Κοινωνική Κωμωδία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: While We’re Young

Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Νόα Μπάουμπαχ

Με τους   Μπεν Στίλερ, Ναόμι Γουότς, Άνταμ Ντράιβερ, Αμάντα Σέιφριντ, Άνταμ Χόροβιτζ

Ο Νόα Μπάουμπαχ με μια πλειάδα ταινιών, με πιο πρόσφατη το «Frances Ha» το οποίο αγαπήθηκε από τους περισσότερους κριτικούς, ξανασυναντά τον Μπεν Στίλερ με τον οποίο συνεργάστηκε στο «Δεν σκέφτομαι άρα υπάρχω» σε μια κωμωδία για την κρίση της μέσης ηλικίας και τα επαγγελματικά, προσωπικά, υπαρξιακά, ηθικά αδιέξοδα που μπορεί να προκύψουν.

Στο «Όσο είμαστε νέοι» ο Μπεν Στίλερ είναι ο Τζος, παντρεμένος με την Κορνήλια (Ναόμι Γουότς) αλλά δεν έχουν κάνει παιδιά σε αντίθεση με τους φίλους τους. Ο Τζος προσπαθεί να τελειώσει το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει εδώ και χρόνια όταν ένα νεαρό ζευγάρι, ο Τζέιμι και η Ντάρμπι (Άνταμ Ντράιβερ και Αμάντα Σάιφρεντ) θα βρεθούν στο δρόμο τους. Μέσα από το πάντρεμα των δύο διαφορετικών γενεών, ο Τζος και η Κορνήλια θα αναβιώσουν τη χαμένη τους νιότη τους με τίμημα την απομάκρυνσή τους από τα ζευγάρια της ηλικίας τους, τα οποία αδυνατούν να κατανοήσουν το νέο τρόπο ζωής και το δέσιμό τους με το νεαρό ζευγάρι.

Μέσα από την πλοκή της ιστορίας και την εξέλιξή της, ο Μπάουμπαχ εγείρει διάφορα διλήμματα που αφορούν το πέρασμα του χρόνου χωρίς να παίρνει απαραίτητα θέση στο δίπολο νεός-μεσήλικας που δημιουργεί. Υπάρχει μια κριτική στάση τόσο απέναντι στον Τζος και στην Κορνήλια, που φαίνεται να «νιώθουν παιδιά» (αλλά δεν είναι) και στον Τζέιμι και την Ντάρμπι που θεωρούν το «παλιό» ως «κουλ», επηρεασμένοι από την χίπστερ κουλτούρα. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην αποποιείσαι την ηλικία στην οποία βρίσκεσαι. «Οι νέοι δεν είναι κακοί, απλά είναι νέοι». Και το «να ανοίξεις την πόρτα στους νέους» τελικά έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του από τη στιγμή που παίρνεις απόψεις που υπό άλλες συνθήκες θα σου στερούνταν. Αρκεί να μην μείνεις μόνο στην εμφάνιση (βλέπε καπέλα) αλλά να κεντρίσεις τον εσωτερικό σου κόσμο, να αμφισβητησεις, να αναζητήσεις και ν’αναζητηθείς ωστε να ωριμάσεις ξανά σαν άνθρωπος και όχι μόνο ηλικιακά.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο που κυλάει αφηγηματικά, παράλληλα με τη διαφορά των γενεών: η ουσία της ίδιας της τέχνης. Ο Μπάουμπαχ επιστρατέυει Γκοντάρ και Φλάχερτι για να ορίσει το «αυθεντικό» στον κινηματογράφο. Τί είναι αληθινό; «Να κινηματογραφήσεις τα σκυλιά χωρίς να παρέμβεις» ή να κατευθύνεις με υποκειμενικό τρόπο την κινηματογραφική ροή για να φτάσεις στην ουσία μιας ταινίας; «Αν θέλεις να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ αυτόματα πρέπει να πας στη μυθοπλασία κι αν θες να δώσεις τροφή στη μυθοπλασία σου πρέπει να γυρίσεις πίσω στην πραγματικότητα» είπε ο Γκοντάρ. Ο Μπάουμπαχ μεταξύ σοβαρού και αστείου φτιάχνει μια μυθοπλαστική ταινία για έναν ντοκιμαντερίστα που εμπλέκεται σε ένα ντοκιμαντέρ που παραποιεί την αλήθεια με μυθοπλαστικές τεχνικές.

Πόσες ταινίες ακόμα να αντέξει κανείς για τη κρίση της μέσης ηλικίας όταν έχει εξαντλήσει το θέμα ο Γούντι Άλεν; Ναι αλλά είχε μέσα τελετή με σαμάνους με χρήση αγιαχουάσκα; Γιατί να ξαναδείς μια άλλη εκδοχή του «Όλα για την Εύα»; Γιατί εδώ ο σκηνοθέτης μιλάει για την λανθασμένη εξομοίωση της επιτυχίας με την ευτυχία, επανατοποθετώντας της στον σύγχρονο κόσμο με μια φρεσκάδα και ελαφράδα που κρύβει μέσα της βαρύτητα.

Το τέλος κυκλικό φαινομενικά συμβατικό από ένα ζευγάρι που απομακρύνθηκε από τα στερεότυπα ιδανικά της οικογενειακής ζωής για να τα ενστερνιστεί. Φαινομενικά συμβατικό γιατί το τελευταίο πλάνο, αν όχι τόσο καυστικό όπως σε ταινίες του Σολοτζ, μας δείχνει ένα παιδί με ένα κινητό τηλέφωνο. Το αν αυτό είναι ελπιδοφόρο ή σκοτεινό αφήνεται στην κρίση του θεατή. Το σίγουρο είναι όσο κι αν είμαστε νέοι πάντα θα υπάρχει μια γενιά που θα μας ξεπερνάει. Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Εκτός κι αν είσαι στη μέση ηλικία οπότε δοκίμασε να γελάσεις με τον φίλο σου α λα «Louie CK» ακόμα και για την μόνιμη αρθρίτιδα. Το γέλιο κόβει χρόνια, με ή χωρίς καπέλο. Και δένει πολύ όμορφα με τον Μπάουμπαχ.

                    " Όσο Είμαστε Νέοι" από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Όσο Είμαστε Νέοι appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 116΄, ΗΠΑ, 2014

Του Σεθ ΜακΦάρλαν

Με τους Σεθ ΜακΦάρλαν, Σαρλίζ Θερόν, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σέιφριντ, Τζοβάνι Ριμπίζι, Νιλ Πάτρικ Χάρις

Στην Αριζόνα του 1882, ο Άλμπερτ (Σεθ ΜακΦάρλαν), ένας δειλός αγρότης προβάτων, «θρηνεί» το χωρισμό του με την αγαπημένη του Λουίζ (Αμάντα Σέιφριντ), η οποία τα φτιάχνει με τον μουστακαλή μεγαλέμπορο της περιοχής, Φόι (Νιλ Πάτρικ Χάρις). Ο ερχομός στην πόλη της μυστηριώδους και γοητευτικής Άννας (Σαρλίζ Θερόν) η οποία είναι άσος στο πιστόλι, θα επιφέρει πολλές αλλαγές στη συντηρητική και υπερβίαιη κοινότητα. Η Άννα θα προσπαθήσει μέσα σε μια βδομάδα να διδάξει σκοποβολή στον Άλμπερτ, ο οποίος κάνει το λάθος να προκαλέσει σε μονομαχία θανάτου τον Φόι, όταν ο τελευταίος τού θίγει τον καουμπόικο κι αντρικό εγωισμό του…   

Κωμικός ολκής και ταυτόχρονα ασυμβίβαστος ανατροπέας παραδοσιακών στερεοτύπων και αξιών, ο γεννημένος πριν από 41 χρόνια στο Κονέκτικατ Σεθ ΜακΦάρλαν, καταπιάνεται με τα ιερά και όσια των αμερικανών. Έχοντας κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό τόσο της κριτικής όσο και του κοινού με το «Ted» που έγινε τεράστια επιτυχία πριν από 2 καλοκαίρια στις ΗΠΑ με εισπράξεις που άγγιξαν τα 220 εκατομμύρια δολάρια, ο δημιουργός του καλτ animated sitcom «Family guy», μας ταξιδεύει στην (άγρια) κωμική πλευρά της… Άγριας Δύσης. Και πάλι ένας απροσάρμοστος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας.

Στο «Ted» ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ανέβαλε συνεχώς την ενηλικίωση του για χάρη της φιλίας του με τον αθυρόστομο και μόνιμα μαστουρωμένο λούτρινο αρκούδο του, ώσπου μια γυναίκα (έτσι δεν γίνεται συνήθως;) τον θέτει προ των ευθυνών της αλλαγής προς την ωριμότητα και της οριστικής εγκατάλειψης της παιδικότητας -ή μήπως αθωότητας;- του. Εδώ ο Άλμπερτ είναι ένας αντιήρωας γεννημένος σε λάθος χώρο και χρόνο. Ο αμούστακος και μη μου άπτου Άλμπερτ αδυνατεί να χωνέψει την ανεξέλεγκτη βία και το διαρκές φλερτ με το θάνατο των συντοπιτών του. Όπως λέει χαρακτηριστικά στους λίγους φίλους του «εδώ, οτιδήποτε μπορεί να σε σκοτώσει». Δια του λόγου το αληθές βλέπουμε καταστάσεις απύθμενου κωμικού κάλους όπου οι πάντες (ακόμη κι ο γιατρός ή ο παπάς) και τα πάντα – ένας τεράστιος πάγος, ανεξέλεγκτοι βίσωνες, ένα φωτογραφικό κλικ- μπορούν να σε «καθαρίσουν» στο άψε σβήσε. Η βαθιά φιλοσοφημένη και πεσιμιστική αντίληψη περί Δύσης του Άλμπερτ δεν μπορεί βέβαια να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη, όμως μια γυναίκα σαν την Άννα μπορεί να δημιουργήσει ρωγμές στην παγιωμένη κοσμοθεωρία του.

Όπως έγινε με την Μίλα Κούνις στο «Ted» έτσι κι εδώ, το γυναικείο πρότυπο είναι πιο ισχυρό, εγκεφαλικό και αποτελεσματικό σε σχέση με τους υπερφίαλους και πνιγμένους σε μια κουταλιά νερού άντρες. Ακόμη και στην ανδροκρατούμενη Δύση, οι γυναίκες κρατούν τα ηνία της δράσης αφήνοντας τους άντρες να πιστεύουν ότι εκείνοι κάνουν κουμάντο: είναι πιο γρήγορες στο πιστόλι, αντέχουν το πιοτό περισσότερο, απολαμβάνουν το σεξ (ο κακόμοιρος Ριμπίζι προσπαθεί μάταια να πείσει την αγαπημένη του να κάνουν σεξ πριν από το γάμο: εκείνη επικαλείται τους νόμους της χριστιανικής αρετής παρότι είναι πόρνη!), ξέρουν πραγματικά τι θέλουν.

Ο πολυπράγμων (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, animator, παραγωγός, κωμικός έως παρουσιαστής στα Όσκαρ και… τραγουδιστής!) ΜακΦάρλαν έχει την οργιώδη φαντασία να κάνει σκόνη τα περισσότερα κλισέ του γουέστερν, είτε αυτοσαρκαζόμενος, είτε καταφεύγοντας σε προσφιλείς καφρίλες είτε σε σκατολογικές κωμικές σεκάνς που θα έκαναν ακόμη και τους Φαρέλι να χειροκροτήσουν ενθουσιωδώς. Το γέλιο είναι πετυχημένο, διασκεδαστικό και ασυγκράτητο σε κάποιες σκηνές, παρότι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του ΜακΦάρλαν δεν παρουσιάζει την σεναριακή συνέπεια και ευφυΐα της πρώτης του δημιουργίας. Όμως πετυχαίνει να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την εξυπνάδα, την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά της, πάνω σε ένα είδος που ενώ το αποδομεί με τον πιο ακραίο κωμικό τρόπο, την ίδια στιγμή το αγγίζει με ένα χάδι τρυφερό και σινεφιλικό μαζί.

” Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση” από 12/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση(A Million Ways to Die in the West) appeared first on screeneye.gr.