Ντοκιμαντέρ,  105′, Ελβετία/ Ελλάδα 2006

Πρωτότυπος Τίτλος:Ein Lied für Argyris

Γλώσσα: Ελληνικά/Γερμανικά

Του Στέφαν Χάουπτ

Με τους   Αργύρη Σφουντούρη, Χρυσούλα Τζάθα Σφουντούρη, Αστέρω Λιάσκου Σφουντούρη, Κονδυλία Σφουντούρη

Εννέα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, η ταινία « Ένα Τραγούδι για τον Αργύρη» παρουσιάζεται ξανά στους κινηματογράφους, σε μια ευνοϊκή συγκυρία,  όπου επανατοποθετείται  στο πολιτικό προσκήνιο, το ζήτημα των γερμανικών οφειλών προς την χώρα μας,  καθιστώντας το φιλμ, ως ένα βαθμό επίκαιρο.

Οι σαδιστικές θηριωδίες των χιτλερικών στρατευμάτων στο νομό Βοιωτίας, κορυφώθηκαν στις 10 Ιουνίου του 1944, με τη δολοφονία 228 κατοίκων του Διστόμου, ανάμεσα τους 53 παιδία κάτω των 16 ετών, ως αντίποινα για την ενέδρα που τους έστησε ο ΕΛΑΣ.  Στους λιγοστούς επιζήσαντες αυτού του εγκλήματος και ο τετράχρονος τότε Αργύρης Σφουντούρης, που είδε τους Γερμανούς να σφάζουν τους γονείς του, μαζί με 30 συγγενικά του πρόσωπα.

Με το συγκεκριμένο  ντοκιμαντέρ ο Ελβετός σκηνοθέτης Στέφαν Χάουπ,  στόχευε αφενός να δημοσιοποιήσει  μια ακόμα σοκαριστική ιστορία-από τις δεκάδες ,που είδαν το φως της δημοσιότητας-, στις καταπατημένες περιοχές από τα ένοπλα Ες Ες και αφετέρου να διεθνοποιήσει το αίτημα των θυμάτων των Ναζί και των ελληνικών κυβερνήσεων, για την αναγνώριση εμπράκτως, των εγκλημάτων που διαπράχθησαν  στην Ελλάδα από τους Γερμανούς, μέσα από τις συμφωνημένες, μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, πολεμικές επανορθώσεις, που για την Ελλάδα σήμερα,  υπολογίζονται σε 11 δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Στέφαν Χάουπτ εστιάζει -σχεδόν εξολοκλήρου- στο πρώτο κομμάτι, ίσως και δικαιολογημένα. Η διαδρομή ζωής  του 75χρόνου πια  Αργύρη Σφουντούρη δεν ήταν στάσιμη εξαιτίας των ψυχολογικών τραυμάτων της  παιδικής του ηλικίας, αντίθετα, ο σκηνοθέτης την δείχνει ως λαμπρή, καθοδηγούμενος από τις μνήμες,  να αναπτύσσει -μέσα στα χρόνια- ακτιβιστική δράση, σε υποβαθμισμένες περιοχές της Ασίας και της Αφρικής, να γράφει ποίηση, να μεταφράζει από τα ελληνικά στα γερμανικά Καβάφη, Ρίτσο και Σεφέρη, να σπουδάζει Αστροφυσική, να βρίσκεται στην  πρώτη γραμμή διεκδίκησης, όχι μόνο μιας γερμανικής συγγνώμης( την οποία βλέπουμε να  εκστομίζει δειλά ο γερμανός πρέσβης), αλλά κι ο ίδιος να διεκδικεί, να δοθούν στην Ελλάδα τα χρήματα που της αναλογούν, ως νομική και ηθική υποχρέωση των Γερμανών.

Από τη στιγμή που το επίκεντρο του έργου στηρίζεται σε άγνωστα βιογραφικά γεγονότα ενός προσώπου , θα ήταν προτιμότερο να εξελισσόταν η πλοκή με  μια χωροχρονική σειρά, αντ’αυτού, ξεκινάει  από το 2006, έπειτα μας μεταφέρει στο 1944,πάει διαρκώς μπρος και πίσω, μέσα από θεματολογικά ανακατεμένες αφηγήσεις, του  ίδιου του Σφουντούρη, συγγενών του, του Μίκη Θεοδωράκη και μερικών ακόμα προσώπων, από την μακρόχρονη διαμονή του στην Ελβετία.

Ο Στέφαν Χάουπτ αποφεύγει να διεισδύσει στις ψυχικές διαταραχές του ήρωα μας, που εικάζουμε ότι προκλήθηκαν από το συναισθηματικό και βιωματικό σοκ, αντικρίζοντας τις μαχαιριές στην κοιλία των γονέων του, με βγαλμένα έξω τα άντερά τους και με τους υπόλοιπους συγγενείς του να κείτονται νεκροί, μόνο ένα στιγμιαίο πέρασμα στο τέλος, υπονοεί αυτές τις διαταραχές.

Σίγουρα δεν πρόκειται για το φιλμ που θα μας κάνει σοφότερους για το ιστορικό της διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, όμως το άγνωστο δράμα του Αργύρη Σφουντούρη είναι γροθιά στο στομάχι και δεν απέχει πολύ από αντίστοιχές ιστορίες μικρών αγοριών, έμμεσα ή άμεσα θύματα του χιτλερισμού, όπως επί παραδείγματι οι εβραίοι  Σάλομον Πέρελ( ταινία «Europa» του  1990) και Λέοπολντ Σόχα( ταινία «Νικώντας το Σκοτάδι» του 2011).

“Ένα Τραγούδι για τον Αργύρη” από 4 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Ένα Τραγούδι για τον Αργύρη( Επανέκδοση) appeared first on screeneye.gr.

1. Μαντάμ Μποβαρί

Δράμα, 118′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Madame Bovary

Γλώσσα: Αγγλικά

Της Σόφι Μπαρτ

Με τους   Μία Βασικόφσκα, Έζρα Μίλερ, Πολ Τζιαμάτι, Χένρι Λόιντ Χιουζ

ΠΛΟΚΗ

Η Έμμα Μποβαρί, μορφωμένη και καλοαναθρεμμένη παρά την ταπεινή της καταγωγή, ασφυκτιά στην φάρμα του πατέρα της και ονειρεύεται διαρκώς την απόδραση από την «μικρή» της ζωή. Θεωρώντας ότι η καλύτερή της ευκαιρία είναι η πρόταση γάμου του Σαρλ Μποβαρί, γιατρού της περιοχής, αποδέχεται την πρότασή του από παρόρμηση.

Σύντομα, όμως, αντιλαμβάνεται ότι η νέα της ζωή δεν είναι καθόλου όπως την φανταζόταν, αλλά αντίθετα την βυθίζει στην ανία και ξυπνά μέσα της νέες τάσεις φυγής. Μια μικρή γεύση από την υψηλή κοινωνία είναι αρκετή για να την ωθήσει προς την αναζήτηση της απόλαυσης και του κοινωνικού κύρους σε άλλους κύκλους –και άλλες ανδρικές αγκαλιές- με τραγικά, ωστόσο, αποτελέσματα. Καθώς τα χρέη της συσσωρεύονται, η συμπεριφορά της γίνεται ολοένα πιο ανεξέλεγκτη, με αποτέλεσμα ο κλοιός γύρω της να στενεύει όλο και πιο επικίνδυνα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Την απελπισμένη και διάσημη νοικοκυρά “Μαντάμ Μποβαρί” αποφασίζει να σκηνοθετήσει η γαλλοαμερικανίδα Σόφι Μπαρτ, όπου για πρώτη φορά θα προβληθεί ταινία της στις ελληνικές αίθουσες, με το σουρεαλιστικό παραμύθι « Παγωμένες Ψυχές» του 2009, να ήταν το δικό της θετικό ξεκίνημα.
Η Σόφι Μπαρτ προσδίδει μια ανάλαφρη ποπ αισθητική στο μυθιστόρημα του Γκυστάβ Φλωμπέρ, το οποίο εδώ και 70 χρόνια αποτελεί κινηματογραφικό πείραμα για ουκ ολίγους δημιουργούς, , ανάμεσα τους ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος της νουβέλ βαγκ, ο  Κλοντ Σαμπρόλ το 1991, αλλά και στην εποχή των ταμπού, με σκηνοθέτη τον   Ζαν Ρενουάρ, σε μια δυσεύρετη κόπια της ταινίας, του 1934, εν αντιθέσει με τη γνωστή και εξαιρετική προσαρμογή της νουβέλας, από τον Βινσέντε Μινέλι, το 1949, προβαλλόμενη και από την κρατική μας τηλεόραση.

Παρά το γεγονός ότι το έργο δεν έχει κάτι καινούριο να κομίσει, η ομάδα της Σόφι Μπαρτ δημιουργεί εκείνο το αναγκαίο ζοφερό περιβάλλον-ιδίως μέχρι το πρώτο ημίωρο- το οποίο συμβάλει καθοριστικά στο να τοποθετήσει την ηρωίδα Έμμα Μποβαρί, απέναντι από τον αποξενωμένο, καταπιεστικό, οικογενειακό και κοινωνικό της  περίγυρο.  Ενώ στο τεχνικό μέρος δημιουργούνται οι δύο επιθυμητές « όχθες», η αφηγηματική της ροή δεν θα καταφέρει -όσο εξελίσσεται το έργο- να διερευνήσει τις ερωτικές της ανάγκες και τις υπαρξιακές της αγωνίες, που απέχουν από τη γη μέχρι τον ουρανό,  από το αριστοκρατικό περιβάλλον που την περιτριγυρίζει, ούτε όμως εξηγείται επαρκώς  και η καταθλιπτική της συμπεριφορά.
Μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στις προγενέστερες επιβλητικές περσόνες που ερμήνευσαν τον συγκεκριμένο ρόλο, όπως ήταν η Τζένιφερ Τζόουνς ή η Ιζαμπέλ Ιμπέρ, αλλά η 25χρόνη  Μία Βασικόβσκα και με τη συγκεκριμένη δοκιμασία, σιγά σιγά, θέτει τις βάσεις για μια αξιοπρόσεκτη σταδιοδρομία.

The post Πρεμιέρες… από 4 Ιουνίου appeared first on screeneye.gr.