Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το «Ran» είναι ένα θεόρατο, επιβλητικό έπος που  κερδίζει …με την όψη του

αλλά όχι πάντα με τον ρυθμό του.

Ο Κουροσάβα μεταγράφει τον «Βασιλιά Ληρ» στην ιαπωνική ιστορία και στήνει μια αλληγορία για την εξουσία, την πτώση, την οικογένεια  και την παροδικότητα της ίδιας της εξουσίας.

Ο Χιντετόρα ( ο εκφραστικός Τατσούγια Νακαντάι),  θερίζει τα ίδια τα εγκλήματά του, ενώ ο κόσμος μοιάζει να βυθίζεται σε ένα υπαρξιακό «χάος».

Η ταινία ωριμάζει όσο προχωρά.

Από την τελετουργική, σχεδόν ακινητοποιημένη αρχή, μέχρι το συντριπτικό μεσαίο μέρος στο Τρίτο Κάστρο, όπου οι στρατοί των Τάρο και Τζίρο πυρπολούν τα πάντα και ο Χιντετόρα γλιστράει στην τρέλα,  μια σεκάνς μνημείο σύνθεσης εικόνας και ήχου.

Εξίσου χαραγμένη στη μνήμη μένει η αυτοκτονία της παλλακίδας και ο σαρκαστικός, σπαρακτικός σχολιασμός του Κιόαμι, που προσθέτει μια ειρωνική, σχεδόν θεολογική χροιά.

Η παραγωγή -η πιο ακριβή του Κουροσάβα- με διεθνή-αμερικανική στήριξη…λάμπει. Τα κοστούμια, οι χιλιάδες κομπάρσοι, οι ιππασίες και οι μάχες χωρίς ψηφιακά δεκανίκια είναι καθηλωτικά. Η μουσική ντύνει την καταστροφή με πένθιμη μεγαλοπρέπεια, ενώ η χρήση χρώματος κάνει κάθε κάδρο ζωγραφιά.

Κι όμως, η ταινία είναι υπερβολικά πομπώδης και μεγάλη σε διάρκεια.

Η θεατρικότητα της υποκριτικής

και η στοχαστική μονοτονία,  αποστασιοποιούν υπερβολικά και κουράζουν. Κάποιες  στιγμές νιώθουμε ότι το μεγαλείο του θεάματος σκεπάζει τους ανθρώπους του.

Το «Ran»,  αναπτύσσεται πιο εύστοχα,  όσο εξελίσσεται

και καταλήγει σε τραγωδία συντριπτική,

αλλά παραμένει ταινία ανισόρροπη.

Σπουδαία ως εικόνα και ιδέα,

λιγότερο ζωντανή,  ως σινεμά που σε παίρνει μαζί του.

Ένα σεβαστό, εντυπωσιακό,

μα όχι αψεγάδιαστο ορόσημο των τελευταίων δημιουργικών χρόνων, του Ιάπωνα μετρ.

Ran από την Πέμπτη 4 Σεπτεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Ran ( Επανέκδοση) appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το 1950 ο Ακίρα Κουροσόβα ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα του ιαπωνικού σινεμά , που εξακολουθούσε να ψάχνει  το δρόμο του, πέντε χρόνια μετά τις ατομικές βόμβες και την άνευ όρων παράδοση της χώρας, στους νικητές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Το «Ρασομόν» αντιμετώπισε αρχικά  τη χλεύη ακόμη και της ίδιας της εταιρίας παραγωγής του έργου. Το κοινό αντιθέτως στήριξε την αμφισβήτηση των κινηματογραφικών κανόνων της εποχής και το ξενόγλωσσο Όσκαρ που  απονεμήθηκε στο « Ρασομόν»  το 1952, έφερε τον ιαπωνικό κινηματογράφο στο προσκήνιου του σινεφίλ κοινού.

Ο Ακίρα Κουροσάβα έφτασε στο σημείο να έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τους βοηθούς του  και με τους ηθοποιούς του, που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν  την έννοια της ανοιχτής αφήγησης. Μετά από ατελείωτες συζητήσεις,  αποδέχθηκαν  ότι καταστάσεις της ίδιας της ζωής ενίοτε παραμένουν ανεξήγητες και πολλές παραμένουν μετέωρες,  χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις.  Η κινηματογράφηση ήταν πρωτότυπη και η παρτιτούρα ασυνήθιστη,  συν τοις άλλοις,  ολόκληρο το έργο στηρίζεται σε αναδρομές,  που επίσης μέχρι τότε ήταν πρωτόγνωρες σε τέτοια έκταση.

Τέσσερις  διαφορετικές εκδοχές της δολοφονίας ενός άντρα,  με τις  βασικές λεπτομέρειες να αλλάζουν σε κάθε μία αφήγηση, ήταν το επίμαχο στοιχείο της αντιπαράθεσης. Η τελική κρίση ανήκει στο θεατή. Τι να πιστέψει και ποιον να  εμπιστευτεί;

Ο Κουροσάβα μετατρέπει την ιστορία  ενός παντρεμένου ζευγαριού, που συνάντησε στο δάσος έναν  περιπλανώμενο άντρα,   σε μια πλούσια πραγματεία περί παραμόρφωσης της αλήθειας, κινήτρων , ψεμάτων , δικαιοσύνης,  εκδίκησης και  ζηλοτυπίας, με την ατομική ηθική να αμφισβητείται.   Ο σύζυγος πεθαίνει και τέσσερα πρόσωπα,  ανάμεσά τους  ο  σύζυγος και η γυναίκα του,  διηγούνται την ιστορία από τη δική τους οπτική. Ο καθένας βγάζει τον εαυτό του,  από το κάδρο των ευθυνών.

Ο ληστής εμφανίζεται ισχυρός και ξεπερνά τα όρια του νόμου. Ο σύζυγος εμφανίζεται προδομένος από τη γυναίκα του, η γυναίκα από την πλευρά της παρουσιάζεται ως το θύμα

και ο υλοτόμος,  είναι ο εν δυνάμει καθοδηγητής της αλήθειας. Είναι άραγε;

Η επίμονη ασάφεια γύρω από τον θάνατο,  παρασύρει τελικά τον παρατηρητή – θεατή στο βαθύτερο επίπεδο αμφισβήτησης της αλήθειας.

Το « Ρασομόν» , ήδη από πολύ νωρίς πέρασε στο πάνθεον της κινηματογραφικής ιστορίας.

Ρασομόν από την Πέμπτη 4 Ιουλίου στους κινηματογράφους

The post Ρασομόν appeared first on screeneye.gr.

Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία του σινεμά, αλλά το ταλέντο του Ακίρα Κουροσάβα δεν σταματούσε μόνο εκεί. Ξεκίνησε την καριέρα του ως ζωγράφος αλλά τα παράτησε για να ασχοληθεί τελικά με τη σκηνοθεσία.

Παρ’ολ’αυτά φαίνεται πως χρησιμοποίησε την ενασχόληση με τη ζωγραφική και στο πεδίο του κινηματογράφου μέσα από μια σειρά storyboards που επιμελήθηκε ο ίδιος, για ταινίες όπως η «Ραψωδία τον Αύγουστο», «Καγκεμούσα» και «Όνειρα». Δείτε παρακάτω κάποιες από τις συνθέσεις του μεγάλου αυτού δημιουργού.

The post Η άλλη ιδιότητα του Ακίρα Κουροσάβα. Δείτε τα “storyboards” που ζωγράφισε ο ίδιος appeared first on screeneye.gr.