ίδια, την κοινωνική του τάξη.
Το έργο θυμίζει ακόμα και το αριστούργημα του Βιγκό « Αταλάντη» και σε ένα άλλο επίπεδο, το θεατρικό έργο του Μπέκετ « Περιμένοντας τον Γκοντό», που γράφτηκε 6 χρόνια προτού γυριστεί αυτή η ταινία. Φοβερές οι ομιχλώδεις εικόνες από την Σιλεσία της Νότιας Πολωνίας και οι εξαιρετικές καρικατουρίστικες-για τις περιστάσεις, κινηματογραφικές περσόνες.
2. Εκείνη
Mε τους Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λοράν Λαφίτ, Αν Κοσινί
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Ήταν καινοτόμος την δεκαετία του ’70 μέχρι τις αρχές του ’80, με τον « Παράφορο Έρωτα», με τον « Πορτοκαλί Στρατιώτη» ή ακόμα και με τον «4ο Άνθρωπο». Μυστήριο, σεξ, δράση και μια υπόγεια θρησκευτικότητα, αναδύονταν στα τότε δημιουργήματά του, πριν ταξιδέψει στο Χόλιγουντ, για να δημιουργήσει τον υπέρ-ήρωα « Ρόμποκόπ» και αργότερα το ηδονοβλεπτικό « Βασικό Ένστικτο», κάνοντας εν μια νυκτί την Σάρον Στόουν πλούσια, αλλά και το απόλυτο sex symbol της εποχής, στέλνοντας παράλληλα τον Μάικλ Ντάγκλας σε κέντρο αποτοξίνωσης… από το σεξ.
Ο Ολλανδός Πολ Βερχόφεν, πλησιάζει τα 80 και δεν φαίνεται να ξεχνάει τα μυστικά του δικού του σινεμά « σαρξ-αίμα- έρωτας», βασιζόμενος εδώ σε μυθιστόρημα του Φιλίπ Τζιαν
Το « Elle»( Εκείνη),προβλήθηκε φέτος στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών και διαθέτει όλα τα στοιχεία της παλαιάς τεχνοτροπίας του Βερχόφεν, βέβαια τώρα, 30 χρόνια μετά, η τεχνοτροπία αυτή είναι ολίγον ξεπερασμένη.
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι η « εκείνη». Μια δυναμική, σούπερ γοητευτική διευθύντρια εταιρίας βιντεοπαιχνιδιών, που στην πρώτη σκηνή, την βλέπουμε να πέφτει θύμα βιασμού, μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Άγνωστος ο δράστης. Η μητέρα της, στα βαθιά γεράματα και φουλαρισμένη από αφροδίσια, απολαμβάνει με νεαρούς άντρες τις χαρές του σεξ, ο πατέρας της είναι φυλακή, ο άντρας της δεν μένει πια μαζί της, ο γιος της, καταβροχθίζει το χαρτζιλίκι της, αρνούμενη να αποδεχθεί πως ο γιος της παράλληλα, μεγαλώνει ένα παιδί που δεν είναι δικό του, ενώ η ίδια, η ηρωίδα μας, βρήκε παρηγοριά στον σύζυγο της καλύτερης της φίλης.
Ο γρήγορος ρυθμός, οι εναλλαγές, η άμεση και έμμεση δράση σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, είναι και το ατού της, μαζί με τις σφήνες χιούμορ, που χαρακτηρίζουν το σινεμά του Ολλανδού σκηνοθέτη.
Περιμέναμε με αγωνία να μάθουμε τα κίνητρα του δράστη-βιαστή. Ανεξάρτητα από την οπτική που θα το δει κανείς…σε αυτό το σημείο έλειπε η φαντασία. Εκ του αποτελέσματος, αυτό που κάνει την ταινία να κινείται ανάμεσα στο καλό ή στο μέτριο σινεμά, είναι η επιδερμική εξερεύνηση της προσωπικότητας της « Μισέλ», η οποία κουβαλάει ένα τραυματικό παρελθόν, το οποίο μένει μέχρι το τέλος, αχαρτογράφητο. Μπορεί κανείς να το δει ως μαγεία, εμείς το βλέπουμε και ως αδυναμία.
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι ακόμα και σε αυτή την ηλικία, μια παρουσία που απλά σαγηνεύει.
3. Η Τελευταία Παραλία
Ντοκιμαντέρ, 118′, Ελλάδα,Ιταλία 2016
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Ένας Έλληνας, μόνιμος κάτοικος Τεργέστης, μαζί με τον φίλο του, τον Νταβίντε Ντελ Ντεγκάν, αποφάσισαν να γυρίσουν το ντοκιμαντέρ αυτό, φόρος τιμής, στις γυναίκες και τους άντρες της δημόσιας παραλίας Ελ Πεντοτσίν , που χωρίζεται από έναν τοίχο με κριτήρια φύλου, συγκεντρώνοντας τα βλέμματα των διοργανωτών του Φεστιβάλ Καννών, επιλέγοντάς το, στο φετινό τους πρόγραμμα .
Υπάρχουν κάποιες καταπληκτικές φιγούρες, ένθεν κακείθεν, πρόσωπα ευτυχισμένα μέσα στο απομονωμένο περιβάλλον, που παράλληλα με τις βουτιές και τη μόνιμη ραστώνη, συζητούν για τα απλά και ασήμαντα της καθημερινότητας, αναπολούν το παρελθόν, περιμένοντας οι μεγαλύτεροι τη μοίρα του χρόνου και σε κάποιους άλλους, όπως στη γυναίκα που επωμίζεται το ρόλο της καθαριότητας της ακτής, η μοίρα, πρόωρα της έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Άνθρωποι πεθαίνουν και οι απώλειες δεν αναπληρώνονται , σε μια περιοχή που βιώνει τον μαρασμό.
Το πάθος των δύο σκηνοθετών για το δημιούργημά τους, είναι κάτι περισσότερο από εμφανές, το εισπράττουμε κι εμείς. Αλλά, ακόμα και η χρονική διάρκεια των 118 λεπτά της( η προβολή στις Κάννες είχε ακόμα μεγαλύτερη διάρκεια), είναι υπερβολική. Οι σκέψεις των πρωταγωνιστών, οι αναμνήσεις τους, η σύνδεση των γεγονότων με την ιστορία και το σήμερα, εξαντλείται, μέχρι την πρώτη ώρα. Ίσως να μην υπάρχει πουθενά στον κόσμο, μια διχοτομημένη με τέτοιο τρόπο παραλία, παρά το γεγονός πως πρόκειται για ένα θέμα εξαιρετικά πρωτότυπο, αυτό το γεγονός παρουσιάζεται μη διερευνητικά, μονόπλευρα και κάπως μονότονα.
4. Το Kορίτσι του Tρένου
Μυστηρίου, Θρίλερ, 102′, Η.Π.Α 2016
Πρωτότυπος Τίτλος: The Girl on the Train
Γλώσσα: Αγγλικά , Διανομή: Odeon
Του Τέιτ Τέιλορ
Με τους Έμιλι Μπλαντ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Τζάστιν Θερού, Χέιλι Μπένετ, Λουκ Έβανς, Έντγκαρ Ραμίρεζ, Λίσα Κούντροου
ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ
Πριν από 2 χρόνια, ένα ψυχολογικό θρίλερ του Ντέιβιντ Φίντσερ, αναφερόμαστε στο « Κορίτσι που Εξαφανίστηκε», σημείωσε παγκόσμια επιτυχία, παρά τις αμφιλεγόμενες απόψεις, όπως και εμείς στο Screeneye τις επισημάναμε. Το « Κορίτσι του Τρένου», βασισμένο σε ένα πολύ πρόσφατο μπεστ σέλερ της Πόλα Χόκινς δεν είναι απλά το ίδιο αμφιλεγόμενο, μακάρι να ήταν μόνο αυτό, είναι ένα εντελώς παράλογο παραμύθι τρόμου, ψεύτικη αντιγραφή, μιας αισθητικής, που προσπαθεί να φτάσει αυτήν του Πολανσκι, αλλά ούτε στο δαχτυλάκι του και με γνωστές χιτσκοκικές τεχνικές, παραπλανητικού θρίλερ, στήνοντας την κάμερα και εξελίσσοντας την πλοκή με τέτοιο τρόπο, ώστε να παίζουμε την κολοκυθιά, για τον πιθανό δράστη, μιας δολοφονίας. Ο γνωστός Αμερικανός σκηνοθέτης κάνει πολλά λάθη στην προσέγγιση του έργου( δεν ευθύνεται μόνο αυτός), ξεκινώντας από τα διαδοχικά μπρος-πίσω στον χωροχρόνο, το οποίο δεν είναι πάντα ξεκάθαρο, με αποτέλεσμα ο θεατής, να χρειάζεται αρκετή ώρα για να ξεχωρίσει το πότε,το που και το γιατί. Η ψυχή τε και σώματι υπό κατάρρευση Ρέιτσελ, είναι το κεντρικό πρόσωπο του έργου και η ηθοποιός που την ενσαρκώνει, η Έμιλι Μπλαντ,είναι φοβερή, αλλά μόνο με μία διαφορετική ιστορία, ίσως θα είχε στο τσεπάκι της, μια οσκαρική υποψηφιότητα. Η πλοκή, όπως θα την διαβάσετε είναι το μπέρδεμα του μπερδέματος, ιδανική βεβαίως για τους λάτρεις του σύγχρονου σασπένς.
“Κάθε πρωί, η Ρέιτσελ μπαίνει σε ένα τρένο, που ακολουθεί την ίδια διαδρομή, περνά δίπλα από το παλιό της σπίτι, στο οποίο πλέον ζει ο πρώην άντρας της, με τη νέα του σύζυγο και το μωρό τους. Βλέπει επίσης το σπίτι ενός άλλου παντρεμένου ζευγαριού, λίγα τετράγωνα παρακάτω και, βυθισμένη στην κατάθλιψη και την αυτολύπηση για το πώς έχει καταλήξει η δική της ζωή, αρχίζει να φαντάζεται την ιδανική, ευτυχισμένη τους ζωή. Μόνο που η γυναίκα του άλλου ζευγαριού, φιλιέται στο μπαλκόνι του σπιτιού της, με έναν άλλο άντρα και όχι με τον σύζυγό της. Η Ρέιτσελ το είδε το σκηνικό, μέσα από το βαγόνι του τρένου. Όταν αυτή εξαφανίζεται, η Ρέιτσελ θα βρει τον άντρα της και θα του αποκαλύψει αυτό που είδε. Η γυναίκα που εξαφανίστηκε, ήταν επίσης γκουβερνάντα των παιδιών, του πρώην άντρα της Ρέιτσελ και της νέας συντρόφου του.”
Με τέτοιο χάλια σενάριο , δεν ξέρω ποιος μάγκας σκηνοθέτης, θα μπορούσε να ξεδιπλώσει καλύτερα αυτό το κουβάρι, από τον Τέιτ Τέιλορ.
5.The Neon Demon
Με τους Ελ Φάνινγκ, Κιάνου Ριβς,Κριστίνα Χέντρινγκς, Τζίνα Μαλόουν, Αμπέι Λι
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Συνταγή επιτυχημένη, συνήθως δεν αλλάζει και ο Δανός σκηνοθέτης του « Drive», ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν, ακολουθεί την ίδια τεχνική και στο έργο αυτό, που πρωτό- παρουσιάστηκε στις φετινές Κάννες.
Η Ελ Φάνινγκ(Maleficent, Somewhere), είναι η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του. Το έργο είναι εμπνευσμένο από το «Suspiria» και από τον « Μαύρο Κύκνο», με την κάμερα του Ρεφν να ακολουθεί ένα φιλόδοξο μοντέλο που κατευθύνεται προς το Λος Άντζελες. Τα νιάτα της, το πάθος της και η επιθυμία της να πετύχει θα ταυτιστούν με τον τρόπο ζωής μιας ομάδας εμμονικών μοντέλων, που θα τη βυθίσουν στο κόσμο της ομορφιάς, του έρωτα και του ανταγωνισμό.
Ο Δανός σκηνοθέτης,παίζει με το αποστασιοποιημένο μπρεχτικό στοιχείο, οι διάλογοι είναι μετρημένοι, προσπαθεί να μας θυμίσει τη « Χαμένη Λεωφόρο» του Λιντς και αν κανείς, όσο βλέπει το « Neon Demon», προσπαθήσει να αφήσει στην άκρη τα διεισδυτικά πλάνα, τις γυναίκες-καλλονές, που ανεβάζουν τα πάντα στα ύψη και ασχοληθεί μόνο με τη δομή του σεναρίου, έ τότε πλήρως θα απογοητευτεί. Είναι βέβαια η πρώτη του ταινία, με τη λιγότερη βία.
Ο θεατής μέσα από το εντυπωσιακό μινιμάλ σκηνικό και το στήσιμο των ηθοποιών, περιμένει μια ακραία κορύφωση σε όλα τα επίπεδα…αλλά θα μείνει στο περίμενε. Ο Ρέφν είναι τεχνίτης του κινηματογραφικού εργαλείου, χειρίζεται άψογα την εικόνα, τον ήχο, τους ήρωές του, δημιουργώντας μια επιβλητική αισθητική, χωρίς πίσω από αυτήν, να υπάρχει περιεχόμενο.
Τα νοήματα του έργου, έχουν κατά κόρον ειπωθεί . Το καινούριο που πάντοτε μαγεύει, οι άλλες γυναίκες ζηλεύουν την Τζέσε, έτοιμες να την κατασπαράξουν, όπως και γίνεται. Ένας υπόγειος μισογυνισμός υπάρχει, και ο καθένας μπορεί να τον ερμηνεύσει αναλόγως.Το κοριτσάκι που γνωρίσαμε στο “Somewhere” της Κόπολα, έγινε μια εντυπωσιακή γυναίκα, αναπτύσσοντας τις υποκριτικές της ικανότητες.
6. Αγανάκτηση
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Δεν θα σε αγανακτήσει, δεν θα σε εντυπωσιαστεί, μάλλον θα σε αφήσει αδιάφορο το έργο αυτό, κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος, από την πένα του Φίλιπ Ροθ και σκηνοθετημένο από τον παραγωγό ταινιών και κυκλωματία της βιομηχανίας του σινεμά, Τζέιμς Σέιμους. Κάπως έτσι προκύπτουν και οι θετικές κριτικές .
1951. Ένας νεαρός Εβραίος, αφήνει την αποπνικτική οικογενειακή ζωή στο Νιου Τζέρσει,για να φοιτήσει σε ένα εξίσου αποπνικτικό κολέγιο στο Οχάιο, με αυταρχική δομή. Ο Μάρκους θα γνωρίσει την εύπορη ξανθιά φοιτήτρια, την Ολίβια, η οποία στο πιτς φιτίλι, θα του κατεβάσει το παντελόνι και θα του κάνει, ότι έκανε και η Μόνικα στον Μπιλ, μέσα στο oβάλ γραφείο.
Κρατήστε ώρα. Αυτό το γεγονός, αποτελεί μέγα θέμα της ταινίας, το αναλύουμε διεξοδικά για κανένα 20λέπτο, «μα γιατί το κάνες, μα σε παρακαλώ, μα να σου εξηγήσω, αν δεν μου εξηγήσεις θα το πω στον συγκάτοικο μου» και όταν επιτέλους λύνεται η παρεξήγηση και νομίζουμε πως θα αρχίσει η υπόθεση να αποκτά κάποιο νόημα, εμφανίζεται ο πρύτανης στο προσκήνιο. Άλλα 20 λεπτά συμβουλών προς τον Μάρκους, επειδή ζήτησε να αλλάξει δωμάτιο.
Φτιάχνεται αργότερα και μια ιστορία, ανάμεσα στα δύο νεαρά πρόσωπα και στον περίγυρο τους, που προσπαθεί να ακουμπήσει το οικογενειακό δυσλειτουργικό περιβάλλον, στην αποπομπή των ανθρώπων με φανερά ψυχολογικά προβλήματα, σε θέματα φύλου και νέων ιδεών, αλλά όλο αυτό είναι κινηματογραφικά, εντελώς μα εντελώς επιδερμικό, αφήστε που καταλήγει σαν τον « Τιτανικό».
Ούτε λόγος για τον πόλεμο στην Κορέα, το έργο προωθήθηκε επικοινωνιακά, στηριζόμενο σε αυτή την περίοδο. Μια σκηνή στο τέλος, δεν δικαιολογεί αυτή την αναφορά.
7. Ο Συγγραφέας
Θρίλερ, 104′, Γαλλία 2015
Πρωτότυπος Τίτλος: Un homme idéal
Γλώσσα: Γαλλικά , Διανομή: Filmtrade
Του Γιαν Γκοζλάν
Με τους Πιέρ Νινέ, Αν Ζιραντό
ΠΛΟΚΗ- ΚΡΙΤΙΚΗ
Γαλλικό ψυχολογικό θρίλερ, με όλα τα κλισέ του είδους μαζεμένα, έχοντας για πρωταγωνιστή τον Πιερ Νινέ, που τον γνωρίσαμε στο »Ιβ Σεν Λοράν», υποδυόμενος εδώ έναν συγγραφέα, ο οποίος χάνει την έμπνευση του. Αποφασίζει να κλέψει την ιδέα κάποιου άλλου προσώπου, από το παρελθόν, και το μυθιστόρημα το οποίο εκδίδει, τον οδηγεί στην κορυφή. Ταυτόχρονα, παντρεύεται μια σαγηνευτική πάμπλουτη γυναίκα. Η ευτυχία του είναι προσωρινή, όταν την μέρα της παρουσίασης του βιβλίου, ένας άντρας τον πλησιάζει και του αφήνει υπονοούμενα, πως γνωρίζει για την λογοκλοπή. Ο νεαρός Ματιέ χρησιμοποιεί κι άλλα αθέμιτα μέσα, για να αποκρύψει την κομπίνα. Το ένα ψέμα φέρνει το άλλο, ο φαύλος κύκλος δεν έχει τέλος.
Η ταινία ακολουθεί βήμα-βήμα τον πολυμήχανο και αδίστακτο Ματιέ, από τη μέρα που ανακάλυψε την κλεμμένη ιστορία «λαβράκι», μέχρι την αυτοπαγίδευσή του. Όμως η ιστορία, όπως τη διηγείται ο σκηνοθέτης της, διαθέτει ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά αρκετά περισσότερα εξωπραγματικά στοιχεία από τα αναμενόμενα, που την κάνουν να θυμίζει εντελώς το παράλογο, χάνοντας το όποιο ενδιαφέρον της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένας φόνος, ένα πτώμα, το οποίο ο θύτης προσπαθεί να κρύψει, ναι μεν το κάνει, αλλά τα αίματα του πτώματος διαπερνούν το ταβάνι, το πάει στη θάλασσα, αλλά και πάλι το πτώμα το ξεβράζει η θάλασσα, που εντελώς συμπτωματικά εκείνη τη στιγμή το βλέπει η αδερφή του θύματος. Είναι και αυτή η εκνευριστική μουσική της ταινίας….
8. Un Condor( Ντοκιμαντέρ)
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Ο Γιάννης Κολοζής, ανακαλύπτει τον Σέρτζιο Κοντρέρας, έναν 60άρη κάτοικο του Σέφιλντ της Αγγλίας, με καταγωγή από τη Χιλή, την οποία όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει, αν και εύπορος, μετά την πτώση του Σαλβαντόρ Αλιέντε και την άνοδο στην εξουσία, του δικτάτορα Πινοσέτ. Ο Σέρτζιο Κοντρέρας, κάτι φέρνει σε εμφάνιση από τον Μαραντόνα, ίσως όμως και σε χαρακτήρα. Στα 60 του, με μακρύ μαλλί, σκουλαρίκι, τσιγαράκι καθ’όλη τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ και ανεμελιά. Ξεκινάει το ταξίδι της επιστροφής μετά από 38 χρόνια, για τα πάτρια του εδάφη.
Το πρόβλημα εδώ, είναι το εξής. Ο ίδιος ο ήρωας και η ιστορία του Κολοζή στερούνται αξιοπιστίας. Ο χαρακτήρας του Σέρτζιο Κοντρέρας, δεν μας πείθει 100% ότι η ζωή του, ήταν όπως μας την περιγράφει. Δημιουργούνται αρκετές σκιές και ερωτηματικά, για το εάν αυτός ο σοσιαλιστικών ιδεών πλούσιος άντρας, έφυγε με πόνο ψυχής το 1972 από την πατρίδα του, αυτοεξορίστηκε και έδωσε μάχη για την επιβίωση. Είναι μια φιγούρα, που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, μας δυσκολεύει στο να ταυτιστούμε μαζί της, αλλά και η ίδια η κινηματογράφηση έχει τα θέματά της.
9.Μην Ανασαίνεις
ΠΛΟΚΗ-ΚΡΙΤΙΚΗ
Για το κοινό που λατρεύει τις ταινίες τρόμου, το « Μην Ανασαίνεις», είναι στα μέτρα του. Όλοι οι κώδικες του είδους, εδώ μαζεμένοι. Ένα πρόσωπο με περιορισμένες δυνατότητες( εν προκειμένω ένας τυφλός από την εποχή που υπηρέτησε στο Ιράκ), ζει σε ένα τεράστιο σπίτι στο Ντιτρόιτ, με μοναδική συντροφιά τον ντόπερμαν σκύλο του. Στο χρηματοκιβώτιο του σπιτιού του κρύβει 300 χιλιάδες δολάρια, αποζημίωση από ένα τροχαίο, που είχε ως αποτέλεσμα να πεθάνει η κόρη του, εξαιτίας της απροσεξίας στο δρόμο, μιας πλούσιας νεαρής κοπέλας.
Τρεις διαρρήκτες(δύο άντρες και μια γυναίκα με παιδί), θεωρούν εύκολη την υπόθεση και αποφασίζουν να τον ληστέψουν.
Μόνο που ο τυφλός άντρας, είναι σχεδόν ανίκητος, αθάνατος σίγουρα, κρύβει και ένα μυστικό, κομπίνα του σεναριογράφου για να αποδημήσει τον χαρακτήρα του.
Σκοτάδι, πόρτες που ανοίγουν και κλείνουν, ο πρώτος θάνατος αφορά τον «κακό» διαρρήκτη, αλλά τα δύο « καλά παιδιά», κλασικά, όσα μαρτύρια και αν περάσουν και όσο αίμα κι αν φτύσουν, από τον τρομερό τυφλό τύπο, θα επιβιώσουν, γιατί οι «καλοί» δεν πεθαίνουν ποτέ. Ένα ακόμα έργο που μειώνει την ανθρώπινη νοημοσύνη, η οποία δεν φαίνεται να νοιάζει και πολύ τους Αμερικανούς που πλήρωσαν για να δουν αυτή την μπούρδα. Κόστισε το έργο 9 εκατομμύρια δολάρια και μόνο στην Αμερική, έκανε τζίρο 127 εκατομμύρια. Και όπως υποδηλώνει το τελευταίο πλάνο, θα υπάρξει και συνέχεια.
10. Πελαργοί
Mε τις φωνές Άντι Σάμπεργκ, Κέλσι Γκράμερ, Κέιτι Κράουν, Κίγκαν-Μάικλ Κι, Τζόρνταν Πιλ, Τζένιφερ Άνιστον
ΠΛΟΚΗ
Οι πελαργοί φέρνουν τα μωρά… ή τουλάχιστον τα έφερναν. Στις μέρες μας παραδίδουν πακέτα για ένα παγκόσμιο διαδικτυακό γίγαντα της λιανικής. Ο Τζούνιορ (Άντι Σάμπεργκ), ο καλύτερος πελαργό-πωλητής της εταιρίας, πρόκειται να πάρει προαγωγή, όταν κατά λάθος θέτει σε λειτουργία τη Μηχανή Παραγωγής Μωρών, η οποία φτιάχνει ένα αξιολάτρευτο, αλλά μη εγκεκριμένο, μωρό – κοριτσάκι. Απελπισμένοι να παραδώσουν το δέμα -ή αλλιώς και μπελάς- πριν τους πάρει είδηση το αφεντικό, ο Τζούνιορ και η φίλη του Τουλίπα, η μοναδική άνθρωπος στο Βουνό των Πελαργών, θα δώσουν μια μάχη με τον χρόνο, για να παραδώσουν το πρώτο τους μωρό, σε ένα δύσκολο και συνάμα αποκαλυπτικό ταξίδι, που μπορεί να ενώσει και πάλι περισσότερες από μια οικογένειες, και το κυριότερο, να αποκαταστήσει την πραγματική αποστολή των πελαργών στον κόσμο.
About the author: Ιάκωβος Γωγάκης
Has 934 Articles
