Κωμωδία, 96’, ΗΠΑ 2014

Του Νίκολας Στόλερ

Με τους Ζακ Έφρον, Ρόουζ Μπερν, Σεθ Ρόγκεν, Ντέιβ Φράνκο

Ο Μακ (Σεθ Ρόγκεν) και η Κέλι (Ρόουζ Μπερν) μόλις έχουν αποκτήσει το πρώτο τους παιδί. Ως νέοι γονείς βλέπουν τα άγχη και τις δυσκολίες του μεγαλώματος ενός παιδιού να τους καταβάλλει αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με αυτό που… έρχεται. Φοιτητική αδελφότητα αγοριών που ξεχειλίζουν από τεστοστερόνη, νοικιάζουν το απέναντι σπίτι και επιδίδονται σε πάσης φύσης και ποικιλίας κραιπάλες. Οι γυμνασμένοι κοιλιακοί μύες του προέδρου (ο Ζακ Έφρον είναι απρόβλεπτα καλός ως… κακός) είναι το μικρότερο πρόβλημα για τους νέους γονείς και η μουσική στη διαπασών το μεγαλύτερο, ενώ εμβόλιμα παρεμβάλλονται ανεξέλεγκτα πάρτι με ονοματεπώνυμο («Robert de Niro party»), ποτάμια αλκοόλ, πυροτεχνήματα που κάνουν τη νύχτα μέρα και έντονες σκηνές βγαλμένες από τα πιο ακραία κεφάλαια του τρίπτυχου «sex, drugs and rock’n’roll». Φυσικά το ζευγάρι δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια και γρήγορα ανακαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Τα σατανικά, δόλια σχέδια τους θα έκαναν τον Βελζεβούλ να τους χρίσει άξιους προφήτες του στην αμερικανική Γη της Επαγγελίας.

Αναπάντεχα αστείο, διαολεμένα έξυπνο, τρομακτικά καταιγιστικό. Από την εποχή του «Τρελού θηριοτροφείου» και της ανεξέλεγκτης αυτοκαταστροφικής μανίας του μακαρίτη Τζον Μπελούσι μέχρι το πιο πρόσφατο «Project X» όπου το πάρτι 3 σπασίκλων του λυκείου μετατρέπεται σε πρώτη είδηση στο διαδίκτυο, το αμερικανικό σινεμά αγκαλιάζει συνήθως με θέρμη τέτοια… projects, αλλά σπανίως το τελικό αποτέλεσμα αξίζει τα λεφτά του. Στους «Ανυπόφορους γείτονες» όμως γίνεται κάτι θαυμάσιο. Είναι τόσο δυνατό το κωμικό ένστικτο όλων των ηθοποιών ώστε το φτιαγμένο στη σωστή θερμοκρασία σενάριο διαθέτει μερικές επικές στιγμές γέλιου που δεν αφήνουν τίποτα όρθια. Οι συνηθισμένοι θεατές στα καθιερωμένα 2-3 καλά αστεία αντίστοιγων κωμωδιών, θα εκπλαγούν ευχάριστα διαπιστώνοντας ότι το κωμικό κρεσέντο του Ρόγκεν και της παρέας του δεν πατάει φρένο πουθενά. Μπορεί ο ευτραφής ηθοποιός να το παρακάνει κάπως με τη δοκιμασμένη και πετυχημένη μανιέρα του (μην ξεχνάμε ότι ο ηθοποιός των «Με την πρώτη», «50/50» είναι επιπλέον και συνσεναριογράφος του θρυλικού πλέον «Superbad») αλλά τα κάστανα από τη φωτιά βγάζουν οι δύο υπεράνω υποψίας συμπρωταγωνιστές του. Η ντελικάτη Ρόουζ Μπερν δεν έχει πρόβλημα να τσαλακώσει μια και καλή το clean cut ίματζ της, ενώ ο απρόβλεπτος Ζακ Έφρον, μας αναγκάζει να επαναπροσεγγίσουμε την περίπτωση του.

Σε σκηνοθετικό επίπεδο ο Νίκολας Στόλερ προχωράει ένα βήμα παραπάνω από ότι στα επίσης σπαρταριστά και απενοχοποιημένα απολαυστικά δύο προηγούμενα φιλμ του «Forgetting Sarah Marshall» και «Σηκωτός στη συναυλία».  Οπτικά και λεκτικά γκαγκς σε απόλυτο συγχρωτισμό, ατάκες που γράφουν με τη μία, ανατροπές των κλισέ του είδους με τον πλέον ευρηματικό και θεαματικό συνάμα τρόπο. Σε ένα τόσο δύσκολο είδος όπως η κωμωδία οι σκηνές που θα θυμάστε με χαμόγελο από τους «Γείτονες» πιάνουν διψήφιο νούμερο. Εκείνο όμως το στοιχείο που κάνει πραγματικά ξεχωριστή την περίπτωση τους είναι η ουσία τους. Πριν και πάνω από όλα το φιλμ μιλάει για δύο κόσμους. Εκείνον που χάνεται με τον ερχομό ενός παιδιού στη ζωή των γονιών αλλά κι εκείνον που ξεκινά την ίδια ακριβώς στιγμή. Ο πρώτος, η νεότητα που μοιραία θα χαθεί κάποτε, συμβολίζεται με τα ακραία πάρτυ της αδελφότητας. Ο δεύτερος με την πάλη του ζευγαριού να διατηρήσει το νεανικό πνεύμα αμείωτο παρότι έχει άλλες δουλειές πλέον. Δύσκολα συναντιούνται αυτοί οι δύο ξένοι κόσμοι. Κι ακόμη πιο δύσκολα γίνονται καλοί γείτονες.

Οι “ Ανυπόφοροι Γείτονες” από 8/5 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Ανυπόφοροι Γείτονες(Neighbors) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 96′,Η.Π.Α 2013

του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

Με τους Μπρι Λάρσον, Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Κάιτλιν Ντέβερ

To« Short Term 12» ξεκίνησε ως μια ταινία μικρού μήκους του Ντέστιν Κρέτον και κατέληξε να μεταφερθεί σε μεγάλου μήκους και να αποσπάσει πολλά βραβεία και διθυραμβικές κριτικές.

Η υπόθεση έχει σαν κύριο θέμα τη ζωή σ’ενα ίδρυμα φροντίδας νεαρών ατόμων που έχουν αντιμετωπίσει προσωπικές δυσκολίες και χρειάζονται ιατρική και συμβουλευτική παρακολούθηση. Η Γκρεις δουλεύει σε ένα τέτοιο περιβάλλον με τον φίλο της τον Μέισον και θα αναμετρηθεί με δαίμονες του παρελθόντος όταν μια νεαρή κοπέλα εισάγεται στο ίδρυμα.

Κι αν η ιστορία της ταινίας ακούγεται καταθλιπτική, το σενάριο με μαεστρία ελαφρύνει το τοπίο με ατάκες που σου αφήνουν ένα χαμόγελο σε σκηνές κρίσης. Αλλά λειτουργεί και ανάποδα, δηλαδή σε στιγμές χαλαρότητας παρουσιάζεται ένταση. Ακόμα και σε επίπεδο χαρακτήρων, η ατσαλοσύνη για παράδειγμα του Νέιτ στη νέα του δουλειά αλλά και η τρυφερότητα και το χιούμορ του Μέισον, δίνουν ισορροπίες σε ένα εν δυνάμει φορτισμένο σκηνικό.

«Δεν είναι δουλειά σου να ερμηνεύεις τα δάκρυα. Γι αυτό υπάρχουν οι ψυχοθεραπευτές» λέει ο προϊστάμενος στην Γκρέις. Και η Γκρέις του απαντά «Τότε οι ψυχοθεραπευτές δεν ξέρουν τίποτα.» Αυτός ο διάλογος κρύβει πολλά. Είναι μια έμμεση κριτική για την κοινωνία που καλουπώνει τα όποια προβλήματα μόνο μέσα στη σφαίρα ειδικών ψυχολόγων. Κι όμως τα δάκρυα, οι συναισθηματικές εξάρσεις δεν λύνονται απαραίτητα μόνο με φαρμακευτικές αγωγές. Ούτε με το να κατηγοριοποιούνται οι έγκλειστοι ως «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Η Γκρέις και ο Μέισον προσπαθούν να τα προσεγγίσουν με αμεσότητα, αγάπη και ειλικρίνεια. Γι αυτό και εν τέλει κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους, τους ανοίγονται περισσότερο αντί με μια συνεδρία που λειτουργεί μέσα από τη σχέση θεραπευτή-αρρώστου. Κοινωνούν και μοιράζονται εμπειρίες και απόψεις όπως ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο.

Η ταινία η ίδια με τον τρόπο της σε ένα βαθύτερο επίπεδο προσπαθεί να ερμηνεύσει τα δάκρυα, και ακόμα παραπέρα το εύθραυστο, το υπόγειο που πολλές φορές γίνεται ξέσπασμα. Έτσι μια επιθυμία να ξυρίσεις το κεφάλι σου, μια απάντηση ότι έχεις ξαναμείνει έγκυος, ένα χταπόδι, μια κούκλα αποκαλύπτουν βαθύτερα νοήματα. Πληγές που προσπαθούν να επουλωθούν, τραύματα του παρελθόντος, ψυχικά και σωματικά.

Η μετατροπή ενός τραύματος σε δημιουργία αποτελεί μοτίβο στο έργο. Είτε μέσα από τη ζωγραφική, είτε μέσα από ένα ραπ τραγούδι, είτε μέσα από ένα παραμύθι. Κατσαρίδες με μπαλόνια, κομμένα πλοκάμια, επιθετικός λόγος, σκοτεινές ιστορίες βρίσκουν το δρόμο τους και μετουσιώνονται σε τέχνη.

Το «Short Term 12» κάποιες φορές τείνει προς το μελόδραμα, και ίσως είναι το μόνο μεμπτό στοιχείο μιας κατά τα άλλα άριστα σεναριακά δομημένης ταινίας με ευαίσθητη σκηνοθεσία και με τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν την κάθε σκηνή αβίαστα και με φυσικότητα. Η ιστορία της Γκρέις, το ψυχολογικό ταξίδι της κεντρικής ηρωίδας, αιτιολογεί το ξέσπασμα αλλά η συσσώρευση των προβλημάτων της μέσα σε ταινία μιάμισης ώρας φαντάζει έντονα μυθοπλαστική. Αλλά αυτή η σεναριακή υπερβολή έχει λειτουργικό χαρακτήρα και δίνει μια αίσθηση συνέχειας και εξέλιξης που δένει με το όλο περιβάλλον.

Το φινάλε ρεαλιστικό, κυκλικό αλλά και συμβολικό. Σε μια Αμερική που το κοινό έχει συνηθίσει να κουνιούνται ηρωικά οι σημαίες στο τέλος μιας ταινίας, εδώ κυματίζουν κατακερματισμένες από τις ανθρώπινες οδύνες με τους ανθρώπους να προσπαθούν να τις κατευνάσουν. Αυτή η Αμερική είναι πιο αληθινή. Και αν και είναι προτιμότερο ένα χαρούμενο τέλος σε μια ιστορία, όπως αναφέρεται στην αρχή της ταινίας, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Σκληρή και γι αυτό χρειαζόμαστε την επικοινωνία και την βοήθεια των άλλων για να την απαλύνουμε.

Όπως και ο σκηνοθέτης απαλύνει με ελαφριές πινελιές μια δραματική σκηνή προσπαθώντας να αντισταθμίσει την αγριότητα που βιώνουν οι χαρακτήρες και συναισθάνονται οι θεατές. Κι είναι στο χέρι μας να το απλώσουμε, να προχωρήσουμε αντάμα με τον συνάνθρωπό μας. Σε μια εποχή που το εγώ έχει προτεραιότητα, το «ShortTerm 12» μας θυμίζει πως το εμείς, η συναδελφικότητα, η συνεργασία, η συντροφικότητα πρέπει να είναι η παγκόσμια σημαία μας.

Το “Short Term 12″ από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή  Spentzos, Seven

The post Μικρά Όμορφα Πλάσματα(Short Term 12) appeared first on screeneye.gr.