Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Στο « Μέλλον» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

“Το Μέλλον” από 17 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Το Μέλλον appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 127′, Γαλλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: “Marguerite”  Γλώσσα: Γαλλικά

Του Ξαβιέ Τζιανολί

Με τους  Κατρίν Φρο, Αντρέ Μαρκόν, Μισέλ Φο, Κρίστα Τερέ, Ντενί Μπούνγκα

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Το θαυμασμό του στο έργο «Birdman» του Αλεχάντρο Ιναρίτου, εκφράζει εμμέσως με τη δικιά του Μαργκερίτ, ο Γάλλος σκηνοθέτης και ηθοποιός, Ξαβιέ Τζιανολί, στη λιγότερο επιτυχημένη ευρωπαϊκή παραλλαγή της οσκαρικής ταινίας του 2014. Ο διαρκής αγώνας των καλλιτεχνών( και όχι μόνο αυτών) για δημοσιότητα και καταξίωση, η φαντασιακή κατασκευή  ενός αψεγάδιαστου ειδώλου, μιας εγωλατρίας, η οποία γκρεμίζεται, όταν το άτομο συνειδητοποιήσει την πικρή αλήθεια, πως σε όλα υπάρχουν όρια και συγκεκριμένες δυνατότητες, αν όμως τις υπερβεί,-όπως καλή ώρα-,οδηγείται στην καταστροφή.

Κάπου εδώ, θα βρούμε το ηθικό δίδαγμα της ταινίας, έχοντας ο Τζινολί για οδηγό του,  το ονειροπαρμένο και κακομαθημένο πλουσιόπαιδο, την Αμερικανίδα  Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς(1868-1944), κινώντας γη και ουρανό, για να πετύχει το όνειρό της, να γίνει επιτυχημένη τραγουδίστρια, της λυρικής σκηνής.

Ο Τζιανολί χρησιμοποιεί στο έργο διαφορετικό όνομα, εθνότητα και τοποθεσία, την αποκαλεί Μαργκερίτ Ντουμούντ, μια Γαλλίδα, που ζει στο Παρίσι, πιάνοντας το νήμα, περίπου, προς το τέλος της ζωής της. Η Μαργκερίτ, μόνη της δεν μπορεί να γεμίσει ούτε τη μισή πλατεία του θεάτρου κι αυτό επιτυγχάνεται, ενοικιάζοντας κλακαδόρους θαυμαστές-χειροκροτητές, χρηματίζοντας κριτικούς, για να γράψουν ένα διθυραμβικό κείμενο, επίσης κάνοντας τα αδύνατα-δυνατά, για να αναλάβει την αποκλειστική εκπαίδευση της , ο φημισμένος δάσκαλος,  ο Άτος Πεζίνι. Ο σύζυγός της δεν τρέφει αυταπάτες, αλλά η Μαργκερίτ, προχωράει ακάθεκτη, δεν ακούει κανέναν.

Το τόσο καίριο νοηματικό επίπεδο, παρουσιάζεται απλοϊκά και επικαλύπτεται από μια σκηνοθετική ματιά, που δίνει υπέρμετρη σημασία στην κινησιολογία των πρώτων και δεύτερων ρόλων, στα εντυπωσιακά ενδύματα- κάποιας άλλης εποχής- και στο παιχνίδι με τα γήινα χρώματα, όπως έχουμε δει κατά κόρον να χρησιμοποιείται στο σύγχρονο γαλλικό σινεμά( πχ. Delicatessen, MicMacs).  Τα τρία αυτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του έργου, που τόσο  πολύ τονίζονται από τον Τζιανολί, δίνουν την εικόνα, πως το έργο στερείται ενός ισχυρού σεναρίου, χωρίς να μπορούν να δικαιολογήσουν  τα 127 λεπτά του.

Από την άλλη, καθόλη τη διάρκεια του, υπάρχει ένα διαπεραστικό ευφυές χιούμορ, που γίνεται όλο και πιο έντονο, όταν θα εμφανιστεί ο μαέστρος και δάσκαλος Πεζίνι, τον οποίο ερμηνεύει ο Μισέλ Φο.

Η πρωταγωνίστρια, γνωστή από την ταινία «Υψηλή Μαγειρική» Κατρίν Φροτ, έχει χάρη και φινέτσα, ακόμα κι όταν τσιρίζει, όταν θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως η επιπόλαιη συμπεριφορά, θα της αποφέρει ένα σκληρό τίμημα εφ’ όρου ζωής.

“Μαργκερίτ” από 5/11 στους κινηματογράφους σε διανομή Weirdwave

The post Μαργκερίτ appeared first on screeneye.gr.