Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Οτιδήποτε υφολογικά γνώριμο είχαμε δει τα τελευταία δέκα χρόνια, για το ιρανικό σινεμά, αποσυντίθεται, από τον Μάνι Χαγκίγκι, εγγονό ενός πρωτεργάτη του κινηματογράφου μέσου , του Ιμπραχήμ Γκολεστάν.
Στο έργο αυτό, αποτάσσει τη γραμμική κλασική αφήγηση( στο πρότυπο του αείμνηστου Κιαροστάμι, των πρώτων του χρόνων), ανακαλεί τα φαντάσματά, τους θρύλους και τους «δράκους» της ιρανικής ιστορίας και προσπαθεί να εξιχνιάσει μια χαοτική υπόθεση και τα μυστήρια της, κατασκευάζοντας ένα ασυνήθιστο πολιτικό θρίλερ, με κινηματογράφηση, χάρμα οφθαλμών.
Η πλοκή λαμβάνει χώρα σε ένα μικρό νησί, το οποίο ανήκει στο Ιράν, ουσιαστικά είναι ένας ξερότοπος, όπου στέλνονταν πολιτικοί κρατούμενοι.
Η αντίστοιχη Μακρόνησος.
Το 1965, την ημέρα της δολοφονίας του πρωθυπουργού του Ιράν, ένας πράκτορας της μυστικής αστυνομίας του Σάχη, συνοδευόμενος από έναν γεωλόγο και ένα ηχολήπτη, κατευθύνονται εκεί, για να διερευνήσουν μια περίεργη κατάσταση, την αυτοκτονία ενός αντιφρονούντα. Τα τρία πρόσωπα, αντιλαμβάνονται πως αυτός ο τόπος έχει πολλά μυστικά. Περίεργα συμβάντα έχουν συμβεί εκεί και προσπαθούν να τα ξεδιαλύνουν. Ανακαλύπτουν μέσα σε ένα παρατημένο και στοιχειωμένο πλοίο( σε μια έρημο), ένα νεκροταφείο ψυχών. Όταν κάποιος πεθαίνει, γίνεται σεισμός.
Ο Χαγκίγκι διατηρεί τον ίδιο χώρο, αλλά ξετυλίγει την ιστορία σε τρεις διαφορετικές περιόδους, παρόν, παρελθόν και ξανά παρόν, όπου η ανακάλυψη μιας βαλίτσας δίνει πολλές απαντήσεις.

Είμαστε σχεδόν βέβαιοι, πως η ιστορία δεν θα γίνει απόλυτα κατανοητή από το κοινό, όπως δεν έγινε ούτε σε μας. Ο Χαγκίγκι, επιθυμεί διακαώς να διατηρεί τη σύγχυση,  και εδώ έγκειται η γοητεία της. Μας μεταφέρει στο περίπλοκο και ασταθές παρελθόν της χώρας, σαν όλο αυτό που βλέπουμε, να είναι ένα παραμύθι. Οι χαρακτήρες έχουν μια απροσδιόριστη φινέτσα, παραπλήσιοι με τις καρικατούρες του Χιλιανού Γιοντορόφσκι. Ο μυστηριώδης άνθρωπος με το καπέλο, ο βγαλμένος από φιλμ νουάρ ανακριτής, ο μουσάτος χίπης ηχολήπτης.
Τοποθετεί συνωμοσιολογικά ζιζάνια, καθ’ όλη την διάρκεια, ενώ παράλληλα, μας κάνει να αμφιβάλουμε για την αλήθεια των πραγμάτων, υπαινίσσεται το απροσδόκητο τέλος, διοχετεύει αλληγορικές αναφορές και για τη σημερινή πραγματικότητα, της ισλαμικής δημοκρατίας.
Εξόριστοι, αντιφρονούντες, πολιτικοί κρατούμενοι, θάνατοι, εξαφανίσεις, ανακρίσεις. Κάτι ελληνικό μας θυμίζει.
Αυτή η ταινία , παρά τα μπερδέματά της, είναι από μόνη της μια μεγάλη εμπειρία, πρωτόγνωρη και εμμέσως πλην σαφώς,καυστική για την εξουσία, τους «υποτελείς» της και για τους ανθρώπους με ηθική, όπως και οι τρεις ήρωες της.

“Ένας Δράκος Έρχεται!”  από την Πέμπτη 4 Μαίου στους Κινηματογράφους σε διανομή ΑΜΑ

The post Ένας Δράκος Έρχεται! appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Κωμωδία, 94′  Η.Π.Α 2012

του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Με τους Εμίλ Χιρς και Πολ Ραντ

Με προϋπολογισμό λιγότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια, με γυρίσματα που κράτησαν 16 μέρες και με σενάριο που γράφεται σε μισή κόλα χαρτί, το έργο εστιάζει εξολοκλήρου  στην υποβόσκουσα  συγκρουσιακή σχέση δύο  πρόσωπων του ιδίου φύλου, όταν θα βρεθούν για επαγγελματικούς λόγους  αποκομμένοι  από τον έξω κόσμο να επισκευάζουν τις γραμμές κυκλοφορίας ενός επαρχιακού δρόμου, που έχει καταστραφεί από τη μεγάλη πυρκαγιά στο Τέξας το 1987.

Η απουσία ουσιαστικής πλοκής δεν δικαιολογεί τα 93 λεπτά κινηματογραφικού χρόνου.  Από την άλλη, ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν μεταπλάθει και δυναμιτίζει την  αρχική- πληκτική αφηγηματική δομή, στηριζόμενος στις έξοχες αποδόσεις των διαμετρικά αντίθετων Λανς και Άλβιν ( Εμίλ Χιρς- Πολ Ραντ). Ο νεαρός Λανς εξωτερικεύει τις σκέψεις του και  χαρακτηρίζεται από μια επιτηδευμένη  έπαρση στο λόγο του, και επιπολαιότητα στις πράξεις του. Αντίθετα ο Άλβιν που διατηρεί σχέση με την αδερφή του Λανς, διαθέτει το μέτρο και τον αυτοέλεγχο, προσηλωμένος στη δουλειά του, αλλά παραμένει ανέκφραστος και σαφώς ψυχολογικά καταπιεσμένος.

Η μεταξύ τους μπρεχτική αποξένωση θα κορυφωθεί, πάνω σε ένα διαφορετικό μοτίβο, όπου κυριαρχεί η ένταση και η λεκτική διαμάχη. Το χάσμα δεν θα μεγεθυνθεί,  θα καταλαγιάσει, και θα δημιουργηθεί στο φινάλε μια αισιόδοξη με χιούμορ  συναισθηματική σύνδεση των 2 αποδεκατισμένων ηρώων.

Ο συνειρμός με το θεατρικό έργο « Περιμένοντας τον Γκοντό» είναι δεδομένος, όχι μόνο στο σημείο της σκηνικής αποτύπωσης των δέντρων και του έρημου δρόμου, αλλά και σε μια αίσθηση που κυριαρχεί, ότι τα κεντρικά πρόσωπα κάτι περιμένουν να συμβεί, που τελικά δεν συμβαίνει. Το έργο  περνάει αλλά δεν ακουμπάει ξεκάθαρα τα αλληγορικά φιλοσοφικά θέματα που θέτει ο Σάμουελ Μπέκετ, του παραλόγου, της προσωπικής αυταπάτης και των υπαρξιακών κενών.

Ο « Γελαστός Πρίγκιπας» στηρίζεται σε κάτι πιο απλό. Στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη συμπεριφορά και τις πράξεις των  άλλων, και επιπρόσθετα στο  πώς λειτουργούν οι  διαπροσωπικές σχέσεις, όταν το άτομο επηρεάζεται από την απομόνωση και την αποξένωση, κι άλλα δικά του θέματα.

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το σινεμά είναι η τέχνη της εικόνας και των μυθοπλαστικών ιστοριών, κι εδώ το έργο λοξοδρομεί προς το θεατρικό παιχνίδι,  χωρίς να μπορεί να γίνει ομοιόμορφα η σύνδεση με την  κινηματογραφική αναπαράσταση, όπως έπραξε επιτυχημένα πρόσφατα ο Πολάνσκι στην « Αφροδίτη με τη Γούνα».

Ο σκηνοθέτης Ντέιβιντ Γκόρτον Γκριν θεωρήθηκε 13 χρόνια πριν ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του παγκόσμιου σινεμά όταν παρουσίασε το κοινωνικοπολιτικό δράμα « Τζωρτζ Ουάσιγκτον», και κάποιες επίσης φωτεινές ταινίες, όπως το « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια» και το « Snow Angels».

 Η μετέπειτα πορεία του δεν δικαιολόγησε αυτό τον χαρακτηρισμό γιατί αναλώθηκε σε εύπεπτα μπλογκμπάστερς τύπου «Pineapple Εxpress». Επιστρέφει μεν στις ρίζες του, το βλέπουμε κι από την υπέροχη φωτογραφία, το σάουντρακ και τις ερμηνείες, αλλά το έργο «Γελαστός Πρίγκιπας» λειτουργεί μονοδιάστατα, σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απογειωθεί.

Διαβάστε το αφιέρωμα του Screeneye για τον Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Το έργο είναι remake του ισλανδικού φιλμ “Είτε έτσι είτε αλλιώς”

Ο “Γελαστός Πρίγκιπας” στους κινηματογράφους από 19/12 σε διανομή Ama

The post Γελαστός Πρίγκιπας(Prince Avalanche) appeared first on screeneye.gr.