Όλες οι Κυριακές

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Βλέποντας το «Όλες τις Κυριακές», καταλαβαίνουμε  πόσο κοντά βρίσκεται η ισπανική κοινωνία στην ελληνική, ακόμη και στον τρόπο που βιώνει τη θρησκευτική πίστη. Η Αλαούδα Ρουίθ δε Αθούα παίρνει ένα θέμα που στα χαρτιά θα μπορούσε να δείχνει παλιομοδίτικο —ένα νεαρό κορίτσι γοητεύεται από τον καθολικισμό και σκέφτεται τον μοναχισμό— και το μετατρέπει σε ένα ώριμο, σύγχρονο, δραματουργικά σφιχτό έργο, με ρυθμό και ένταση.

Μεγάλο ατού είναι το σενάριο. Γιατί δεν μένει μόνο στις αμφιταλαντεύσεις της 17χρονης Αϊνάρα, αλλά ανοίγει ουσιαστικά και τη ζωή της θείας της, της  Μαΐτε. Έτσι, η ταινία αποκτά πολλαπλές όψεις, ενώ ακόμη και τα δευτερεύοντα πρόσωπα, πατέρας, γιαγιά, αδερφές, ο πνευματικός της, η μοναχή, το αγόρι, οι φίλοι,  κουβαλάνε δραματουργικό βάρος.

Η Μπλάνκα Σορόα αποδίδει εξαιρετικά την Αϊνάρα. Ψύχραιμη και αποφασισμένη. Το μενταγιόν που της άφησε η μητέρα της,  λειτουργεί ως μνήμη, προστασία και πληγή μαζί.

Παράλληλα, η θεία της, η Μαΐτε, μια  συγκλονιστική Πατρίσια Λόπεθ Αρνάιθ, παγιδευμένη σε έναν γάμο συναισθηματικής αδιαφορίας, όταν ο άντρας της γυρίζει πλευρό, ακόμη κι αφού του ομολογεί πως φίλησε άλλον, καταλαβαίνουμε γιατί παλεύει τόσο παθιασμένα να «σώσει» την Αϊνάρα και να την σπρώξει  στις σπουδές και στον έξω κόσμο.

Η ταινία δεν  κηρύσσει υπέρ ή κατά της θρησκείας, ούτε καθοδηγεί το θεατή είτε προς τη μία είτε προς την άλλη πλευρά. Και η σκηνή όπου χορωδιακά ακούμε το  «Into My Arms» του Νικ Κέιβ, είναι ανατριχιαστική και βαθιά  συγκινητική.

 Όλες οι Κυριακές από την Πέμπτη 26/2 στους κινηματογράφους