Δράμα,Θρίλερ, 94′, Καναδάς 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Remember

Του Ατόμ Εγκογιάν

Με τους  Κρίστοφερ Πλάμερ, Ντιν Νόρις, Μάρτιν Λαντάου,Γιόργκεν Πρόκνοφ, Μπρούνο Γκανζ, Πίτερ Ντακούνα, Σοφία Γουέλς, Τζέιμς Κέιντ

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Ζεβ είναι Γερμανός που διαμένει στον Καναδά, σε οίκο ευγηρίας μαζί με τη γυναίκα του, τη Ρουθ και το φίλο του τον Μαξ. Η γυναίκα του πεθαίνει, μα ο Ζεβ ούτε που μπορεί να καταλάβει τι έγινε, έχοντας χρόνια άνοια. Τη μέρα της κηδείας, ο Μαξ θα του δώσει ένα γράμμα για να του υπενθυμίσει μια υπόσχεση που έδωσε στη σύζυγό του, το να βρει και να σκοτώσει τον Ρούντι Κουρλάντερ, ο οποίος ξεκλήρισε την οικογένεια του, στο Άουσβιτς. Ο Ζεβ δραπετεύει από το Ίδρυμα και ξεκινάει την αναζήτηση του ναζιστή δολοφόνου.

Στο « Γράμμα από το Παρελθόν», ο εμπνευστής του «Αραράτ» (μιας άλλης ταινίας που μιλάει για γενοκτονία), κάνει εδώ μια αξιοπρόσεκτη δουλειά- ίσως και πιο ισχυρή- η οποία διαθέτει εξαιρετικό θεατρικό mind game σενάριο, με απρόβλεπτη εξέλιξη, ξεκινά ως διδακτικό οικογενειακό έργο για τα γηρατειά και την άνοια, συνεχίζει σαν κωμικό road movie εκδίκησης και καταλήγει να γίνει τραγικό ψυχογράφημα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος, τα αντίποινα, αλλά και για τους δαίμονες, τις ενοχές κάποιων Ναζί.

Αναπάντεχη και ευχάριστη έκπληξη από τον βαλλόμενο πανταχόθεν Καναδοαρμένιο σκηνοθέτη Ατόμ Εγκογιάν( γιατί βαλλόμενος;δείτε το ΑΦΙΕΡΩΜΑ μας).

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς( όπως συνέβη στο διεθνή τύπο), πως ο Ατόμ Εγκογίαν υιοθετεί την υφή του «Memento» του Κρίστοφερ Νόλαν, δηλαδή το σκηνικό με τη μνήμη και τη ρεβάνς. Η αφηγηματική δομή στο « Γράμμα από το Παρελθόν», μπορεί να μοιάζει, μα δεν ταυτίζεται. Το έργο ουσιαστικά χωρίζεται σε τρία μέρη, από το δεύτερο και μετά αυτό που κυριαρχεί είναι η τεχνική του μυστηρίου και του κλιμακούμενου σασπένς,ένα τρικ επιμήκυνσης της χρονικής διάρκειας του έργου, το οποίο ίσως θεωρηθεί κινηματογραφικό τέχνασμα, μας κρατάει όμως κολλημένους στην οθόνη και μας αποζημιώνει με ποικίλα ερεθίσματα, από την φιλευσπλαχνία των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας, τις φιλοσοφικές προεκτάσεις του ναζισμού, ακόμα και με σύγχρονα ζητήματα- που απασχολούν τους Αμερικάνους-όπως είναι η οπλοκατοχή.

Ο Κρίστοφερ Πλάμερ( επιλέγεται για δεύτερη φορά από τον Εγκογιάν μετά το «Αραράτ« του 2002) δεν χρειάζεται να μεταμορφωθεί σε υπερήλικα. Κουβαλάει στην πλάτη 86 χρόνια, εδώ, από τη μια κρατάει το μπαστουνάκι και από την άλλη το πιστολάκι… για αρχάριους-αλλά μόνο αρχάριος δεν είναι- κυριευμένος από Αλτσχάιμερ, 60 χρόνια μετά, επιθυμεί διακαώς να “πάρει το αίμα του πίσω”. Θα το πάρει ή θα αυτοκαταστραφεί; Ο Εγκογιάν στοχεύει διάνα. Η μαεστρική παρουσία του οσκαρικού Πλάμερ ( Beginners 2010) επικαλύπτει τα παιδιαρίσματα και κάποιες σκηνές που είναι τραβηγμένες από τα μαλλιά ( όπως επί παραδείγματι οι τόσες πολλές αναζητήσεις και συμπτώσεις Γερμανών με την ίδια ηλικία και το ίδιο ονοματεπώνυμο , που ζουν στις Η.Π.Α), ο ευσταλής και κομψός πρωταγωνιστής, είναι αρχικά γλυκός, ευσυγκίνητος, αργότερα παθιασμένος και επίμονος, είναι λογικό που η κάμερα δεν τον αφήνει ούτε στιγμή εκτός πλάνου και το γεγονός αυτό συμβάλει τα μέγιστα στην επιτυχία αυτής της ταινίας.

« Γράμμα από το Παρελθόν» από 12 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος/Seven

The post Γράμμα από το Παρελθόν appeared first on screeneye.gr.

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οι 55άρηδες σινεφίλ, σίγουρα θα έχουν  να πουν ένα καλό λόγο για το συνομήλικο τους-Αρμενικής καταγωγής- Καναδό Ατόμ Εγκογιάν, σκηνοθέτη των ταινιών όπως το  «Exotica», το «Γλυκό Πεπρωμένο», το « Ταξίδι της Φελίτσια» και  « Αραράτ». Απανωτές, πρωτότυπες δημιουργίες, μιας ολόκληρης δεκαετίας (1994-2004),  βραβευμένες από τα σπουδαιότερα Φεστιβάλ του κόσμου, που τον κατατάσσουν στους πιο ταλαντούχους σκηνοθέτες της γενιάς τους. Πάρα ταύτα, το άστρο του Εγκογιάν άρχισε απότομα να δύει, όταν το 2005 το κοινό των Καννών υποδέχθηκε με αίσθημα αμηχανίας και μερικής απογοήτευσης το εμπορικό του θρίλερ « Εκεί που Βρίσκεται η Αλήθεια», πρωταγωνιστές ήταν ο Κέβιν Μπέικον και ο Κόλιν Φερθ. Από τότε μέχρι και σήμερα, η συντριπτική πλειοψηφία των κριτικών ρίχνει χολή για τις νέες του ταινίες, γίνεται αποδέκτης σφοδρής κριτικής, όπως για το  « Chloe» του 2010 ( στο προσκήνιο η κρίση της μέσης ηλικίας),  έπειτα  η αληθινή ιστορία της δολοφονίας τριών παιδιών στο Μέμφις στα  « Δεσμά του Διαβόλου» του 2013 και τέλος, για τη μυστηριώδη εξαφάνιση μιας γυναίκας, στην « Αιχμάλωτη» του 2014. Ο Εγκογιάν δεν φαίνεται να πτοείται, παρότι δήλωσε σοκαρισμένος από τις προπέρσινες αποδοκιμασίες στη Γαλλική Ριβιέρα.

Η καινούρια  του ταινία, -που θα ανοίξει στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 12 Μαΐου 2016- το « Γράμμα από το Παρελθόν» ( Remember) με μια εξαιρετική ερμηνεία από τον  ηθοποιό Κρίστοφερ Πλάμερ, αυτή τη φορά  δεν θα πέσει πάνω στις ράγες, θυμίζοντας –μερικώς-  τις παλιές καλές εποχές του.

Ο ρόλος του στο Νέο Κινηματογραφικό Ρεύμα των 80s

Στις αρχές του ’80 θεωρήθηκε ο βασικός εκπρόσωπος του αποκαλούμενου « Νέου Κινηματογραφικού Ρεύματος του Τορόντο», μαζί με τους Πήτερ Μέτλερ, Ρον Μαν, Πατρίσια Ροζέμα και Μπρους Μακντόναλντ. To Καναδικό Κέντρο Κινηματογράφου έδωσε ώθηση σε νέους καλλιτέχνες να πειραματιστούν, εξαιτίας μιας νέας φιλοσοφίας που από τότε το διέπει,  αλλά και της γενναίας  οικονομικής ενίσχυσης προς τις ανεξάρτητες παραγωγές. Το μυημένο στο χολιγουντιανό σινεμά Καναδικό κοινό, αντιμετώπισε –όπως αναμενόταν-με καχυποψία την εγχώρια παραγωγή και τις πρώτες ταινίες του συγκεκριμένου ρεύματος, οι οποίες αποκάλυπταν την αποξένωση των ανθρώπων, μέσα από μια οπτική άκρως ντοκιμενταρίστικη.

Αντίθετα, ο  Ατόμ Εγκογιάν στις πρώτες δύο ταινίες του, « Κοντινός Συγγενής»( Next of Kin) του 1984 και στο «Family Viewing» του 1987 απέφυγε τη νατουραλιστική κινηματογράφηση, διατηρώντας βέβαια  παρόμοια με τους συναδέλφους του καυστική θεματική.

Η πρώτη παρακολουθεί εξονυχιστικά ένα  23χρόνο αγόρι, κλεισμένο στο σπίτι να ακούει τους ομηρικούς καυγάδες των γονιών του. Ο ψυχαναλυτής του θα βιντεοσκοπήσει τις συνεδρίες, από λάθος όμως θα φτάσει στα χέρια του νεαρού, μια κασέτα,  οικογένειας -από την Αρμενία- που έδωσε το παιδί της για υιοθεσία. Ο πρωταγωνιστής θα ανακαλύψει αυτούς τους ανθρώπους και θα προσποιηθεί πως είναι ο γιος τους.

Στη δεύτερη του ταινία, ο Εγκογιάν επιλέγει να ακολουθήσει ξανά ένα νεαρό άντρα με καταγωγή από την Αρμενία, κατά την επίσκεψή του στον οίκο ευγηρία που βρίσκεται η γιαγιά του. Εκεί θα γνωρίσει μια γυναίκα κοντά στα δικά του χρόνια, που φροντίζει τη μητέρα της και δουλεύει σε ροζ τηλέφωνα. Υπάρχει και εδώ μια ιστορία με βιντεοσκοπήσεις.

Το Ισχυρό του Πρότυπο. Ταυτίσεις & Αυτονομήσεις

Είναι κάτι περισσότερο από εμφανές, πως ο Ατομ Εγκογιάν μέχρι τα 27 του χρόνια, δείχνει να είναι θαυμαστής του -κατά μία γενιά μεγαλύτερού του συμπατριώτη-  Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ ( Βιντεοδρόμοι), τον ακολουθεί   και στο αφηγηματικό και στο στιλιστικό πεδίο, για την οικογένεια σε κρίση από την επικυριαρχία στο κοινωνικό σύνολο των Μέσων Ενημέρωσης, αλλά  και της τεχνολογικής διείσδυσης, μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ο κινηματογράφος του Εγκογιάν έστω κι αν καταπιάνεται με το θάνατο, τις εμμονές, τη μνήμη, τη φαντασία, την ηδονοβλεψία, τη  σεξουαλικότητα,  έχει χιούμορ, είναι εξίσου διανοουμενίστικος και μινιμαλιστικός με του Κρόνενμπεργκ, διαχωρίζεται όμως από το συνάδελφο του, ως προς τα αίτια που τα ανθρώπινα όντα μπλοκάρουν και δεν μπορούν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Επίσης, δεν υιοθετεί τη βία σαν αποτέλεσμα αυτών των παραγόντων και του  κατακερματισμένου σύγχρονου πολιτισμού, αντίθετα αυτές οι δύο ταινίες- όπως και οι επόμενες- διαθέτουν ρομαντικά-αισιόδοξα- φροϋδικά χαρακτηριστικά, ψάχνοντας το δρόμο προς τη συναισθηματική ευτυχία. Ο πρώιμος κινηματογράφος του συνδέεται και  με την εθνική του  ταυτότητα , τις προσωπικές του ρίζες , είναι αιχμηρός για την αλλοτριωμένη Αρμενική οικογένεια, που την παρουσιάζει να πάσχει από αμνησία, στοιχείο υπαρκτό και στο έργο του,  το « Αραράτ» του 2002, ένα έργο για τις προσωπικές, πολιτιστικές και ιστορικές επιπτώσεις του Αρμένικου Ολοκαυτώματος, από τους Τούρκους, το 1915.

 Το  «Exotica» του 1994, το « Γλυκό Πεπρωμένο » του 1997 και το « Ταξίδι της Φελίτσια» του 1999 είναι οι πιο γνωστές του ταινίες και  δημιουργούν μια ιδιόμορφη τριλογία, θεματολογικά μη ταυτόσημη. Καταλήγουν να είναι -μεταξύ πολλών άλλων καταστάσεων- και πορτρέτα  νεαρών γυναικών, που μπλέκουν σε διφορούμενες περιπέτειες με άνδρες μεγαλύτερης ηλικίας, είναι και  τελετουργίες που δείχνουν την απελπισία, τη μοναξιά των αστών να δημιουργήσουν τις βάσεις για μια γαλήνια οικογενειακή ζωή,  χτίζοντας πάνω στην άμμο. Από την άλλη, έχει κατηγορηθεί ότι ο μελοδραματικός και ειρωνικός τρόπος που ολοκληρώνει αυτές τις τρεις ταινίες, σπέρνει ζιζάνια και δημιουργεί αμφιβολίες, αν πράγματι, εκεί που υπάρχει happy end το πιστεύει ή το υποσκάπτει και το χλευάζει.

Η πρώτη είναι γυρισμένη σχεδόν εξ ολοκλήρου σε ένα στριπτιτζάδικο του Τορόντο. Κεντρική ηρωίδα είναι η χορεύτρια Χριστίνα, ο ερωτευμένος -μαζί της- θαμώνας, ονόματι  Φράνσις, αλλά και ο ζηλόφθων πρώην εραστής της,  ο Έρικ. Στην ιστορία μυστηρίου που εξελίσσεται θα μπλεχτεί και ο Τόμας, ιδιοκτήτης pet-shop. Η δεύτερη διαδραματίζεται σε μια κωμόπολη, η οποία θρηνεί τα  14 παιδιά της, που έχασαν τη ζωή τους σε δυστύχημα του σχολικού τους λεωφορείου. Ένας δικηγόρος αναλαμβάνει να κινητοποιήσει τους γονείς των θυμάτων οι οποίοι αρνούνται να ξεφύγουν από τις συνήθειες τους και το λήθαργο μιας γεμάτης από ψέματα και μυστικά, καθημερινότητας. Η τρίτη ακολουθεί το ταξίδι μιας εγκυμονούσας έφηβης ιρλανδέζας προς το Μπέρμιγχαμ, ελπίζοντας  εκεί να  βρει το φίλο της.  Στη διαδρομή θα γνωρίσει ένα  μεσήλικα, ο οποίος κρύβει αρχικά το παρελθόν του, όμως αυτό σταδιακά θα αποκαλυφθεί.

Ο Ατόμ Εγκογίαν συνδέει πρόσωπα και καταστάσεις, σχέσεις ανθρώπων εντελώς κούφιες και συγκαταβατικές, ο ένας είναι ιδεαλιστής και όλοι οι υπόλοιποι  θυσιάζονται στο βωμό του φαίνεσθαι και της ανηθικότητας. Άνθρωποι που δεν μισούν, δεν αγαπούν. Το « Exotica» και το « Γλυκό Πεπρωμένο» έχουν το ταυτόσημο στοιχείο της κοινότητας, από τη μια η  μικρή, ενός night-club και από την άλλη η μεγαλύτερη, μιας κωμόπολης. Μέχρι τότε ο Εγκογιάν απέφευγε τις συναθροίσεις ηρώων σε κοινούς χώρους, για να αποφύγει ένα «κοινό σύστημα αξιών». Αντίθετα σε αυτές τις δύο, όπως ισχύει και για την τρίτη, τους κοινούς χώρους τους  προβάλλει, για να τονίσει την έκταση των κατακερματισμένων ατομικιστικών συμπεριφορών.

Στο τεχνικό μέρος, ευρεία είναι η χρήση του flashback  μια τεχνική που την χρησιμοποίησε και στις προγενέστερες του ταινίες(Speaking Parts, The Adjuster, Calendar).

Ο Καναδός σκηνοθέτης αν και φλέρταρε εξ αρχής με το εμπορικό στοιχείο, κατατασσόταν στους art-house σκηνοθέτες μέχρι το 2005, όταν παρουσίασε το θρίλερ «Εκεί που Βρίσκεται η Αλήθεια». Από τότε, πράγματι άρχισε να υιοθετεί μια στάση απλοϊκή και εύπεπτη, πλην του «Αdoration» του 2008, που κινείτο σε ύφος πιο προσωπικό, αλλά επαναλαμβανόμενο με τις προϋπάρχουσες ταινίες του.  Το« Γράμμα από το Παρελθόν» που θα αναφερθούμε εκτενώς την Πέμπτη 12/5, δεν τον επαναφέρει στην προτέρα θέση του, δηλαδή  « στο σινεμά του δημιουργού», είναι όμως κατά γενική ομολογία η πιο αξιοπρόσεκτη ταινία του, εδώ και μια δεκαετία.

Ατόμ Εγκογιάν

Γεννήθηκε από Αρμένιους πρόσφυγες γονείς  στο Κάιρο το 1960. Στην Αίγυπτο έμειναν μέχρι το 1963, για να μετακομίσουν  τότε στη Βικτώρια του Καναδά. Όταν ο Ατόμ αποφοίτησε από το Λύκειο, πήρε την απόφαση  να σπουδάσει Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο, με αρχική του επιθυμία να γίνει διπλωμάτης. Τα φοιτητικά του χρόνια ήταν καθοριστικά για την μετέπειτα καλλιτεχνική του πορεία. Έγραψε θεατρικά έργα για την ομάδα του Πανεπιστημίου και εκεί γύρισε και την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, τη « Σφοδρή Επιθυμία του Ευνουχισμένου» στα 17 του χρόνια, όπως επίσης και άλλα 4 ταινιάκια. Η πρώτη μεγάλη διάκριση ήρθε το 1987 όταν το « Family Viewing» κέρδισε το βραβείο καλύτερης Καναδικής ταινίας. Οι επόμενες ταινίες του, «Speaking Parts» και το «The Adjuster», προβλήθηκαν στις Κάννες στις εκτός συναγωνισμού, για να διεκδικήσει το Χρυσό Φοίνικα με το « Exotica» και πήρε το Βραβείο των Κριτικών Κινηματογράφου.

Το « Γλυκό Πεπρωμένο», έφτασε μέχρι τα Όσκαρ και ο Εγκογιάν διεκδίκησε το Όσκαρ Σκηνοθεσίας. Στις Κάννες τιμήθηκε με το βραβείο της Επιτροπής.

Το 2000 σκηνοθέτησε για την Καναδική τηλεόραση το θεατρικό έργο του Μπέκετ «Η τελευταία μαγνητοταινία του Κραπ», παράλληλα με τα κινηματογραφικά γυρίσματα του «Αραράτ».

Η σχέση του με το τηλεοπτικό κοινό ξεκίνησε το 1985, σκηνοθετώντας επεισόδια της σειράς «Alfred Hitchcock Presents» «The Twilight Zone» και ένα επεισόδιο από το « Παρασκευή και 13ης«, το 1987. Το 1996 σκηνοθέτησε την όπερα του Ρίχαρντ Στράους «Σαλώμη», αποσπώντας διθυραμβικά σχόλια στο σύνολο του το έργο, επαναλαμβάνοντας αυτό το ρόλο( του σκηνοθέτη) και το 2002-2003. Ο Εγκογιάν έγραψε το λιμπρέτο για την όπερα δωματίου «Elsewhereless», το 1998.

Από το  2011 μέχρι σήμερα, δίδει διαλέξεις για τον κινηματογράφο και το θέατρο στο Πανεπιστήμιο Ryerson του Τορόντο.

Η σύζυγός του, Αρσινέ Χατζιάν, έχει πρωταγωνιστήσει στις περισσότερες ταινίες του μέχρι το 2008, έχουν κι ένα γιο, τον Αρσίλ.

Αφορμή για το αφιέρωμα, η έξοδος της ταινίας « Γράμμα από το Παρελθόν»( Remember) στους ελλ. κινηματογράφους στις 12/5

The post Ατόμ Εγκογιάν appeared first on screeneye.gr.

Όλα ξεκινάνε όταν ο Μάθιου(Ράιαν Ρέινολντς) θα αφήσει την κόρη του, Κασσάνδρα, στο αυτοκίνητο για να πάρει φαγητό. Γυρίζοντας η Κασσάνδρα έχει εξαφανιστεί δίχως ίχνος και οι έρευνες της αστυνομίας θα είναι άκαρπες. Οχτώ χρόνια αργότερα δυο αστυνομικοί που μελετούν υποθέσεις παιδεραστίας (Ροζάριο Ντόσον, Σκοτ Σπιντμαν) εντοπίζουν κάποια στοιχεία που συνδέονται με την Κασσάνδρα η οποία φέρεται να είναι ζωντανή. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν η μητέρα της Κασσάνδρας θα αρχίσει να βρίσκει προσωπικά είδη της κόρης της στο ξενοδοχείο που δουλεύει.

Η ταινία αναμένεται στις ελληνικές αίθουσες στις 12 Μαρτίου. Προς το παρόν μπορείτε να δείτε το τρέιλερ.

The post Μια απαγωγή και κυκλώματα παιδεραστών στην νέα ταινία του Ατόμ Εγκογιάν appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 114’, Η.Π.Α 2013

Του Ατόμ Εγκογιάν

Με τους Κόλιν Φερθ, Ρις Γουίδερσπουν,Στίβεν Μόγιερ, Μιρέιγ Ένος

13η και φαρμακερή για τον Ατόμ Εγκογιάν, που άκουσε – ίσως και υπερβολικά- τα εξ’αμάξης από τους συναδέλφους κριτικούς, που βρέθηκαν τον προηγούμενο Σεπτέμβρη στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ρίχνονταν στον Καιάδα τα « Δεσμά του Διαβόλου», με διάθεση γενικευμένης ισοπέδωσης του έργου.

Η ταινία δεν είναι τόσο απογοητευτική όσο προβάλλεται από τους επικριτές της, είναι βέβαια κατώτερη των προσδοκιών, αν αναλογιστεί κανείς την κινηματογραφική παρακαταθήκη που άφησε τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθέτης, με τα έργα του να αποτελούν Κεφάλαιο των Σχολών του Σινεμά.

Η ιστορία του λοξοκοιτάζει σε μια σκοτεινή υπόθεση δολοφονίας τριών παιδιών, στο Μέμφις, που συντάραξε το 1993 ολόκληρη την Αμερική και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γραφτούν βιβλία και να γυριστούν ντοκιμαντέρ, με γνωστότερο όλων το «Χαμένος παράδεισος: Οι δολοφονίες των παιδιών στο Ρόμπιν Χουντ Χιλς», το οποίο είδαμε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η αλήθεια είναι ότι ο Εγκογιάν δεν είχε τίποτα καινούριο επί του θέματος να φωτίσει,   θα προσπαθήσει αλλά θα  αποτύχει να ξεφύγει από το εύκολο  πρώτο αφηγηματικό επίπεδο, παραμένοντας  επικεντρωμένος στην πληθώρα των προσώπων και χαρακτήρων, σε βαθμό που να είναι η πλοκή, σε κάποια σημεία δυσπαρακολούθητη. Ταυτόχρονα, μοιράζει τον χρόνο, για να  δώσει έμφαση και στην δικαστική διαμάχη, που εξελισσόταν για χρόνια. Δείχνει μπερδεμένος-κι αυτό είναι εμφανές- για το πώς  θα μεταπηδήσει στο δύσκολο επόμενο στάδιο, που θα ήταν η εμβάθυνση της ψυχολογικής κατάστασης των κεντρικών του ηρώων, την μάνας που χάνει το παιδί της  (Ρις Γουίδερσπουν), του ντετέκτιβ που μάχεται κατά της θανατικής ποινής (Κόλιν Φέρθ), των δακτυλοδεικτούμενων από την εμφάνιση τους και τα σατανιστικά τους πιστεύω, νεαρών κατηγορουμένων.

Το γεγονός ότι παίζει σοφά από την αρχή, με τον χωροχρόνο-το παρελθόν των παιδιών εισβάλει στο παρόν κι αντίστροφα-, θα μας θυμίσει το τεχνικό στιλ του δικού του « Γλυκού Πεπρωμένου»( με κορμό κι εδώ το θάνατο εφήβων,)  το« Σκοτεινό Ποτάμι» του Κλίντ Ίστγουντ, και θα δημιουργήσει προσμονή για μια παρόμοια συνταρακτική κατάληξη, ιδίως στους θεατές που για πρώτη φορά πληροφορούνται για το συμβάν.

Ναι, το φινάλε δεν προκαλεί σοκ, ναι, ο τρόπος που φιλμάρεται ο  « Δεσμός του Διαβόλου» έχει μια οσμή των ξεπερασμένων νομικών περιπετειών κάποιων παλαιότερων εποχών,   αλλά μια προσεκτική ανάγνωση, καθιστά σαφές ότι μέσα από την κινηματογραφική θολούρα του Εγκογιάν εμφανίζονται τα ταμπού των μικρών και μεγάλων κοινωνιών, όπως τα έχουμε δει  στο « Exotica», στο  « Γλυκό Πεπρωμένο»  και στο «Family Viewing». Όσοι συνειδητά επιλέγουν να ανήκουν στο περιθώριο( πχ οι νεαροί που κατηγορούνται για φόνο),  μπορεί να το πληρώσουν, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή, επίσης οι αιμομιξίες και οι ανήθικες σεξουαλικές πράξεις  αποσιωπούνται, η διαπλεκόμενη δικαιοσύνη αλλοιώνει δικογραφίες, ο «ηθικός» κριτής  των πάντων, η 4η εξουσία (ΜΜΕ)  αντικαθιστά βίαια την 1η.  Όλα αυτά έστω και με προβλήματα, υπαινίσσονται  στο έργο.

Η Ρις Γουίδερσπουν, χωρίς καθοδήγηση, έδειξε μέρος της πλούσιας υποκριτικής της γκάμας, οργισμένη να αναζητά τον υπαίτιο του θανάτου του γιού της, ο Κόλιν Φερθ παρότι δεν βοηθήθηκε από το πληκτικό κτίσιμο του χαρακτήρα του ντετέκτιβ Ρον Λαξ,  είχε κάποιες επιδέξιες αναλαμπές, κι από την άλλη, ο ικανός σκηνοθέτης Ατομ Εγκογιάν  βρίσκεται εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον σε ένα περίεργο σταυροδρόμι στην προσωπική του ζωή, όταν παραδέχτηκε το 2010 (στα 50 του) ότι περνάει κρίση της μέσης ηλικίας-εξού και η μετριότατη ταινία «Chloe» – δεν γνωρίζουμε αν σε προσωπικό επίπεδο συνεχίζεται, σε επαγγελματικό αν εξακολουθεί να πορεύεται έτσι, θα μιλάμε σύντομα για κρισάρα, αλλά ακόμα για μας αντέχει.

“Τα Δεσμά του Διαβόλου” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Τα Δεσμά του Διαβόλου(Devil’s Knot) appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Ατομ Εγκογιάν «Devil’s Knot» με πρωταγωνιστές τον Κόλιν Φερθ και την Ρις Γουίδερσπουν αφορά την υπόθεση τριών  ανδρών του Δυτικού Μέμφις, που στην εφηβεία τους το 1993 σκότωσαν ισάριθμα αγόρια.

Το «Devil’s knot» έκανε πρεμιέρα στο Τορόντο και συγκέντρωσε διφορούμενα σχόλια. Προς το παρόν μπορείτε να δείτε  την αφίσα, φωτογραφία και το τρέιλερ της ταινίας.

The post Διχάζει ξανά ο Ατόμ Εγκογιάν. Πόστερ και Τρέιλερ του “Devil’s Knot” appeared first on screeneye.gr.