Του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν

Δράμα,117′, Η.Π.Α 2013

Με τους Νίκολας Κέιτζ Τάι Σέρινταν,Γκάρι Πόουλτερ, Σοθ Ροκ, Χίδερ Κάφκα

ΠΛΟΚΗ

Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν “ζωγραφίζει” στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που αρχικά κρύβεται αλλά διαρκώς υπονοείται.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του οι οποίοι υποφέρουν από διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) με τον πατέρας του να  είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο μικρός  Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Αναλυτική Κριτική

2. Μια Τυχαία Συνάντηση

Της Λίζα Αζουέλος

Με τους Σοφί Μαρσό, Φρανσουά Κλουζέ, Λίζα Αζουέλος

Αισθηματική κομεντί, 81΄, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: “Une Rencontre”

ΠΛΟΚΗ

Η πετυχημένη συγγραφέας Ελζά (Σοφί Μαρσό) έχει έναν και μόνο απαράβατο κανόνα σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις: «Δεν μπλέκεις ποτέ με παντρεμένο». Ο Πιέρ (Φρανσουά Κλουζέ) είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης, παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια, που λατρεύει τη σύζυγό του Ανν (Λίζα Αζουέλος) και τα 2 παιδιά τους. Η χωρισμένη Ελζά γνωρίζει τυχαία τον δικηγόρο Πιέρ σε μια επαγγελματική εκδήλωση στη Ρεν.

Παρότι υπάρχει μια ακαταμάχητη έλξη ανάμεσα τους, περνούν μια ωραία βραδιά χωρίς καμία σεξουαλική νύξη, καθώς κανείς τους δεν «ψάχνεται». Όταν μετά από λίγες μέρες ξαναβρεθούν τυχαία σε ένα μπαρ θα ομολογήσουν αμφότεροι ότι σκέφτονταν συνέχεια εκείνη τη βραδιά. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να γίνει κάτι παραπάνω μεταξύ τους αφού κι οι δύο δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Μάλιστα συμφωνούν να μην ανταλλάξουν τηλέφωνα και να αφήσουν τα πράγματα στη τύχη, συνεχίζοντας την όμορφη και τακτοποιημένη καθημερινότητα τους. Αμ δε… Η Ελζά βρίσκει το τηλέφωνο του Πιέρ από ένα κοινό φίλο τους και του στέλνει το πρώτο sms…

Αναλυτική Κριτική

3.Σαββατοκύριακο στο Παρίσι

Του Ρότζερ Μίτσελ

Με τους Τζιμ Μπρόντμπεντ, Τζεφ Γκόλντμπλαμ, Λιντσεϊ Ντάνκαν

Ρομαντική κομεντί, 93’,  Γαλλία, Βρετάνια 2013

ΠΛΟΚΗ

Η τέταρτη συνεργασία μεταξύ του σκηνοθέτη της ταινίας, Ρότζερ Μίτσελ (“NOTTING HILL”), και του σεναριογράφου της ταινίας, Χανίφ Κουρέισι. Οι Μίτσελ και Κουρέισι ξεκίνησαν να αναπτύσσουν την ταινία εφτά χρόνια πριν, με αφορμή το ταξίδι τους στη Μονμάρτρη.

Μια ρομαντική κομεντί για το νόημα της ζωής, με φόντο μερικές από τις ομορφότερες εικόνες του Παρισιού που έχουμε δει στον κινηματογράφο. Το καστ συμπληρώνει ο Τζεφ Γκόλντμπλαμ (“JURASSIC PARK”).

4.  22 Jump Street

Των Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ

Κωμωδία, δράση, Η.Π.Α 2014

ΠΛΟΚΗ

Μετά την πρώτη επιτυχημένη μεταφορά της αγαπημένης τηλεοπτικής σειράς 21 Jump Street στη μεγάλη οθόνη, οι απολαυστικοί Jonah Hill και Channing Tatum επιστρέφουν στους ξεκαρδιστικούς ρόλους των δυο γκαφατζήδων αστυνομικών.

5. Fear and desire( Ρετρό)

Του  Στάνλεϊ Κιούμπρικ

Με τους Φρανκ Σιλβέρα, Κένεθ Χαρπ, Πολ Μαζούρσκι,Στίβεν Κόιτ, Βιρτζίνια Λιθ

Δράμα, 62΄ Η.Π.Α 1953 – Ασπρόμαυρη

Η αποκατεστημένη έκδοση από τη βιβλιοθήκη του κογκρέσου – Ουάσιγκτον

ΠΛΟΚΗ

Στη διάρκεια του Β΄ παγκόσμιου πολέμου, ο υπολοχαγός Κόρμπι οδηγεί τους άντρες του μακριά από τους εχθρούς, σε μία προσπάθεια να επιστρέψουν σε φιλικά εδάφη. Ξαφνικά όμως βλέπει το σχέδιό του να καταρρέει, όταν συναντούν μία νεαρή γυναίκα. Η κατάσταση αρχίζει να επιδεινώνεται ραγδαία καθώς, ενώ οι άντρες του Κόρμπι αρχίζουν να υποφέρουν τόσο ψυχικά όσο και σωματικά, η παρουσία του εχθρού στην περιοχή του απειλεί να εκτροχιάσει εντελώς την απόδρασή τους.

Τέσσερις απελπισμένοι άντρες, λοιπόν, παγιδευμένοι στη δίνη του πολέμου, μαζί με ένα μυστήριο αγριοκόριτσο! Παράλληλα, βλέπουμε την ιστορία μιας Γαλλίδας πόρνης και… ενός αρσενικού μπρούτου.

The post Πρεμιέρες… από 7-13 Αυγούστου appeared first on screeneye.gr.

Μουσική κωμωδία,δράμα, 93’, Μεγάλη Βρετανία 2012

Του Πολ Άντριου Γουίλιαμς

Με τους Βανέσα Ρεντγκρέιβ,Τέρενς Σταμπ, Τζέμα Άρτερτον, Κρίστοφερ Έκλεστον, Όρλα Χιλ, Αν Ριντ

«Το τραγούδι της καρδιάς μου» σκηνοθετημένο από τον Πολ Άντριου Γουίλιαμς ήταν υποψήφιο στα ανεξάρτητα βρετανικά κινηματογραφικά βραβεία στην κατηγορία σεναρίου, πρώτου ανδρικού ρόλου και δεύτερου γυναικείου ρόλου.

Η υπόθεση της ταινίας περιστρέφεται γύρω από ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, την Μάριον που υποδύεται η Βανέσα Ρέντγκρειβ και τον Άρθουρ που υποδύεται ο Τέρενς Σταμπ. Η Μάριον παρότι άρρωστη και κοντά στο θάνατο, παίρνει μέρος σε μια αντισυμβατική χορωδία παρά την γκρίνια του Άρθουρ που προσπαθεί μάταια να την αποτρέψει. Μετά το θάνατο της Μάριον ο Άρθουρ θα μπει στη θέση της και θα ενσωματωθεί στη χορωδία ανακαλύπτοντας την εκφραστικότητα, τον συναισθηματισμό, την σύμπνοια και την επικοινωνία.

Η μουσική είναι πανταχού παρούσα, τόσο στο σενάριο όσο και σε ηχητικές γέφυρες ρυθμίζοντας τα συναισθήματα του θεατή. Άλλοτε πετυχαίνει τον σκοπό της και άλλοτε είναι από αδιάφορη μέχρι και εκνευριστική. Λειτουργεί ως κωμικό στοιχείο μέσα στην υπόθεση βάζοντας ηλικιωμένους να ερμηνεύουν -με τον τρόπο τους- χεβι μέταλ και ποπ τραγούδια, παίζοντας με τα στερεότυπα και δείχνοντας ότι η ψυχή δεν έχει απαραίτητα ηλικία. Στην πιο όμορφη και συναισθηματικά φορτισμένη σκηνή της ταινίας, η Μάριον ερμηνεύει το «True Colors» , με μια Βανέσα Ρέντγκρειβ να απογειώνει ένα απλό τραγούδι σε κάτι αγγελικό μα τόσο γήινο ταυτόχρονα.

Από την άλλη μεριά, οι μελωδίες αυτές που δεν έχουν αφηγηματικό ρόλο στην ταινία αλλά έχουν ως σκοπό να κατευθύνουν τον τόνο της σκηνικής δράσης, επιεικώς αποτυγχάνουν το σκοπό τους. Είναι τόσο χοντροκομμένη και επαναλαμβανόμενη αυτή η προσπάθεια που θυμίζει τις κωμικές σειρές που βάζουν σε μια αστεία σκηνή, κονσερβοποιημένα γέλια.

Όσο για το σενάριο, άξιο απορίας είναι το ότι ήταν υποψήφιο για βραβείο. Η εξέλιξη της ταινίας είναι τόσο αναμενόμενη και καλουπωμένη που μπορεί να αντιληφθεί κανείς ήδη μέσα στο πρώτο 20λεπτο, την μελλοντική πορεία των δυο κεντρικών χαρακτήρων. Το ύφος κινείται από το δράμα στην κωμωδία, προσπαθώντας να συνταιριάσει κάτι από το «Amour» με το «Άντρες έτοιμοι για όλα» αλλά το αποτέλεσμα είναι επιφανειακό ώστε καταντά είτε μελοδραματικό είτε γκροτέσκο.

Στον αντίποδα, οι ερμηνείες της Βανέσα Ρέντγκρειβ και του Τερενς Σταμπ κερδίζουν τις εντυπώσεις και κρατάνε ως ένα βαθμό το ενδιαφέρον μας για  την ταινία. Η Βανέσα Ρέντγκρειβ γεμίζει την οθόνη με τον παλμό, την ενέργεια και τη φρεσκάδα που αποπνέει ως ηλικιωμένη που δεν το βάζει κάτω παρά τις επιπλοκές της υγείας της και λούζει με φως τη ζωή της μέσα από το τραγούδι. Ο Τερενς Σταμπ, επιτέλους όχι σε δεύτερο ρόλο κακού όπως μας συνηθίζει πλέον στις ταινίες του, δίνει σάρκα και οστά σε έναν χαρακτήρα εσωστρεφή, δύσπιστο, που γλυκαίνει όλο και περισσότερο, αναθεωρώντας τις απόψεις του για τη μουσική και τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων.

“Το Τραγούδι της Καρδιάς μου” από 3/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Το Τραγούδι της Καρδιάς μου(Song For Marion) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, 93′ Αργεντινή 2013, Γλώσσα: Ισπανικά-Γερμανικά

της Λουθία Πουέντζο

Με τους Άλεξ Μπρεντεμιούλ, Φλορένθια Μπάδο, Ντιέγκο Άλτι Περέτι, Ναταλία Ορέιρο

Κοινωνικό δράμα γύρω από το ναζιστικό πρότυπο της Αρίας φυλής, που σαγηνεύει αλλά και στοιχειώνει ταυτόχρονα έναν Γερμανό εγκληματία πολέμου, στο νέο του καταφύγιο στη Λατινική Αμερική, στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Η Λουθία Πουέντζο εξερευνά μέσα από το φακό της τα άκρως αντίθετα συναισθήματα αποδοχής αλλά και συνενοχής που πιθανόν να βιώνει ένα μέλος του Χιτλερικού καθεστώτος.

Η 37χρόνη σκηνοθέτίς και σεναριογράφος από την Αργεντινή μπορεί να υπερηφανεύεται για τις αξιόπιστες ερμηνείες των κεντρικών της προσώπων, για την φωτογραφία -πιστό αντίγραφο της δεκαετίας του 60- για την ορθή χρήση της κλασικής μουσικής. Τροχοπέδη στις ενδιαφέρουσες κοινωνικοπολιτικές της προσεγγίσεις βάζουν η κατά το ήμισυ  διαμορφούμενοι χαρακτήρες, και μια γενικευμένη αβεβαιότητα για το τι αυτοί αντιπροσωπεύουν,  ανοίγοντας διαρκώς νέα μέτωπα που δυσχεραίνουν την κατανόηση της αφήγησης.

Είναι γνωστό ότι μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου εκατοντάδες ναζί τράπηκαν σε φυγή για να αποφύγουν τη δίκη των εγκλημάτων που διέπραξαν. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στη Λατινική Αμερική.

Ένας τέτοιος εγκληματίας ήταν ο γιατρός Γιόζεφ Μενγκέλε γνωστός με το παρατσούκλι “Ο Άγγελος του Θανάτου ” εξαιτίας των άστοχων του πειραμάτων και της εμμονής του να ανακαλύψει  το πώς μπορεί να υπάρξει η βιολογική τελειότητα κι η ανωτερότητα των συμπατριωτών του. Τα αρρωστημένα του πειράματα έγιναν  πάνω σε χιλιάδες κρατουμένους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, που βρήκαν τελικά φρικτό θάνατο.

 Εμείς το γνωρίζουμε, εμείς το γράφουμε, αλλά δεν γίνεται αντιληπτό από το ίδιο το έργο.

Από αυτό το σημείο ξεκινά η  φανταστική ιστορία της ταινίας, που λαμβάνει χώρα στην Παταγονία της Αργεντινής,  όταν ο Μενγκέλε αυτοεξορίζεται χρόνια αργότερα και διαμένει σε ένα τροχόσπιτο, με ένα ζευγάρι και τα παιδιά τους.Μη γνωρίζοντας την πραγματική του ταυτότητα, ο Ένζο και η Εύα θα του ανοίξουν με θέρμη το σπίτι τους. Ο παράξενος του χαρακτήρας στην αρχή θα τους κινήσει τις υποψίες, αλλά ο περίεργος επισκέπτης θα τους ξεγελάσει με τους τρόπους του και την επιστημονική του κατάρτιση.

Θα βάλει στο μάτι την 12χρόνη τους κόρη  Λιλίθ, με την οποία θα αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση που του επαναφέρει τις γενετικές εμμονές και τις προϋπάρχουσες του ψευδαισθήσεις. Ο θεατής βλέπει την ιστορία μέσα από τα μάτια του μικρού κοριτσιού.

Οδεδομένος αφηγηματικός γρίφος για το τι πραγματικά συμβαίνει στο έργο δεν μπορεί να κρύψει τις πραγματικές προθέσεις της Πουέντζο, ήδη από τη πρώτη συνάντηση των δύο τους, θέτοντας πλαγίως και το θέμα της παιδεραστίας και τα τρομακτικά συναισθήματα της μικρής Λιλίθ.

Σε ένα άλλο επίπεδο -που λειτουργεί παράλληλα-, η νεαρή σκηνοθέτις θα ρίξειέμμεσες βολές για τη συνενοχή των κοινωνιών απέναντι σε τέτοια πρόσωπα, αλλά το πιο δυνατό σημείο του έργου είναι η πολιτική αλληγορία κι ο συμβολισμός που η Πουέντζο θα δώσει στον « Γερμανό Γιατρό» , αντιπροσωπεύοντας « την ιδέα του κακού»  και  το διεφθαρμένο κομμάτι της εξουσίας, γνωρίζοντας τον τρόπο για να χειριστή τα θύματα του, όπως οι εξουσιαστές τον λαό τους.

Αυτά τα θετικά σημεία, συνοδεύονται από την άνιση ανάπτυξη όλων αυτών που βλέπουμε, δημιουργώντας στο κοινό ενίοτε μονοτονία, αλλά σίγουρα γρίφους και ερωτήματα, που διατηρούνται  μέχρι το τέλος.

Η πρόταση της Αργεντινής για το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στα φετινά Όσκαρ

.”Ο Γερμανός Γιατρός” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Videorama, Odeon

The post Ο Γερμανός Γιατρός(The German Doctor) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 93′, Γλώσσα: Ιταλικά, Ιταλία 2013

της Βαλέρια Γκολίνο

Με τους Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο ντε Ρέντζιο

Έργο πάνω στο αμφιλεγόμενο θέμα της υποβοηθούμενης αυτοκτονίας που απεικονίζει νηφάλια πρόσωπα, καταβεβλημένα από ασθένειες , από την κούραση της ζωής και της ψυχής.

Διεισδυτικό ποιητικό φιλμ για δοκιμασμένους σινεφίλ, που θέτει αναπάντητα ερωτήματα και ταυτόχρονα με επιδεξιότητα απορροφά τους όποιους μελοδραματισμούς περικλείει η λέξη «θάνατος». Το πρόβλημα της ταινίας είναι ότι αρχικά φλυαρεί σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στους ίδιους χώρους, με τα ίδια πρόσωπα που συνομιλούν για το ίδιο θέμα, μαζί με την μερικώς αμήχανη- σκιαγράφηση του κεντρικού προσώπου.

Ο τίτλος  «Μiele» , γεννήθηκε από την πένα του συγγραφέα Μάουρο Κοβάσιτς και είναι το ψευδώνυμο πίσω από το οποίο κρύβεται η φοιτήτρια Ιρένε.  Η νεαρή γυναίκα επιλέγει να κερδίζει τα προς το ζην καθοδηγώντας άτομα που πάσχουν από βαριές ασθένειες στην πορεία τους προς την ευθανασία. Χρησιμοποιεί φάρμακο για τα σκυλιά που δεν κυκλοφορεί στο ιταλικό εμπόριο. Η μητρική απώλεια την στοιχειώνει κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπη με την μακάβρια φύση του επαγγέλματός της, ωστόσο δείχνει να λειτουργεί σαν ρομπότ. Διατηρεί δεσμό με συνομήλικο της, αποκρύπτοντας του τη διπλή ιδιότητα της.

Κάπου στα μισά του έργου θα συναντήσει τον καταθλιπτικό  χήρο ονόματι Γκριμάλντι(  απ’ εδώ ξεκινάει και το ουσιαστικό ενδιαφέρον) που έχει χάσει κάθε κίνητρο για τη ζωή. Θα ανακαλύψει ότι ο καλοδιατηρημένος κύριος δεν πάσχει από ανίατη ασθένεια και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να τον σώσει από την αυτοκαταστροφή. Η Ιρένε πλέον είναι εύθραυστη, βρίσκεται διαρκώς σε σύγκρουση με τον εαυτό της, και αναγκάζεται να θέσει υπό αμφισβήτηση όλες τις προηγούμενες επιλογές της.

Στο πολύπλοκο σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Ελληνοϊταλίδα σταρ Βαλέρια Γκολίνο πιστώνεται για το θάρρος της να κολυμπήσει στα βαθιά νερά του λεγόμενου art-house σινεμά και ξεχωρίζει για τη σοφία της να παραμείνει ουδέτερη στα ηθικά διλλήματα που τίθενται , για την αισθητική φινέτσα που αποτυπώνεται σε κάθε καρέ, για την ορθή χρήση της καταπραϋντικής από τις εντάσεις μουσικής,  μα πρωτίστως για την επιλογή της 33χρόνης Τζασμίν Τρίνκα. Η υποκριτική της αρμόζει πλήρως στις περιστάσεις, με  κυμαινόμενη ένταση και χωρίς εξεζητημένα στοιχεία. Η ιταλίδα ηθοποιός κρατάει το δηλητήριο αλλά και τις ηθικές αξίες ενός ανελέητα σκληρού ρόλου. Σε κάποιες στιγμές μας  θυμίζει την κρίση ταυτότητας και την αλληγορική-σουρεαλιστική συμπεριφορά της Αγγελικής Παπούλια στις Άλπεις του Λάνθιμου.

Η Γκολίνο παρότι σε δύο-τρεις περιπτώσεις προδίδεται από τη σκηνοθετική της απειρία( παράδειγμα το διεκπεραιωτικό φινάλε), προσπαθεί να  κινηθεί  στην ίδια κατεύθυνση με το «Amour» του Χάνεκε, δηλαδή αποφεύγει το δέλεαρ μιας  ηθικοπολιτικής ρητορείας για την ευθανασία. Την ίδια στιγμή αποκαλύπτει εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας, των απεγνωσμένων ανθρώπων, που δεν διστάζουν πίσω από τις κλειστές πόρτες να προχωρήσουν σε μια τέτοια πράξη. Έμμεση κριτική για το υπαρκτό ζήτημα που απασχολεί την ιταλική κοινωνία-ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό από την ελληνική- με το κράτος να αρνείται να ρυθμίσει αυτό το μακάβριο φαινόμενο που έχει διεισδύσει σιωπηλά στον εθνικό ιστό.

Άραγε μπορεί να ρυθμιστεί κάτι τέτοιο ή εσαεί θα παραμένει σκοτεινή η διαχωριστική γραμμή, δηλαδή πότε θα επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος και πότε όχι.

Η σχέση της Ιρένε με τον υγιή στο σώμα Γκριμάλντι σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί, λειτουργεί προβοκατόρικα, με τον σεναριογράφο και την Γκολίνο να τεντώνουν το σκοινί για να αναδείξουν τελικά τις υπαρκτές αντιφάσεις ενός βιοηθικού θέματος που μας έχει προ πολλού κτυπήσει την πόρτα.

“Μέλι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Strada

The post Μέλι (Miele) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντική κομεντί,93′, Η.ΠΑ 2013

της Νικόλ Χολοφκένερ

Το απλοϊκό μήνυμα της ταινίας που αρχίζει και τελειώνει με αυτό που λέμε  συχνά « Αποδέχομαι τον άλλον όπως είναι», θα συναντήσει μια όχι και τόσο εύκολη ιστορία δύο ανθρώπων της μέσης ηλικίας,  που προσπαθούν να ξεκινήσουν ένα νέο ειδύλλιο.

Ο Τζέιμς Γκαντολφίνι( The Sopranos) αποχαιρέτησε τον κόσμο τούτο  μόλις στα 51 του χρόνια, έχοντας την ευκαιρία εδώ να ερμηνεύσει τον πιο συναισθηματικό ρόλο της καριέρας του.

Σε ένα έργο που σχεδόν όλοι οι ήρωες του είναι διαζευγμένοι, η  σκηνοθέτις Νικόλ Χολοφκένερ δημιουργεί μια ζωηρή κοινωνική κωμωδία πάνω σε μια ομάδα συμπατριωτών της που αποτελούν τουλάχιστον το 1/3 του αμερικάνικου πληθυσμού. Με καυστικό στυλ χλευάζει τις επιβαλλόμενες κοινωνικές νόρμες του φλερτ και σπάει το ταμπού του εξιδανικευμένου συντρόφου.

Όλο το έργο περιστρέφεται γύρω από την αίσθηση τρόμου της κεντρικής ηρωίδας , της Εύα, εάν δηλαδή ο Άλμπερτ θα είναι αυτός που θα μπορέσει η ίδια να συνυπάρξει ερωτικά και συναισθηματικά για το υπόλοιπο της ζωής της.

Ο αρχικός της ενθουσιασμός θα μετατραπεί σε  αβεβαιότητα, και η συναισθηματική της σύγχυση θα ενταθεί,  όταν συμπτωματικά θα γνωρίσει την πρώην σύζυγό του, η οποία στα μάτια της Εύα θα γκρεμίσει την εικόνα ενός ιδανικού συντρόφου, χωρίς ελαττώματα και ιδιαιτερότητες.

Μέσα από το «Enough Said»  η Χολοφκένερ προβάλλει την κατανόηση και την συντροφική αγάπη ως το μοντέλο της λειτουργικής συνύπαρξης δύο ανθρώπων μέσης ηλικίας. Επίσης αφήνει να καταλάβουμε πως η έλλειψη έρωτα και  πάθους δεν μπορεί να στέκεται εμπόδιο στο να αρχίσει μια σχέση, μια άποψη που θα μπορούσε να  θεωρηθεί αμφιλεγόμενη. Οι δύο ώριμοι πρωταγωνιστές,  με τις διαφορετικές τους “αποσκευές” στη πλάτη, θα προσπαθήσουν να βρούν ένα κοινό σημείο συνύπαρξης, βάζοντας στην άκρη τις αδυναμίες του άλλου προσώπου. Η επιτυχία της ταινίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτό, ότι δηλαδη η σκηνοθέτις θα τοποθετήσει το “εμείς” πιο πάνω απο το “εγώ” και θα προσφέρει στο κοινό μια αισιόδοξη προοπτική για τις έτσι κι αλλιώς απαιτητικές διαπροσωπικές σχέσεις.

Απο την άλλη, η βασική αδυναμία της ταινίας,  είναι η οριοθέτηση της  μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο, το οποίο παραπέμπει στα μονοπάτια του ανάλαφρου ρομαντισμού, όπως επί παραδείγματι το « Μια Θαυμάσια Μέρα» του Μάικλ Χόφμαν με Κλούνεϊ και Μισέλ Φάιφερ.  Δεν κουβαλάει μαζί της ισχυρές συγκρούσεις όπως στο « Κράμερ εναντίον Κράμερ» ή ψυχολογικές εντάσεις  όπως στο έργο « Δεσμοί Διαζυγίου».

To “Εκεί που δεν το περιμένεις” απο 5/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Εκεί που δεν το περιμένεις(Enough Said) appeared first on screeneye.gr.