Έγκλημα, Βιογραφικό δράμα, 122′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Black Mass. Γλώσσα: Αγγλικά

του Σκοτ Κούπερ

Με τους Τζόνι Ντεπ,Κέβιν Μπέικον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τζόελ Έντγκερντον, , Σιένα Μίλερ, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Ντακότα Τζόνσον

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Αξιόλογο γκανγκστερικό δράμα, στηριζόμενο σε αληθινά γεγονότα, γύρω από έναν ακόμα « Αλ Καπόνε», τον περιβόητο Τζίμι “Γουάιτι” Μπάλτζερ, Ιρλανδό δολοφόνο-απατεώνα, ο οποίος είχε γίνει ο φόβος κι ο τρόμος της Νότιας Βοστόνης, κατά τη δεκαετία του ’70. Ο πράκτορας του FBI, Τζον Κόνολι τον πείθει να συνεργαστεί με το FBI για να εξοντώσουν την ιταλική μαφία που δρα σε όμορη περιοχή, όμως ο Μπάλτζερ εκμεταλλεύεται την άτυπη ασυλία που του παρέχεται ,για να επεκτείνει την παράνομη του δράση. Ναρκωτικά, τζόγος, εκβιασμοί και φόνοι βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.

Ο σκηνοθέτης Σκοτ Κούπερ, συνθέτει εδώ, τα διακριτικά γνωρίσματα από τον «Νονό» του Κόπολα, από την « Υπόθεση Καρλίτο» του Ντε Πάλμα, και των τριών πιο βίαιων ταινιών του Σκορτσέζε(Τα Καλά Παιδιά, Κακόφημοι Δρόμοι, Ο Πληροφοριοδότης), ακολουθώντας κατά γράμμα, όλες τις γνώριμες συμβάσεις του είδους, όπως είναι: η ψευδαίσθηση του ψυχικά διαταραγμένου εγκληματία, ότι δεν υπάρχει κανένας περιορισμός για την απόκτηση της εξουσίας και του πλούτου, μέσα στο αναγνωρισμένο -κι από τον ίδιο- σάπιο αμερικάνικο περιβάλλον, η απραξία του αστυνομικού σώματος, ένεκα των υπόγειων ρευμάτων διαφθοράς του, η απουσία πατέρα (χαρακτηριστικό στοιχείο των γκανγκστερικών ταινιών), η περαιτέρω αποσύνθεση του οικογενειακού ιστού( εδώ έχουμε κι απώλεια παιδιού), που τον οδηγεί ακόμα πιο βαθιά στην ασυδοσία και σε μια άλλου είδους οικογένεια (συμμορία), μια έντονη μισογύνικη έπαρση ( την πληρώνει μια πόρνη κι εμμέσως και η όμορφη κινηματογραφική του σύντροφος η Ντακότα Τζόνσον) αλλά και μια επαναστατική-πατριωτική ηθική( στηρίζει τον αγώνα του ΙΡΑ).

Όλα αυτά τα στερεότυπα, που έχουμε δει και ξαναδεί, μας κάνουν διστακτικούς στο να επαινέσουμε το φιλμ, στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Υπάρχει από την άλλη, μια έλξη υπερφυσικού τύπου, από το ίδιο το σενάριο των Μαρκ Μαλούκ, Τζεζ Μπάτεργουορθ και τον τρόπο που ο Κούπερ, αποτυπώνει με ελάχιστο φως, τη νοσηρή ατμόσφαιρα των γειτονιών και των προσώπων, επίσης με τον τρόπο που ακολουθεί με τη κάμερα του, τον Τζίμι Μπάλτζερ, τα δευτερεύοντα πρόσωπα κι όπως παραβάλλει τα παράλληλα συμβάντα, δημιουργώντας μια κατάσταση, όπου ο θεατής παραμένει απερίσπαστος στην οθόνη, μέχρι το τέλος.
Πλειάδα θεωρητικών του κινηματογράφου, ισχυρίζονται πως δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο, να διακριθεί ένας ηθοποιούς σε τέτοιου είδους ταινίες. Ντε Νίρο, Μπράντο, Πέσι, κι άλλοι, έχτισαν καριέρες, εξαιτίας των γκανγκστερικών ταινιών. Θα λέγαμε, πως είναι  μερικώς ορθή αυτή η άποψη. Χρειάζονται και ικανότητες υψηλών στάνταρ, για να επιβιώσει κανείς σε τέτοιους ρόλους.
Ποια είναι άραγε, η συμβολή του Τζόνι Ντεπ στην αποτύπωση του κινηματογραφικού Τζίμι Μπάλτζερ;
Καίρια και καθοριστική. Δεν είναι μόνο η εμφανισιακή μεταμόρφωση του -σαν φόβητρο-, είναι το βλέμμα του, οι εκφράσεις του, οι νευρώσεις του, η κινητική διαταραχή της ομιλίας του, η μορφή που παίρνουν τα ζωώδη του ένστικτα, πυροβολώντας και μαχαιρώνοντας για πλάκα, υπάρχει και μια φωτεινή στιγμή καλοσύνης, που παραμένει μόνο μια στιγμή. Η παρουσία του είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή από τον «Φονικό Κουρέα της Οδού Φλιτ». Δίπλα του, σε εξαιρετική φόρμα οι πρωτοκλασάτοι Κέβιν Μπέικον, Τζόελ Έντγκερντον, , Σιένα Μίλερ, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Ντακότα Τζόνσον.

Ο Κούπερ τοποθετεί στο περιθώριο του κάδρο του, τον πολιτευτή αδερφό του Τζίμι, ονόματι Μπίλι(Μπένεντικτ Κάμπερμπατς), παρουσιάζοντας τον ως καθαρό ιδεολόγο κι ένα πρόσωπο “μέρα με τη νύχτα”, σε σχέση με τον επικίνδυνο αδερφό του. Η σχέση των δυο τους είναι κινηματογραφικά κάπως ασύνδετη και θολή.

“Ανίερη Συμμαχία” από 15/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Tanweer

The post Ανίερη Συμμαχία appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα μυστηρίου, 114′ , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Imitation Game

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Μόρτεν Τίλντουμ

Με τους   Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κίρα Νάιτλι, Μάθιου Γκουντ, Τσαρλς Ντανς,Άλεν Λιτς

«Το Παιχνίδι της Μίμησης», είναι υποψήφιο σε πολλές κατηγορίες για τις Χρυσές Σφαίρες, μεταξύ των οποίων Πρώτου Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας, κάνει από τώρα αισθητή την παρουσία του για την κούρσα των Όσκαρ.

Βασισμένο στη ζωή του Άλαν Τούρινγκ, του Βρετανού ιδιόμορφου μαθηματικού, που αναγνωρίστηκε για την συνεισφορά του στο πεδίο των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης, το έργο εστιάζει στην περίοδο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, κατά την οποία ο Τούρινγκ ήταν ο κεντρικός μοχλός στην αποκρυπτογράφηση της γερμανικής κωδικοποιημένης μηχανής Enigma. Δεν είναι η πρώτη φορά που δραματοποιείται η υπόθεση του Enigma. Έχει γίνει ταινία το 2001 σε σκηνοθεσία Μαίκλ Άπτεντ.

Η εισαγωγή στο «Παιχνίδι της Μίμησης» σχετίζεται με τη σύλληψή του φημισμένου μαθηματικού στη δεκαετία του 50 και ο σκηνοθέτης επιλέγει να την αποδώσει ακουστικά με τη φωνή του Τούρινγκ (Μπένεντικτ Κάμπερπατς) προτρέποντας τον θεατή να δώσει μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες της εξέλιξης της ιστορίας. Ακολουθούν φλασμπακ που αφορούν το Enigma και αναδρομή στο παρελθόν από την παιδική ζωή του πρωταγωνιστή. Έτσι μπορεί να ειπωθεί ότι η αφήγηση κινείται σε τρία επίπεδα χρονικά αλλά και σε 2 επίπεδα από πλευράς πλοκής. Αν η ταινία μιλάει για τον γρίφο των αριθμών και την επίλυσή του, συγχρόνως μιλάει και για τον ίδιο τον Τούρινγκ ως γρίφο. Προσπαθεί δηλαδή μέσα από αυτή την χιλιοειπωμένη κλασική δόμηση της ιστορίας να συνενώσει δράση και ψυχολογική εμβάθυνση.

Το πετυχαίνει όμως; Ως ένα βαθμό. Τόσο ο Κάμπερπατς, όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί δένουν αρμονικά στη μεγάλη οθόνη και παρασύρουν τον θεατή σε αυτό το μείγμα μυστηρίου που εναλλάσσεται μεταξύ ανθρώπινων και τεχνολογικών σκοτεινών υποθέσεων. Επίσης δραματουργικά, ο κεντρικός χαρακτήρας προβάλλει αρνητικά και θετικά στοιχεία ως εκκεντρική ιδιοφυΐα  ώστε να είναι την ίδια στιγμή αντιπαθής και συμπαθής. Κι ο Κάμπερπατς δεν φοβάται να «τσαλακωθεί», παρουσιάζοντας έναν Τούρινγκ που κάνει τους συνεργάτες του να νιώσουν άβολα κρύβοντας τραγικές ουλές του παρελθόντος μέσα από μια μάσκα εσωστρέφειας και εγωπάθειας.

Η ομοφυλοφιλία όμως του πρωταγωνιστή αντιμετωπίζεται μόνο επιφανειακά με μια σεναριακή και σκηνοθετική ατολμία.  Σε αυτήν την τυποποιημένη κινηματογραφική κατασκευή Οσκαρικής συνταγής λείπουν αρκετές βίδες διείσδυσης στις διαπροσωπικές σχέσεις του Τούρινγκ με αποτέλεσμα το αίνιγμά του να καταλήγει απλουστευμένο και μορφοποιημένο για το ευρύ κοινό. Οι δυνατές ερμηνείες από όλο το καστ, η ικανοποιητική φωτογραφία και τα σκηνικά, η μουσική του γνώριμου Αλεξάντρ Ντεσπλά δεν καταφέρνουν να κρύψουν τα ψυχογραφικά κενά και να συνθέσουν μια μεγάλη ταινία. Το παζλ στην προκειμένη περίπτωση είναι για εύκολους λύτες.

“Το Παιχνίδι της Μίμησης” από 8/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Παιχνίδι της Μίμησης appeared first on screeneye.gr.

Με την ταινία “Imitation Game” ξεκίνησε το London Film Festival χθες το βράδυ και ο κόσμος αψήφησε τον κακό καιρό για να δει τους πρωταγωνιστές της ταινίας, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Κίρα Νάιτλι.

Η ταινία είναι βασισμένη στη ζωή του Άλαν Τούρινγκ, του μαθηματικού που κατάφερε να αποκρυπτογραφίσει κωδικούς που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί, ένα κατόρθωμα που έκρινε το αποτέλεσμα του Β’Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τούρινγκ αυτοκτόνησε το 1954 υπό το βάρος κατηγοριών για ομοφυλοφιλία και πέρυσι έλαβε μεταθανάτια συγχώρεση από την βασίλισσα της Αγγλίας.

Τον Τούρινγκ υποδύεται ο Κάμπερμπατς ο οποίος δήλωσε πως το να του δωθεί αυτός ο ρόλος ήταν μεγάλη τιμή και ευθύνη, συμπληρώνοντας πως «είναι ντροπιαστικό το πόσα λίγα ήξερα γι’αυτόν πριν πάρω τον ρόλο και αυτή είναι η τραγωδία της συγκλονιστικής ζωής αυτού του ανθρώπου- τα επιτεύγματά του, ο ηρωισμός και η καταδιώξή του δεν είναι γνωστά.(…) Ήταν μπροστά και πέρα από την εποχή του και κουβάλαγε τόσα μυστικά, ένας πραγματικός Άγγλος ήρωας.» Όταν ρωτήθηκε για τις έντονες φήμες για Όσκαρ που κυκλοφορούν είπε πως είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά αν τέτοιες συζητήσεις προκαλούν το ενδιαφέρον του κόσμου ώστε να δει την ταινία θα χαρεί γιατί έτσι η ιστορία του Τούρινγκ θα γίνει πιο ευρέως γνωστή.

Η Κίρα Νάιτλι, που παίζει την αποκρυπτογράφο και για κάποιο καιρό αρραβωνιαστικιά του Τούρινγκ Τζόαν Κλάρκ, χαριτολογώντας είπε πως οι ηθοποιοί της ταινίας κάποια στιγμή αποφάσισαν να δοκιμάσουν τις ικανότητές τους στην επίλυση προβλημάτων, αλλά παρόλο που ήταν πέντε άτομα δεν κατάφεραν ούτε ένα σταυρόλεξο να λύσουν.

Το “Imitation Game” είναι η πρώτη από τις 248 ταινίες που θα παιχτούν στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Λονδίνου το οποίο θα τελειώσει στις 19 Οκτωβρίου με την προβολή της πολεμικής ταινίας του Μπραντ Πιτ “Fury”.

The post Άνοιξε την αυλαία του το London Film Festival με το πολυαναμενόμενο “Imitation Game” appeared first on screeneye.gr.

Ολοκληρώθηκε το Φεστιβάλ του Τορόντο για το 2014 με την ανακοίνωση των νικητών. Το σημαντικότερο βραβείο της διοργάνωσης, το Grolsch People’s Choice Award απονεμήθηκε στην βιογραφική ταινία «The Imitation Game» του Μόλτεν Τίλντεμ με πρωταγωνιστές τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και την Κίρα Νάιτλι. Η ταινία είναι βασισμένη στη ζωή του μαθηματικού Άλαν Τούρινγκ που βοήθησε σημαντικά τη Βρετανία σαν αποκωδικοποιητής κατά τη διάρκεια του Β’Παγκοσμίου Πολέμου, και που αργότερα καταδιώχθηκε επειδή ήταν ομοφυλόφιλος.

Το Grolsch People’s Choice Documentary Award  κέρδισε το ντοκιμαντέρ του Χαζούζ Κούκα “Beats of the Antonov” με θέμα τους αγρότες, τους βοσκούς και τους αντάρτες του Σουδάν που εν μέσω εμφυλίου πολέμου συνεχίζουν να καλλιεργούν τη γη τους, ενώ παράλληλα προσπαθούν να αποφύγουν τις αεροπορικές επιδρομές.

Το Grolsch People’s Choice Midnight Madness Award απονεμήθηκε στο “What We Do in the Shadows” των Τάικα Γουαϊτίτι (Αετός εναντίον Καρχαρία) και Τζεμέιν Κλέμεντ(Flight of the Conchords), ένα παρωδιακό ντοκιμαντέρ για τη ζωή των βαμπίρ στην Νέα Ζηλανδία.

Το Canada Goose Award for Best Canadian Feature Film απονεμήθηκε στην ταινία “Felix and Meira” ενώ το City of Toronto Award for Best Canadian First Feature Film στην ταινία “Bang Bang Baby”.

Το βραβείο International Critics’ Prize (FIPRESCI Prize) – Special Presentations απονεμήθηκε στην ταινία “Time Out of Mind” του Όρεν Μόβερμαν με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γκιρ στο ρόλο ενός άστεγου της Νέας Υόρκης που προσπαθεί να φτιάξει τη σχέση του με την κόρη του. Οι κριτές έκαναν ιδιαίτερη μνεία για την ευαισθησία την οποία έδειξε ο σκηνοθέτης στην απεικόνιση του θέματος των αστέγων, αλλά και στην εξαιρετική απόδοσή της από τον Γκιρ.

Το Φεστιβάλ του Τορόντο θεωρείται προάγγελος των Όσκαρ καθώς πολλοί νικητές του έχουν λάβει υποψηφιότητες για Όσκαρ, ενώ πάνω από δέκα έχουν κερδίσει σημαντικά βραβεία (Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Ξένης Ταινίας, κ.α.).

The post Διθυραμβικές οι κριτικές για το “The Imitation Game” που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο Φ. του Τορόντο. Νικητές+Τρέιλερς appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 161’ ΗΠΑ- Ν. Ζηλανδία 2013

του Πίτερ Τζάκσον

Παίζουν: Μάρτιν Φρίμαν, Ίαν Μακ Κέλεν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κέιτ Μπλάνσετ, Λουκ Έβανς, Εβατζελίν Λίλι, Ορλάντο Μπλουμ

Στην περίπτωση του δεύτερου «Χόμπιτ» οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο – μεταξύ άλλων, για 25 χρόνια δούλευε η εταιρεία ειδικών εφέ Weta Digital το δέρμα του δράκου Νοσφιστή ώστε να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα-, τα εφέ αρπάζουν κυριολεκτικά το βλέμμα του θεατή και η δράση εκτινάσσεται σε επίπεδα που βάζουν τον πήχυ ψηλά. Πολύ ψηλά. Το καλύτερο παραμύθι των ημερών μάς έρχεται από τη Μέση Γη και είναι ήδη εδώ…  

Οι 13 νάνοι με αρχηγό τον Θόριν Δρύασμπι και το χόμπιτ Μίλμπο Μπάκινς συνεχίζουν το ταξίδι τους για «πέρα από την ερημιά», έχοντας συνοδοιπόρο τους το μάγο Γκάνταλφ. Στο τελικό προορισμό τους, το θεόρατο βουνό που βρίσκεται πάνω από την παρακμιακή Λιμνούπολη (μια Βενετία της Μέσης Γης), ο Θόριν είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει το χαμένο βασίλειο του Έρεμπορ από το Νοσφιστή, τον άπληστο δράκο που κοιμάται πάνω στο χρυσάφι που έκλεψε από τους προγόνους των νάνων. Μέχρι να φτάσει όμως εκεί η παρέα τους, έχει πολλά επικίνδυνα εμπόδια να ξεπεράσει. Περισσότερο απειλητικό όμως ακόμη κι από το μαγεμένο δάσος Mirkwood ή τους λύκους, τις αράχνες, τους γίγαντες και τα άλλα μοχθηρά πλάσματα που ορέγονται τη σάρκα τους, ακούγεται -και το πιθανότερο είναι- , οι ορδές των μοχθηρών Ορκ που έχουν μία και μόνη εντολή. Να εξολοθρεύσουν τον Θόριν.

Μεγαλειώδες. Αυτή η λέξη και μόνο αρκεί για να αποδώσει την ουσία του επικού θεάματος που παραδίνει στους λάτρεις του Τόλκιν – και όχι μόνο- ο Πίτερ Τζάκσον με την «Ερημιά του Νοσφιστή». Παρότι το «Χόμπιτ» είναι ένα μικρό βιβλίο σε σχέση με τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», ο Τζάκσον το χώρισε σε τρία κινηματογραφικά μέρη για να ακολουθήσει τη λογική της συνέχειας όπως τη γνωρίσαμε στην πρώτη τριλογία, με το αποτέλεσμα- έχοντας δει πλέον τα 2/3 της σειράς- να φαίνεται να τον δικαιώνει.

Το εισπρακτικό …success story είναι εξασφαλισμένο ακόμη κι αν δεν έρθουν τα Όσκαρ που απέσπασε η πρώτη τριλογία κι ειδικότερα η «Επιστροφή του βασιλιά» με τις 11 νίκες ανάμεσα στις οποίες τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας .

Στo «Νοσφιστή» το βασικό θέμα της προβληματικής του Τόλκιν, η μεταμόρφωση των χόμπιτ από ανεύθυνα, δειλά και σκανδαλιάρικα πλάσματα σε θαρραλέους, ηρωικούς μαχητές, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Θα θυμάστε βέβαια πως ο Μπίλμπο από φοβιτσιάρης και φιλήσυχος… εργένης, βρέθηκε όχι μόνο στο επίκεντρο της πολυπληθούς παρέας των νάνων (τι αστεία η σκηνή της κατάληψης του σπιτικού του από τους μπρουτάλ νάνους στο πρώτο «Χόμπιτ») αλλά μάλιστα και σε ρόλο κομβικό, λόγω των επιδόσεων του στην κλεψιά, για την αίσια έκβαση της αποστολής των νάνων.

Η παρέα του βέβαια δεν θα έφτανε ούτε στα μισά της διαδρομής αν ο ίδιος δεν φρόντιζε να έχει κρυμμένο στις τσέπες του το χρυσαφένιο δαχτυλίδι με τις ανίκητες ιδιότητες, άλλη μια απόδειξη για το πόσο κατεργάρικα είναι τα χόμπιτ . Όπως προείπαμε ο Τόκλιν ως άλλος σαιξπηρολόγος αναδεικνύει τις ανθρώπινες αρετές και αδυναμίες, στα πρόσωπα των φανταστικών ηρώων του. Ο άπληστος κι αλαζόνας δράκος Νοσφιστής, ο ηρωικός αλλά ξεροκέφαλος Θόριν, ο τραγικός όσο και τρομακτικός Άρκο (ένας από τους νέους χαρακτήρες που μας συστήνει ο «Νοσφιστής» είναι ο πελώριος άνθρωπος- αρκούδα), ο εύθραυστος συναισθηματικάς αλλά και ανίκητος πολεμιστής Λέγκολας,  ο σκανδαλιάρης αλλά και παρεξηγημένος Μπίλμπο είναι σύμβολα ενός μαγικού κόσμου που δημιούργησε από το μηδέν ο Τόκλιν.

Ο Τζάκσον είναι από τους πιο πιστούς οπαδούς του συγγραφέα και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Το δεύτερο μέρος του «Χόμπιτ» είναι δοσμένο μέσα από απίστευτες  χορογραφίες μεταξύ ξωτικών και Ορκς – καταπληκτική ολόκληρη η σεκάνς με τα βαρέλια-, με πινελιές όπου η σαιξπηρική καταγωγή (κυρίαρχο μοτίβο η δίψα για εξουσία) συναντάει το παραμύθι της Μέσης Γης. Πρόκειται για έναν υπέροχο, θεαματικό κόσμο – η Νέα Ζηλανδία πρωτοστατεί στην ανάπλαση της τολκινικής φαντασίας-  που μας παρουσιάζεται στην ολότητα του όσο το ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του. Εκεί που βαθαίνει το σκοτάδι της Μέσης Γης και η ώρα της Αποκάλυψης πλησιάζει…

“Xόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή” απο 12/12 στου κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Xόμπιτ:Η ερημιά του Νοσφιστή(The Hobbit:The Desolation of Smaug) appeared first on screeneye.gr.

Ιστορική Βιογραφία-Δράμα, 133′ Η.Π.Α 2013

του Στιβ ΜακΚουίν

Παίζουν:Τσιούετελ Έτζιοφορ, Μάικλ Φασμπέντερ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Πολ Τζιαμάτι,  Μπραντ Πιτ

Ο Βρετανός Στιβ ΜακΚουίν  2 χρόνια μετά το  κοινωνικό δράμα « Ντροπή» που τον έκανε παγκόσμια γνωστό, επιστρέφει στο κινηματογραφικό πλατό για να διηγηθεί ένα πραγματικό-τραγικό περιστατικό που συνέβη στις Η.Π.Α το 1841.

Το «12 Χρόνια Σκλάβος» που γυρίστηκε και τηλεοπτικά το 1984  αφηγείται την ιστορία ενός καλλιεργημένου Αφροαμερικάνου οικογενειάρχη από τη Νέα Υόρκη που εξαπατήθηκε από δύο απατεώνες που τον συνόδευαν σε ένα ταξίδι μέχρι την Ουάσιγκτον. Μεταφέρθηκε στον Αμερικάνικο Νότο για να  τον πουλήσουν αργότερα   ως σκλάβο, με διαφορετικό όνομα κι άλλη ταυτότητα. Η οδυνηρή αυτή εμπειρία   έφερε επανειλημμένα τον Σόλομον Νόρθαπ πρόσωπο με πρόσωπο με τον αυτοεξευτελισμό και τον θάνατο.

Ο σκηνοθέτης  παίζει επιτυχημένα για τρίτη  φορά το βίαιο παιχνίδι με το ανδρικό σώμα. Στην « Πείνα» ο Ιρλανδός πρωταγωνιστής του, ελέγχει το κορμί του από τα βασανιστήρια που υπόκειται. Στη « Ντροπή» συμβαίνει το αντίθετο, δεν μπορεί  να περιορίσει τον εθισμό του στο σεξ και στις καταχρήσεις.  Τώρα εδώ στο  «12 Χρόνια Σκλάβος», το σώμα μετατρέπεται σε προϊόν, με τον κεντρικό ήρωα να αδυνατεί να αντιληφθεί την παραφροσύνη της δουλείας.

Ο ΜακΚουίν που διακρίνεται για την αισθητική του αυστηρότητα αλλά και την καταγεγραμμένη κινηματογραφικά πολιτική του άποψη, θα κρατήσει το πρώτο στοιχείο, όπου η κάθε σκηνή είναι άρτια σχεδιασμένη, πλούσια  σε πρόσωπα και σε τεχνικά μέσα.

Από την άλλη, η επιλογή του να προχωρήσει σε μια καθαρά βιογραφική και  πομπώδη Χολιγουντιανή παραγωγή τον ανάγκασε και σε  συμβιβασμό, που έχει να κάνει με την αποφυγή πολιτικών προεκτάσεων  για το φυλετικό διαχωρισμό στην Αμερική, και σε μια απουσία αλληγορικών στοιχείων για τη σκλαβιά ανεξαρτήτου εποχής.

Αξίζει να αναφέρουμε τη μικρού μήκους ταινία  « Static» του 2009 που μέσα σε ένα ελικόπτερο ο ΜακΚουίν φιλμάρει πανοραμικά το « Άγαλμα της Ελευθερίας», για να μας μεταφέρει σε ένα άλλο επίπεδο συνειρμών για την παραπλάνηση του κόσμου από την τηλεοπτική προπαγάνδα, για την  αστυνομοκρατία, για την έλλειψη δημοκρατίας και εν τέλει για αυτό που πραγματικά μπορεί να συμβαίνει, για την ατομική ανελευθερία.

Στο «12 Χρόνια Σκλάβος» κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, ο συμβιβασμός που θα κάνει έχει τη σημασία του, γιατί το έργο μένει και στα 133 του λεπτά στο πρώτο επίπεδο ανάγνωσης.

Ο θεατής βλέπει σε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, την παράλογη εξουσιαστική σχέση « αφέντη-δούλου», μόνο  μέσα από μαστιγώματα μέχρι θανάτου, βλέπει επίσης τη διαδικασία του πνιγμού με σχοινί πάνω σε κρεμάλες, ψυχολογικούς εκβιασμούς  και βιασμούς.

Είναι γνωστό τι συνέβαινε στην Αμερική για 250 χρόνια, διδάσκεται σε σχολεία σε πανεπιστήμια, έχουν ειπωθεί και κινηματογραφικά(Amistad, Λίνκολν κ.α), θα μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η τόσο ρεαλιστική καταγραφή και να δοθεί βάρος σε μηνύματα, συμβολισμούς και αλληγορίες.

Άλλωστε όπως και στη Ν. Αφρική του Μαντέλα που μας άφησε, έτσι και στις Ηνωμένες Πολιτείες του Ομπάμα, οι φυλετικοί διαχωρισμοί δεν έχουν πλήρως εξαφανιστεί.

Για πρώτη φορά ο μόνιμος συνεργάτης του σκηνοθέτη Μάικλ Φασμπέντερ δεν θα αλώσει τον κινηματογραφικό χρόνο, εμφανίζεται μεταγενέστερα στην πλοκή ως ο αγροίκος δουλέμπορος που κουβαλάει ψυχώσεις κι ανασφάλειες. Θα αναπτύξει μια ισχυρή συγκρουσιακή σχέση με το κεντρικό πρόσωπο, το οποίο υποδύεται ο  Τσιούετελ Έτζιοφορ, με τα δικά τους τετ α τετ να ηλεκτρίζουν θετικά την ατμόσφαιρα.

Ο μοναδικός συμπαραστάτης του τραγικού ήρωα θα είναι ένας λευκός άνδρας με φιλελεύθερο  πνεύμα, και δεν είναι άλλος από τον  Μπραντ Πιτ στον ολιγόλεπτο χρόνο που ο ΜακΚουίν του επιφυλάσσει, τιμής ένεκεν, προφανώς ως ένας από τους χρηματοδότες που είναι της ταινίας.

Πρόκειται για το μεγάλο φαβορί των φετινών βραβείων Όσκαρ

To ” 12 Χρόνια Σκλάβος” από 12/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post 12 Χρόνια Σκλάβος( 12 Years a Slave) appeared first on screeneye.gr.