Αισθηματική- δραματική- φαντασίας, 112’, Γαλλία 2014

Του Κριστόφ Γκανς

Με τους Λεά Σεϊντού, Βενσάν Κασέλ, Αντρέ Ντισολιέ, Εντουάρντο Νοριέγκα

Εύπορος χήρος έμπορος (Αντρέ Ντισολιέ) που βλέπει την περιουσία του να χάνεται σε μοιραίο ναυάγιο, αναγκάζεται να ζήσει στην απομονωμένη επαρχία με τα έξι παιδιά του. Επιστρέφοντας από ένα ταξίδι που προσδοκεί ότι θα αλλάξει τη μοίρα τους, ο έμπορος βρίσκεται τυχαία στον πύργο του Τέρατος, όπου κάνει το λάθος να κόψει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο. Το Τέρας (Βενσάν Κασέλ) τον καταδικάζει σε θάνατο αλλά του δίνει διορία μια μέρα για να αποχαιρετήσει τα παιδιά του και ιδιαίτερα την μικρή θυγατέρα του Belle (Λεά Σεϊντού), για χάρη της οποίας έκοψε το λουλούδι. Η Πεντάμορφη θεωρεί τον εαυτό της υπεύθυνο για την καταδίκη του πατέρα της, το σκάει από τους δικούς της και φτάνει στον πύργο του Τέρατος. Εκείνο, γοητευμένο από την ομορφιά αλλά κυρίως την αυτοθυσία της, τής χαρίζει τη ζωή. Όμως την κρατάει φυλακισμένη στον πύργο του και προσπαθεί να την κάνει να τον ερωτευτεί.  

Από τον Κοκτό (1946) μέχρι την… Disney(1991) και τώρα στον οπτικό παροξυσμό του Κριστόφ Γκανς («Η αδελφότητα των Λύκων», «SilentHill») το διάσημο ερωτικό παραμύθι της Μαντάμ ντε Βιλνέβ (1695- 1755) που πρωτοεκδόθηκε το 1740 με τον τίτλο τίτλο «La Jeune Américaine et les Contes Marins», έχει περάσει διάφορες περιπέτειες στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Η σκηνοθετική ματιά του Γκανς είναι συζητήσιμη: πολλά εφέ, ελάχιστη ουσία για ένα ιλουστρασιόν παραμύθι με φανταχτερή εικόνα αλλά χωρίς καμιά έκπληξη (σκοτεινή ή ανατρεπτική) σε επίπεδο ιδεών. Επιπλέον η ελαφρώς εκμοντερνίζουσα ανάγνωση του κλασικού παραμυθιού (ατάκες τύπου «Χαλάρωσε» από την πεντάμορφη προς το τέρας προφανώς και στοχεύουν σε ένα πιο νεανικό κοινό αλλά δεν είναι απαραίτητο αυτό να είναι και ανεγκέφαλο) δεν προσφέρει τίποτε στην ιστορία: ούτε φρεσκάδα, ούτε χιούμορ και φυσικά ούτε… άποψη από πλευράς Γκανς.

Η βιντεοκλιπίστικη αισθητική επιλέγει να χαϊδέψει τον αμφιβληστροειδή του θεατή, παρά να δείξει διάθεση να αγγίξει τους νευρώνες που οδηγούν στις δεξαμενές σκέψης του. Τα ψηφιακά εφέ είναι ή του ύψους (εντυπωσιακή η σεκάνς του τέλους με το ξύπνημα των πέτρινων γιγάντων) ή του βάθους (αστεία αλλά με την αρνητική έννοια η μεταμόρφωση των κυνηγόσκυλων του πρίγκιπα σε… κουτάβια), ενώ η χημεία μεταξύ Σεϊντού και Κασέλ απλώς δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα πρόκειται για σχέση μεταξύ Σεϊντού και… λιονταριού, αφού ο μαγεμένος πρίγκιπας του Κασέλ στη μεγαλύτερη διάρκεια του φιλμ φορά την τρομακτική μάσκα του ανθρωπόμορφου λιονταριού. Τα σεξουαλικά σύμβολα που θα περίμενε να συναντήσει κάποιος από τέτοια καυτή συνεύρεση, ας τα αναζητήσει σε άλλες ταινίες των δύο γάλλων πρωταγωνιστών: εκτός κι αν αρκεστεί στο πλούσιο μπούστο της Σεϊντού, που αποκαλύπτεται μόνο όσο επιτρέπει ο βαθμός καταλληλότητας του φιλμ και το όριο σκανδαλισμού των μπόμπιρων που θα παρακολουθήσουν την ταινία με τους περισσότερο χαρούμενους μπαμπάδες τους…      

Εν κατακλείδι, όχι τόσο μια ρομαντική ιστορία αγάπης όσο ένα πανάκριβο (με βάση τα 33 εκατομμύρια ευρώ του μπάτζετ της παραγωγής) σχόλιο γύρω από την απληστία – τα δύο αδέλφια της Πεντάμορφης θα βάλουν στο μάτι το μυθικό θησαυρό του Τέρατος- τη μοχθηρία και τη βία. Μάλιστα η αναίτια βία που λαμβάνει και οικολογικές διαστάσεις, αντανακλάται στην αλαζονική και απερίσκεπτη συμπεριφορά του πρίγκιπα που λησμονεί την υπόσχεση προς την αγαπημένη του και σκοτώνει τη χρυσαφένια ελαφίνα του δάσους, προκαλώντας έτσι τη δική του τιμωρία σε αιώνια κατάρα πριν τον λυτρώσει ο αληθινός έρωτας.

“Η Πεντάμορφη και το Τέρας” από 20/4 σε διανομή Feelgood  

The post Η Πεντάμορφη και το Τέρας( la Belle et la Bete) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 112′, Ρουμανία 2013 Γλώσσα: Ρουμάνικα

του Κάλιν Πέτερ Νέτσερ

To «Child’s Pose» ή κατά την ελληνική μετάφραση «Οικογενειακή Υπόθεση» έφυγε τον Φεβρουάριο με  Χρυσή Άρκτο από το Φεστιβάλ Βερολίνου, σε μια ομολογουμένως μεγάλη ευχάριστη έκπληξη της διοργάνωση.

Το έργο αυτό αποτελεί ένα διαμάντι του σύγχρονου ευρωπαϊκού σινεμά προερχόμενο από την δυναμική σχολή του ούτω καλούμενου « Νέου Ρουμάνικου Ρεύματος»( Μουνγκίου, Μιτουλέσκου, Πούιου). Ο σκηνοθέτης  Κάλιν Πέτερ Νέτσερ που μέχρι το 2012 είχε στο ενεργητικό του 2 ταινίες μεγάλου μήκους κερδίζοντας περιφερειακά βραβεία,  θα ξεφύγει από την εμμονή που διακατέχει ένα κομμάτι των ρουμάνων δημιουργών που συνδέουν το σήμερα με το κομμουνιστικό χθες, και θα διερευνήσει την πολυπλοκότητα των σχέσεων ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, με φόντο την περιρρέουσα κοινωνική και ηθική πτώση. Την ίδια στιγμή μας  υπενθυμίσει ότι ναι στον σύγχρονο κόσμο με το χρήμα μπορείς να εξαγοράσεις τα πάντα ακόμα και συνειδήσεις , αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπως καλή ώρα όπου αυτός που έχει τη δύναμη λυγίζει μπροστά στο πόνο της ανθρώπινης απώλειας.

Η ταινία ανοίγει με μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο γυναίκες , και στην αποκάλυψη ότι ο γιος της Κορνηλίας  έχει εμπλακεί σε τροχαίο ατύχημα προκαλώντας τον θάνατο ενός μικρού παιδιού. Μετά το αρχικό σοκ από το συμβάν, η μητέρα την οποία ερμηνεύει μοναδικά η κορυφαία Λουμινίτα Γκεοργκίου θα ξεκινήσει έναν υπόγειο αγώνα  με όλα τα μέσα . για να αθωωθεί ο γιος της που ήδη τον βαραίνει η κατηγορία της ανθρωποκτονίας.

Ο Κάλιν Πέτερ Νέτσερ δημιουργεί μοναδικά το προφίλ της ηρωίδας του βυθισμένης στον καταναλωτισμό. Μας την παρουσιάζει υπερφορτωμένη από  χρυσά κοσμήματα, βραχιόλια και περιδέραια .και ταυτόχρονα κάνει πως γνωρίζει από την υψηλή κουλτούρα, την όπερα και τα βιβλία του Παμούκ.  Ένα πρόσωπο τόσο οικείο ακόμα και στη χώρα μας θυμίζοντας τις μεγαλούτσικες κυρίες του Μεγάρου Μουσικής.

Ο Μπάρμπου ,ο γιός της, αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες του και κρύβεται πίσω από την δεδομένη εμπλοκή της μητέρας του στην υπόθεση.

Ο σκηνοθέτης  επηρεασμένος από το κινηματογραφικό «δόγμα 95», προσεγγίζει το όλο εγχείρημα με κάποια από τα  κλασσικά χαρακτηριστικά  αυτής της ρεαλιστικής τάσης ( κάμερα στο χέρι, φυσικός φωτισμός) πιο κοντά  σαν ιδέα βέβαια στην « Οικογενειακή Γιορτή» του Βίντερμπεργκ. Ίσως και η ελληνική εταιρεία διανομής να έδωσε τον τίτλο « Οικογενειακή Υπόθεση» βλέποντας αυτές τις ομοιότητες. 

Ο Κάλιν Πέτερ Νέτσερ φιλμάρει διαρκώς πάνω στη φιγούρα της μάνας και αναδεικνύει όλα τα συμπλέγματα ακόμα και Φροϋδικά αυτής της ιδιότυπης σχέσης μάνας και γιού. Το τέλος του έργου συνάδει πλήρως με την κορύφωση ενός σπουδαίου δράματος κρατώντας μια λιγότερο πεσιμιστική στάση για την κοινωνία, κι αφήνει τον θεατή να κρίνει για την ορθότητα των πράξεων και των εκατέρωθεν επιλογών.

Απο 17/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven/Spentzos

The post Οικογενειακή Υπόθεση (Child’s Pose) appeared first on screeneye.gr.