Ρομέρια

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Δεν είναι εύκολο πράγμα ένα παιδί να χάνει και τους δύο γονείς του, να μεγαλώνει μακριά από τη βιολογική του οικογένεια και, όταν ενηλικιώνεται, να αναγκάζεται να λύσει τον γρίφο της ίδιας του της προέλευσης. Στη «Ρομέρια», η Κάρλα Σιμόν περπατάει σε αυτοβιογραφικά μονοπάτια και αφηγείται την ιστορία της Μαρίνα, μιας 18χρονης που το 2004, ταξιδεύει στο Βίγκο της Γαλικίας για να συναντήσει την οικογένεια του νεκρού πατέρα της και να αναζητήσει έγγραφα για τις σπουδές της στον κινηματογράφο. Όμως η γραφειοκρατική αφορμή ανοίγει μια πολύ πιο επώδυνη διαδρομή, την ανάγκη να μάθει ποιοι ήταν πραγματικά οι γονείς της.

Η ταινία κινείται ανάμεσα στο παρόν του 2004 και στο παρελθόν της δεκαετίας του ’80, μέσα από το ημερολόγιο της μητέρας και τη βιντεοκάμερα της Μαρίνα. Εκεί αναδύεται η εικόνα ενός πατέρα ελεύθερου, γοητευτικού, αλλά και εξαρτημένου από τα ναρκωτικά, φορέα μιας ασθένειας που τότε σήμαινε κοινωνικό στίγμα, ντροπή και οικογενειακή αποσιώπηση. Οι θείοι, τα ξαδέρφια, κυρίως όμως ο παππούς και η γιαγιά, κάνουν ότι έχουν κλείσει το κεφάλαιο και προστατεύονται από την ρουτίνα της καθημερινότητας. Η Μαρίνα, αντίθετα, ζητά την αλήθεια. Θα συγκρουστούν ή θα τα βρουν ;

Η Σιμόν αφενός κινείται σε μια λογική «αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα», αφετέρου, ενδιαφέρεται και για την κατανόηση του αναπτυξιακού τραύματος, το οποίο -ίσως- μπορεί να επουλωθεί όταν το παρελθόν ειπωθεί καθαρά. Και πάνω σε αυτό το γεγονός η οπτική της γίνεται σχολαστική, λεπτομερειακή, για αυτό και λίγο μονότονη. Όμως και πάνω σε αυτό το γεγονός, χτίζεται μια υπέροχη σκηνή με τους γονείς γυμνούς στη φύση, ερωτικούς και χαμένους μαζί, τους οποίους αποφεύγει να κρίνει, τους επαναφέρει ως ανθρώπους.

Σε σχέση με τη «Συναισθηματική Αξία», όπου ο Γιοακίμ Τρίερ εξετάζει έναν πατέρα που επιστρέφει και ξανανοίγει πληγές μέσω της τέχνης, η «Ρομέρια» κάνει το αντίστροφο. Οι γονείς δεν μπορούν να επιστρέψουν. Επιστρέφουν μόνο ως ίχνη, σώματα, ημερολόγια, φαντάσματα και εικόνες. Και η τέχνη – ο κινηματογράφος που θέλει να σπουδάσει η Μαρίνα, όπως ακριβώς και ο φτασμένος σκηνοθέτης-ήρωας της Συναισθηματικής Αξίας – λειτουργεί και στην «Ρομέρια», ως πράξη συμφιλίωσης. Η ταινία κυλά αργά, βασανιστικά, όμως η βιωματική ματιά της Κάρλα Σιμόν, διαθέτει δύναμη και δείχνει – όπως και στην «Συναισθηματική Αξία»- ότι η αλήθεια μπορεί να γίνει, η αρχή της λύτρωσης.

Ρομέρια από την Πέμπτη 25/6 στους κινηματογράφους