Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

H αυτόεξόριστη στη Γαλλία Ιρανή σκηνοθέτις Μαριάν Σατραπί, το 2007 χάρισε σε μικρούς και μεγάλους ένα διαμάντι, το animation « Περσέπολις».

Με τις « Παριζιάνικες Ιστορίες» η Σατραπί επιθυμεί να τιμήσει την πόλη του Φωτός, στην οποία διαμένει για σχεδόν τρεις δεκαετίες. Στην ταινία, η πόλη του Φωτός δεν κουβαλάει την αύρα του Γούντι Άλεν από το « Μεσάνυχτα στο Παρίσι» -αλλά θυμίζει στη δομή της την ταινία « Love Actually»- σε μια αφήγηση ξεχωριστών ιστοριών και προσώπων, όπου οι μοίρες των ηρώων διασυνδέονται, όχι μπροστά στον έρωτα, αλλά μπροστά στο θάνατο.Ο θάνατος στη ρεαλιστική και στην μεταφορική του μορφή.

Η επιθυμία της Σατραπί να συμπεριλάβει το Παρίσι είτε σε μια ιστορία φρίκης,  όταν ένα ανήλικο κορίτσι αποπειράται να αυτοκτονήσει και μετά απαγάγεται, είτε σε μια ιστορία ματαιοδοξίας για τα περασμένα μεγαλεία μίας σοπράνο, αποδεικνύεται   αδόκιμη, καθώς η πόλη διατηρείται στο παρασκήνιο. Χωρίς ιδιαίτερο ρυθμό, δυναμική και ενδιαφέρον, εξελίσσονται και οι περισσότερες σπονδυλωτές ιστορίες.

Το Παρίσι αναδεικνύεται στην τελευταία και πιο διαυγή σεκάνς, στα σοκάκια, σε ένα γραφικό καφέ, αλλά και στη σκηνή , όταν ένας βετεράνος παρουσιαστής –που επίσης συνδέεται με το θάνατο- κλείνει την εκπομπή του στις όχθες του Σηκουάνα, καθώς ισχυρίζεται ότι το Παρίσι είναι έρωτας, ποίηση, απλότητα και παροτρύνει τους τηλεθεατές, να πορεύονται με στυλ και αξιοπρέπεια.
Ανεξάρτητα από τις παλινωδίες του σεναρίου, η Μόνικα Μπελούτσι, ο Αντρέ Ντισολιέ και ο Ροσντί Ζεμ , σεβάστηκαν τις όποιες προθέσεις της Σατραπί και προσέγγισαν τους ρόλους τους με συνέπεια και επαγγελματισμό.

Παριζιάνικες Ιστορίες από την Πέμπτη 13/6 στους κινηματογράφους

The post Παριζιάνικες Ιστορίες appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 84′, Γαλλία/Γερμανία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Diplomatie/Diplomacy

Γλώσσα: Γαλλικά

Του Φόλκερ Σλέντορφ

Με τους Νιλς Άρεστραπ, Αντρέ Ντισολιέ, Τσάρλι Νέλσον

Το θεατρικό έργο του Σιρίλ Γκελί,» Διπλωματία »μεταφέρει στο σινεμά ο βετεράνος Γερμανός κινηματογραφιστής Φόλκερ Σλέντορφ.

Η πραγματική αυτή ιστορία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου μεταξύ τις 24 Αυγούστου του 1944 και της επομένης μέρας, όταν τα στρατεύματα του Χίτλερ βρίσκονταν ένα βήμα πριν την καταστροφή του Παρισιού, των κυριότερων μνημείων του ( Πύργο του Άιφελ, Λούβρο,  Παναγία των Παρισίων) και τις γέφυρες του Σηκουάνα, Ο ναζιστής στρατιωτικός διοικητής Ντίτριχ Φον Χόλτιτζ δέχεται την επίσκεψη του Σουηδού πρόξενου Ραούλ Νορντλίνγκ στο ξενοδοχείο Λε Μερίς. Ο Νορντλίνγκ χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της διπλωματίας προσπαθεί να πείσει τον Γερμανό στρατιωτικό να παρακούσει τις εντολές του Φύρερ και να μην υλοποιήσει τις εντολές του, σώζοντας το Παρίσι.

Ο Σλέντορφ είναι 75 ετών. Παρότι Γερμανός είχε θητεύσει δίπλα στους μεγάλους δασκάλους του κινήματος της  νουβέλ βαγκ Λουί Μαλ και Αλέν Ρενέ επιδρόντας και οι δύο καταλυτικά στο έργο του. Έχει γυρίσει περίπου 20 ταινίες μεγάλου μήκους( ξεχωρίζουν Ο Έμπορος της Βενετίας, Οι Θρύλοι της Ρίτα, Η χαμένη τιμή της Καταρίνας Μπλουμ) κι έχει συλλέξει δεκάδες βραβεία απ’ όλα τα γνωστά φεστιβάλ του κόσμου, με  πιο αξιοσημείωτο βραβείο  να είναι ο Χρυσός Φοίνικας των Καννών το 1979, όταν το αντιναζιστικό «Ταμπούρλο», μοιράστηκε τον κορυφαίο έπαινο με την « Αποκάλυψη Τώρα» του Κόπολα.

Είναι προφανές ότι στην νέα του ταινία δεν επιδιώκει να αναμοχλεύσει τα συγκεκριμένα υπαρκτά ιστορικά γεγονότα , ο πόλεμος είναι το άλλοθι που οδηγεί τη σκέψη σε άλλα μονοπάτια, σε όσους κατέχουν πολιτικά αξιώματα, σε τραπεζίτες, για εμάς εδώ και τους εκπροσώπους της τρόικας, για πρόσωπα που  λειτουργούν ως πειθήνια όργανα μιας εξουσίας και ιεραρχίας, με τις  ενέργειές τους να αποβαίνουν καθοριστικές για το κοινωνικό σύνολο. Αν υπάρχει εδώ κάτι ουσιώδες και ξεχωριστό είναι η σημασία του διαλόγου έναντι της βίας αλλά και η  ατομική ευθύνη, όπως αποτυπώνεται στο έργο, από το επανειλημμένο ερώτημα του Νορντλίνγκ προς τον Χόλτιτζ “Τι άνθρωπος είσαι;”.

Από την άλλη πλευρά, καταθέτει  κι ο Σλέντορφ με έμμεσο τρόπο τον δικό του προβληματισμό για τους χιλιάδες «στρατιώτες» του Χίτλερ που τους είχε δοθεί συγχωροχάρτι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η μονομαχία των δύο αντρών είναι ένα παιχνίδι λόγου -κεκλεισμένων των θυρών- εντός ενός υπέρ-πολυτελούς δωματίου, με μοναδικές εξωτερικές παρεμβάσεις τη μουσική του Μπετόβεν, το κατά διαστήματα ασπρόμαυρο φόντο- δείχνοντας αρχειακό υλικό από τον βομβαρδισμό της Βαρσοβίας και τους Γερμανούς στρατιώτες να προετοιμάζονται για το μεγάλο χτύπημα στην Γαλλική Πρωτεύουσα-.

Το αδύνατο σημείο του έργου είναι η απουσία έντασης κατά τη διάρκεια της λεκτικής τους αντιπαράθεσης που το καθιστά  λίγο κουραστικό, ως αποτέλεσμα μιας αναποτελεσματικής μετάβασης από το θεατρικό πλατώ στο κινηματογραφικό σκηνικό, μειώνοντας αισθητά τη δύναμη του ίδιου του  κειμένου. Οι περίπου συνομήλικοι  Νιλς Άρεστραπ και Αντρέ Ντισολιέ δεν θα τα βρουν σκούρα και αποδίδουν  άψογα τους ρόλους τους γιατί έχουν βρεθεί και οι δύο σε πιο απαιτητικές ταινίες, όπως στον ” Προφήτη” του Οντιάρ ο πρώτος  και στο  ”Μελό” του Ρενέ ο δεύτερος.

Η ταινία έκανε επίσημη πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου

“Η Νύχτα Πριν Πέσει το Παρίσι ” από 4 Δεκεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Η Νύχτα Πριν Πέσει το Παρίσι appeared first on screeneye.gr.

Αισθηματική- δραματική- φαντασίας, 112’, Γαλλία 2014

Του Κριστόφ Γκανς

Με τους Λεά Σεϊντού, Βενσάν Κασέλ, Αντρέ Ντισολιέ, Εντουάρντο Νοριέγκα

Εύπορος χήρος έμπορος (Αντρέ Ντισολιέ) που βλέπει την περιουσία του να χάνεται σε μοιραίο ναυάγιο, αναγκάζεται να ζήσει στην απομονωμένη επαρχία με τα έξι παιδιά του. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που προσδοκεί ότι θα αλλάξει τη μοίρα τους, ο έμπορος βρίσκεται τυχαία στον πύργο του Τέρατος, όπου κάνει το λάθος να κόψει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Το Τέρας (Βενσάν Κασέλ) τον καταδικάζει σε θάνατο αλλά του δίνει διορία μια μέρα για να αποχαιρετήσει τα παιδιά του και ιδιαίτερα την μικρή θυγατέρα του Belle (Λεά Σεϊντού), για χάρη της οποίας έκοψε το λουλούδι. Η Πεντάμορφη θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για την καταδίκη του πατέρα της, το σκάει από τους δικούς της και φτάνει στον πύργο του Τέρατος. Εκείνο, γοητευμένο από την ομορφιά αλλά κυρίως την αυτοθυσία της, τής χαρίζει τη ζωή. Όμως την κρατάει φυλακισμένη στον πύργο του και προσπαθεί να την κάνει να τον ερωτευτεί.  

Από τον Κοκτό (1946) μέχρι την… Disney(1991) και τώρα στον οπτικό παροξυσμό του Κριστόφ Γκανς («Η αδελφότητα των Λύκων», «SilentHill») το διάσημο ερωτικό παραμύθι της Μαντάμ ντε Βιλνέβ (1695- 1755) που πρωτοεκδόθηκε το 1740 με τον τίτλο τίτλο «La Jeune Américaine et les Contes Marins», έχει περάσει διάφορες περιπέτειες στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθετική ματιά του Γκανς είναι συζητήσιμη: πολλά εφέ, ελάχιστη ουσία για ένα ιλουστρασιόν παραμύθι με φανταχτερή εικόνα αλλά χωρίς καμιά έκπληξη (σκοτεινή ή ανατρεπτική) σε επίπεδο ιδεών. Επιπλέον η ελαφρώς εκμοντερνίζουσα ανάγνωση του κλασικού παραμυθιού (ατάκες τύπου «Χαλάρωσε» από την πεντάμορφη προς το τέρας προφανώς και στοχεύουν σε ένα πιο νεανικό κοινό αλλά δεν είναι απαραίτητο αυτό να είναι και ανεγκέφαλο) δεν προσφέρει τίποτε στην ιστορία: ούτε φρεσκάδα, ούτε χιούμορ και φυσικά ούτε… άποψη από πλευράς Γκανς.

Η βιντεοκλιπίστικη αισθητική επιλέγει να χαϊδέψει τον αμφιβληστροειδή του θεατή, παρά να δείξει διάθεση να αγγίξει τους νευρώνες που οδηγούν στις δεξαμενές σκέψης του. Τα ψηφιακά εφέ είναι ή του ύψους (εντυπωσιακή η σεκάνς του τέλους με το ξύπνημα των πέτρινων γιγάντων) ή του βάθους (αστεία αλλά με την αρνητική έννοια η μεταμόρφωση των κυνηγόσκυλων του πρίγκιπα σε… κουτάβια), ενώ η χημεία μεταξύ Σεϊντού και Κασέλ απλώς δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέση μεταξύ Σεϊντού και… λιονταριού, αφού ο μαγεμένος πρίγκιπας του Κασέλ στη μεγαλύτερη διάρκεια του φιλμ φορά την τρομακτική μάσκα του ανθρωπόμορφου λιονταριού. Τα σεξουαλικά σύμβολα που θα περίμενε να συναντήσει κάποιος από τέτοια καυτή συνεύρεση, ας τα αναζητήσει σε άλλες ταινίες των δύο γάλλων πρωταγωνιστών: εκτός κι αν αρκεστεί στο πλούσιο μπούστο της Σεϊντού, που αποκαλύπτεται μόνο όσο επιτρέπει ο βαθμός καταλληλότητας του φιλμ και το όριο σκανδαλισμού των μπόμπιρων που θα παρακολουθήσουν την ταινία με τους περισσότερο χαρούμενους μπαμπάδες τους…      

Εν κατακλείδι, όχι τόσο μια ρομαντική ιστορία αγάπης όσο ένα πανάκριβο (με βάση τα 33 εκατομμύρια ευρώ του μπάτζετ της παραγωγής) σχόλιο γύρω από την απληστία – τα δύο αδέλφια της Πεντάμορφης θα βάλουν στο μάτι το μυθικό θησαυρό του Τέρατος- τη μοχθηρία και τη βία. Μάλιστα η αναίτια βία που λαμβάνει και οικολογικές διαστάσεις, αντανακλάται στην αλαζονική και απερίσκεπτη συμπεριφορά του πρίγκιπα που λησμονεί την υπόσχεση προς την αγαπημένη του και σκοτώνει τη χρυσαφένια ελαφίνα του δάσους, προκαλώντας έτσι τη δική του τιμωρία σε αιώνια κατάρα πριν τον λυτρώσει ο αληθινός έρωτας.

“Η Πεντάμορφη και το Τέρας” από 20/4 σε διανομή Feelgood  

The post Η Πεντάμορφη και το Τέρας( la Belle et la Bete) appeared first on screeneye.gr.