” Είμαι το Μπέλφαστ”. Από τις φωτεινότερες στιγμές του 18ου Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Ανταπόκριση από Φ. Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Ξεχωριστό για τη φόρμα του, μοναδικό για το θέμα του, το τελευταίο ντοκιμαντέρ του γνωστού κριτικού και σκηνοθέτη Μαρκ Κάζινς ξεχωρίζει στο προγράμμα του φετινού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η ιστορία του Μπέλφαστ, γενέθλια πόλη του δημιουργού, ξετυλίγεται μπροστά στον κινηματογραφικό φακό του τιμώμενου στο Φεστιβάλ σκηνοθέτη σε μία προσπάθεια να αναδειχθεί μία διάσταση της πόλης, περισσότερο ονειρική, παρά ρεαλιστική.

Πρωταγωνίστρια, μία ηλικιωμένη κυρία, η οποία ισχυρίζεται ότι ειναι η ίδια το Μπέλφαστ, περιτριγυρίζει τους δρόμους του και αφηγείται την ιστορία της πόλης. Μνήμες δέκα χιλιάδων ετών ανασύρονται, οι θρίαμβοι εναλλάσσονται με την τραγωδία, ενώ το βάρος της αφήγησης πέφτει στη σύγχρονη ιστορία της πόλης. Το πλούσιο βιομηχανικό παρελθόν, οι σχέσεις των κατοίκων, το ταξίδι του Τιτανικού, ιστορικά γεγονότα εικονογραφούνται υπαινικτικά με υπέροχες εικόνες του αστικού ιστού και εμβληματικών σημείων της πρωτεύουσας. Η μεγάλη πληγή της πόλης, ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ καθολικών και προτεσταντών, τυγχάνει ιδιαίτερης αναφοράς, καθώς ο σκηνοθέτης επιλέγει να δώσει έναν αισιόδοξο τόνο με ένα καθαρά κινηματογραφικό φινάλε, γεμάτο συγκίνηση και συμβολισμό.

Με την άρτια καλλιτεχνικά και υψηλής αισθητικής φωτογραφία του Κρίστοφερ Ντόιλ (“In the mood for love”), στενού συνεργάτη του Γουόνγκ Καρ Βάι και τη νοσταλγική, πρωτότυπη μουσική του Ντέιβιντ Χολμς (συνεργάτη του Στίβεν Σόντερμπεργκ), ο σκηνοθέτης εμπλουτίζει τη φόρμα του ντοκιμαντέρ με λυρικά στοιχεία σκιαγραφώντας το πορτρέτο της πόλης ως βίωμα. Η γκρίζα, βιομηχανική πόλη του Μπέλφαστ εμφανίζεται ακαταμάχητη μέσα απο τη δύναμη του σινεμά. Το παιχνίδι της σκιάς με το φως, η δωρική παρουσία της πρωταγωνίστριας, η λιτή και περιεκτική αφήγηση, ο αργός ρυθμός συνθέτουν την εικόνα ενός ονείρου, του ασυνείδητου του Μπέλφαστ.

Με επιρροές απο το σοβιετικό κινηματογράφο ο Κάζινς χτίζει έναν ποιητικό φόρο τιμής στη γενέτειρα του, παρασέρνοντας το θεατή σε ένα ταξίδι στο χρόνο για μία πολύπαθη, με χαρακτήρα πόλη. Ένα καλλιτεχνικό πείραμα, που δεν έχει στόχο να καλύψει το ταξιδιωτικό- τουριστικό ενδιαφέρον, αλλά να αφήσει ένα κινηματογραφικό αποτύπωμα, μία προσωπική κατάθεση για όλα αυτά που σημαίνει ένας τόπος για τους ανθρώπους του.