Ρομαντικό Δράμα, 179′,  Γαλλία 2013,  Επίσημος Τίτλος: La vie d’Adele   Γλώσσα: Γαλλικά

του Αμπντελατίφ Κεσίς

Ερωτικό ταξίδι στο εφηβικό σύμπαν, με φόντο τη Γαλλία  και με κινητήριο δύναμη μια κάμερα που διαρκώς καταγράφει με ατμοσφαιρικό ρεαλισμό, την απεγνωσμένη προσπάθεια μιας νεαρής κοπέλας να κρατήσει μέχρι τέλους έναν ομόφυλο δεσμό, που την εμπνέει και της προσφέρει εσωτερική γαλήνη.

Ο Γαλλοτυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς θα πιάσει  τον παλμό της νέας γενιάς και των απόκρυφων τους  επιθυμιών, όπως επίσης και την αθωότητα του  συναισθηματικού τους κόσμου, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με καινούργια βιώματα και νέες εμπειρίες, αλλά δεν θα κάνει την υπέρβαση ώστε να μετατρέψει τον θεατή από παρατηρητή σε ενεργό συμμέτοχο του έργου. Θα επενδύσει στη παθητικότητα του κοινού, με  τις ηδονοβλεπτικές και  μακρόσυρτες λεσβιακές περιπτύξεις ( δεν θα τις  δείτε όλες γιατί  αφαιρέθηκε περίπου ένα πεντάλεπτο από την ελληνική κόπια) όπως επίσης και με την αδικαιολόγητα τρίωρη διάρκεια της ταινίας. Αρκετές σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν, και το έργο θα ήταν πιο κινηματογραφικά δεμένο μέσα σε ένα 90λεπτο.

Στο κάδρο τοποθετείται διαρκώς η γλυκιά μούσα του δημιουργού, Αντέλ Εξαρχόπουλος, την οποία ακολούθησε  και στα 180 λεπτά, με ένα πολύ ασφυκτικό κι επαναλαμβανόμενο οπτικό close-up, το οποίο αποκαλύπτει την γκρίζα υφή της καθημερινής της ζωής, και τις σεξουαλικές της αναζητήσεις, μέχρι να βρει στο δρόμο της την μεγαλύτερη της Έμμα( Λέα Σεντού). Η ελληνογαλλίδα  ανταμείβει τον Κεσίς, ερμηνεύοντας ατόφια ένα κομμάτι της προσωπικότητας της, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε δευτερόλεπτο  από τις σκηνοθετικές του οδηγίες.

Υπάρχουν στιγμές πραγματικής κινηματογραφικής ομορφιάς,  κατά τη διάρκεια του φλερτ των δύο γυναικών, που πλαισιώνεται μοναδικά με ένα παιχνίδι με το φως και τα χρώματα ( επί παραδείγματι στο δεύτερο τους τετ α τετ, σε ένα παγκάκι) αλλά και έξυπνου σαρκαστικού χιούμορ, στις  εκατέρωθεν επισκέψεις στα σπίτια των γονιών τους.

Ο αυθεντικός γαλλικός τίτλος «La vie d’Adele »( Η ζωή της Αντέλ) αποτυπώνει πλήρως αυτό που είναι η ίδια η ταινία. Ένα οδοιπορικό της ζωής ενός κοριτσιού, που δεν διαθέτει πολυσύνθετα χαρακτηριστικά, αλλά είναι ανήσυχο, δοτικό και ακραία συναισθηματικό.

Μην περιμένετε ότι θα δείτε ένα έργο που έχει να κάνει με τις περίπλοκες διεργασίες της σεξουαλικής ταυτότητας, ούτε τελικά εξυμνεί όπως πιστεύουν κάποιοι τον ομόφυλο έρωτα. Η αμφισεξουαλικότητα της Αντέλ  θα την κάνει να ερωτευτεί τον άνθρωπο κι όχι απαραίτητα το φύλο. Είναι ένα πρόσωπο με εμφανή την έλλειψη δεξιοτήτων, ακόμα και στο τρόπο που θα προσεγγίσει πρώτη την Έμμα, αργότερα θα την εξιδανικεύσει, και θα αποτύχει να δει τις αδυναμίες της συντρόφου της. Την ίδια  στιγμή θα ικανοποιήσει πλήρως τις φιλήδονες φαντασιώσεις της, και θα ρουφήξει όλο το μεδούλι της νεανικής ερωτικής της ορμής.

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς απλοποιεί υπερβολικά τις δυσκολίες και τα εμπόδια,  μέσα στo οποίο κινούνται ακόμα και σήμερα  οι συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων,  ενός πολιτισμικού πλαισίου που τους φοβάται και τους απομονώνει. Αυτό δεν το βλέπει, αντίθετα παρουσιάζει ένα κόσμο με απλόχερη τη σεξουαλική ελευθερία, όλοι φιλιούνται με όλους, κι η αντίδραση προέρχεται από μια συμμαθήτρια της Αντέλ που παρουσιάζεται ως καρικατούρα των ηθικών αξιών και του συντηρητισμού.

Ο  σκηνοθέτης προσπάθησε σε 1-2 σκηνές να τοποθετήσει την πρωταγωνίστρια του μέσα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα  της κοινωνικοπολιτικής  κρίσης των νέων, αυτών που αγωνίζονται αλλά στερούνται ευκαιριών, με μια άτεχνη μέθοδο, που σίγουρα δεν θα ζήλευαν οι Νταρντέν, ο Λόουτς κι οι θαυμαστές του Cinema Verite. Πρόσθεσε δηλαδή περιττό χρόνο στην αφήγηση παρά ουσία.

 Εν κατακλείδι, « Η Ζωή της Αντέλ » είναι σαφώς ένα αξιόλογο έργο, προσεγμένο τεχνικά μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, η Εξαρχόπουλος είναι χάρμα οφθαλμών, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει  την πιο ερωτική ιστορία του 21ου αιώνα, ούτε η Αντέλ μπορεί να συγκριθεί με τις δυναμικές γυναίκες Άννα Καρένινα, Ελίζαμπεθ Μπένετ ή την ηρωίδα της Βιρτζίνια Γούλφ Κλαρίσα Νταλογουέι, όπως καθ’ υπερβολή γράφτηκε από μερίδα του τύπου, μετά το μεγάλο βραβείο  από το Φεστιβάλ των Καννών.

Γιατί ο Κεσίς  εκ του πονηρού έπαιξε  με σκηνές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πορνό,  κατέγραψε αλλά δεν έxτισε ένα συνταρακτικό πορτρέτο που θα δικαιολογούσε αυτούς τους παραλληλισμούς.

Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών 2013, Πρώτο βραβείο γυναικείας ερμηνείας στην Αντέλ Εξαρχόπουλος και στην Λέα Σεντού

« Η Ζωή της Αντέλ » απο 31/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada Films

The post Η Ζωή της Αντέλ( La vie d’Adele) appeared first on screeneye.gr.

 Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

O 52χρονος σκηνοθέτης από την Τυνησία αποτέλεσε το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της κινηματογραφικής χρονιάς. Ο θρίαμβός του στο Φεστιβάλ Καννών 2013, όπου μαζί με τις πρωταγωνίστριές του, Αντέλ Εξαρχόπουλος και Λέα Σεντού παρέλαβαν τον Χρυσό Φοίνικα από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ για τη «Ζωή της Αντέλ»( απο 31/10 στους ελληνικούς κινηματογράφους), οι προκλητικές ερωτικές σκηνές της ταινίας, και εν συνεχεία, τα σχόλια και τα παράπονα των δύο γυναικών για τις δύσκολες συνθήκες στις οποίες τις εξέθετε στα γυρίσματα, τον τοποθετούν εδώ και μήνες στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του σινεφίλ (και όχι μόνο) κοινού.

«Η μεγάλη αναγνώριση επιφέρει και άγχος. Ξαφνικά συνειδητοποιείς πως αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό για τους άλλους, αισθάνεσαι πως έχεις μία αποστολή. Αισθάνεσαι χαρά και ευγνωμοσύνη. Από την εμπειρία μου ξέρω ότι η ζωή γρήγορα επιστρέφει στη φυσιολογική ροή της, όπως και όλα τα προβλήματά της», δήλωσε πρόσφατα.

Οι αντιδράσεις για τις μεθόδους του στα γυρίσματα ξεκίνησαν από τον Μάιο, όταν τεχνικοί της ταινίας ισχυρίστηκαν ότι ήταν ανοργάνωτος, με ανεξήγητες απαιτήσεις που κυμαινόταν στα όρια της ηθικής παρενόχλησης. Τον προηγούμενο μήνα η Αντέλ Εξαρχόπουλος και η Λέα Σεντού δήλωσαν ότι η εμπειρία τους στα γυρίσματα ήταν «απαίσια», ότι ο σκηνοθέτης τους απαιτούσε τυφλή εμπιστοσύνη και πως δεν θα συνεργάζονταν ξανά μαζί του. Η Σεντού στη συνέχεια πρόσθεσε πως αισθανόταν σαν πόρνη στα γυρίσματα των σεξουαλικών σκηνών. Ο Κεσίς σε τελευταία του συνέντευξη τόνισε ότι η ταινία δεν θα έπρεπε να έχει κυκλοφορήσει, δεδομένης της κριτικής στην οποία εκτέθηκε ο ίδιος και αυτή.

Πριν λίγες ημέρες δημοσίευσε κι ένα ανοιχτό γράμμα με τίτλο:«Προς εκείνους που θέλησαν να καταστρέψουν την Αντέλ». Μεταξύ άλλων τόνισε:

«Ο Χρυσός Φοίνικας δεν σταμάτησε τις κατηγορίες περί τυραννίας που δέχτηκα. Το αντίθετο. Οι κατηγορίες είναι ακόμη πολύ σημαντικές και μολύνουν την υποδοχή της ταινίας. Τελευταία πολέμιος έγινε η Λέα Σεντού η οποία με ανάγκασε να σπάσω τη σιωπή μου. Αυτή, πιο άθλια και απεχθής στο παρασκήνιο, θέλει να μολύνει και να λερώσει την παρθενιά αυτού του οράματος και την υποδοχή της ταινίας από το κοινό. Γιατί; Επειδή η δεσποινίδα Σεντού, αφού με ευχαρίστησε κατ’ επανάληψη δημόσια και ιδιαιτέρως, και έκλαψε στην αγκαλιά μου στις Κάννες που της έδωσα αυτό τον ρόλο, άλλαξε ραγδαία τη στάση της απέναντί μου, με τον κίνδυνο να κατεδαφίσει μία ταινία ήδη εύθραυστη».

 Ακόμη σχολίασε ότι αυτή η στάση της άφησε τον κόσμο να πιστεύει λανθασμένα ότι ήταν ένας σαδιστής που άφηνε γυμνές δύο ηθοποιούς να γυρίζουν σεξουαλικές σκηνές επί δέκα ημέρες, ότι τις ανάγκαζε να μαλώνουν μέχρι να ματώσουν η μία την άλλη, να δουλεύουν 24 ώρες το 24ωρο και να γελοιοποιούνται. 

Άλλα infos για τον σκηνοθέτη

Ο Αμπντελατίφ Κεσίς ξεκίνησε πριν από 25 χρόνια ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και την τηλεόραση στη Γαλλία. Στο «Sorry, Haters» είχε εμφανιστεί ως ο Σύριος οδηγός ταξί που έγινε φίλος και στη συνέχεια προδόθηκε από την Ρόμπιν Ράιτ (2005).

Ως σκηνοθέτης, φημίζεται για το ταλέντο του να συναρμολογεί ισχυρά σύνολα και  να τους καθοδηγεί μέσα από πυκνές, νατουραλιστικές σκηνές που αποκαλύπτουν τους κωδικούς και τις εντάσεις των μικρών ομάδων.

Στην πρώτη του ταινία Blame It on Voltaire (2000), περιγράφει την ιστορία ενός νέου μετανάστη από την Τυνησία ο οποίος φτάνει στο Παρίσι και βρίσκεται με μία ομάδα εγκαταλελειμμένων σε καταφύγιο αστέγων. Στη δεύτερη ταινία Games of Love and Chance (2003), μας μυεί σε μία ομάδα Αράβων εφήβων σε κατασκευαστικά έργα έξω από το Παρίσι.

To 2000 η ταινία του La faute à Voltaire (Blame it on Voltaire) κέρδισε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου δημιουργού στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Το 2005 το L’esquive (Games of love & chance) κέρδισε 4 βραβεία César -ανάμεσά τους και της καλύτερης ταινίας

Το 2007 το La graine et le mulet (The Secret of the Grain) κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Prix Louis Delluc στο Παρίσι την ίδια χρονιά. Το 2008 κέρδισε βραβεία César καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας.

Και στις τρεις αυτές ταινίες οι χαρακτήρες των Αράβων είναι αυτοί που πρωταγωνιστούν στις ιστορίες.

Στο” The Secret of the Grain” -διάρκειας 151 λεπτών-, ο Κεσίςπροχωρά από τις μεταφορικές οικογένειες σε μία αληθινή. Ένας Άραβας που εργάζεται σε ναυπηγείο, έχει δύο γιους και πέντε κόρες. Έχει πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του, ζει σε ένα φτηνό ξενοδοχείο και μοιράζεται το κρεβάτι του με τη μεσήλικη ιδιοκτήτρια, ενώ απολαμβάνει τη λατρεία της πεισματάρας 20χρονης κόρης της. Ο Αμπντελατίφ Κεσίς, ο οποίος γεννήθηκε στην Τυνησία και μετανάστευσε στη Γαλλία με τους γονείς του, αντλεί έμπνευση από τη δική του εμπειρία για να δημιουργήσει ένα οικογενειακό έπος που είναι πλούσιο σε προσωπικές λεπτομέρειες.

The post Αμπντελατίφ Κεσίς appeared first on screeneye.gr.