Η ταινία του πιο ιδιόρρυθμου δημιουργού του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, του Τοντ Σόλοντζ, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Σαντάνς στις αρχές του χρόνου, αφήνοντας καλές εντυπώσεις. Παίξουν οι Ζιλί Ντελπί, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κίραν Κάλκιν, Ντάνυ ΝτεΒίτο, Μπρι Λάρσον, Έλεν Μπέρστιν, Ζόσια Μάμετ και Τρέισι Λετς.
Ένα σκυλί ράτσας Ντάτσχαουντ (wiener dog) θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος για τις διάφορες ιστορίες μέσα στην ταινία καθώς θα αποτελέσει έμπνευση και αφορμή για αλλαγές στις ζωές των πρωταγωνιστών.
Η ταινία είναι μια κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της ταινίας του 1996 “Welcome to the Dollhouse(Καλώς Ήλθατε στο Κουκλόσπιτο)”. Στο «Κουκλόσπιτο» η Ντον Γουίνερ, μια μπερδεμένη εντεκάχρονη, προσπαθούσε να βρει τη θέση της στον κόσμο και wiener dog ήταν το παρατσούκλι  της. Στην νέα ταινία θα έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε την Ντον(Γκέργουιγκ) ως ενήλικη.

The post Πρώτο τρέιλερ από το “Wiener-Dog”, του Τοντ Σολόντζ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 118′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Room

Του Λένυ Έιμπραμσον

Με τους Μπρι Λάρσον, Γουίλιαμ Μέισι, Τζόαν Αλεν,Τζέικομπ Τρέμπλει

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Για τα διεστραμμένα με αποκλίνουσα συμπεριφορά ανθρώπινα αρπακτικά , όπως ήταν ο πα-τέρας Γιόζεφ Φριτσλ, ο οποίος σε ένα υπόγειο -φυλακή στην Αυστρία, κακοποιούσε σεξουαλικά την κόρη του για 24 χρόνια, είναι εμπνευσμένο το « Δωμάτιο» του Ιρλανδού σκηνοθέτη Λένυ Έιμπραμσον, στηριζόμενο στο ομώνυμο βιβλίο της Έμμα Ο’Ντόνοχιου.
Το έργο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο κλειστοφοβικό πρώτο, βλέπουμε μόνο τέσσερις τοίχους, ένα κρεβάτι, μια μπανιέρα, μια γυναίκα, τη Μέι, το 5χρόνο αγόρι της, τον Τζακ -παιδί με μακρύ μαλλί που μοιάζει με κορίτσι- και τον άντρα- βιαστή, τον Νικ, κρατώντας τους για χρόνια φυλακισμένους.
Στο φωτεινότερο δεύτερο,  τα δύο βασανισμένα πρόσωπα συναντούν τον κοινωνικό περίγυρο από το μακρινό παρελθόν, γονείς, φίλους και την αδιάκριτη προσοχή των Μέσων Ενημέρωσης.

Άραγε όλα τριγύρω αλλάζουνε ή όλα τα ίδια μένουν;

Συναρπαστικά τα πρώτα 50 λεπτά  βυθιζόμαστε στο σύμπαν της εγκληματικής ψυχολογίας του Νικ και της επιβαλλόμενης απομόνωσης μητέρας και γιου, αναπτύσσοντας τα δύο θύματα της ιστορίας, μηχανισμούς αυτόεπιβίωσης, πάλης και φυγής, στο παρά ένα μιας μόνιμης ψυχολογικής ανισορροπίας.
Μέχρι εκείνο το σημείο ο Λένυ Έιμπραμσον παίζει με το σασπένς και τα κίνητρα των τριών χαρακτήρων, μέσα σε ένα περιβάλλον φοβερής εσωτερικής έντασης κυρίως από το παιδί αλλά και από τη μητέρα, έως ότου  το σχέδιο τους για απόδραση  πάρει σάρκα και οστά.

Δείχνοντας ο σκηνοθέτης να διαθέτει ισχυρό υπόβαθρο μόνο για το πρώτο μέρος, η συνέχεια της ιστορίας δεν είναι το ίδιο συναρπαστική δημιουργώντας εμφανή ρωγμή  εκεί που η Μει συναντάει τους διαζευγμένους πια γονείς της αλλά κι ένα παλιό της φίλο, για να βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον έξω κόσμο και τους δαίμονές της. Αισθανόμαστε πως λείπει το στιβαρό σενάριο για το κομμάτι εκείνο που μας θυμίζει τους στίχους « σαν βγω από αυτή τη φυλακή», δηλαδή στην προσπάθεια του δημιουργού να μιλήσει αλληγορικά και ταυτόχρονα να ισορροπήσει τον εφιάλτη του υπογείου και την εξίσου επώδυνη εφιαλτική καθημερινότητα της «ελεύθερης» ζωής. Ο Έιμπραμσον υποκύπτει στην απλοϊκή ηθικολογία, στην εκμετάλλευση των συναισθημάτων μας, επικαλύπτοντας με αδικαιολόγητα ξεφωνητά και ουρλιαχτά των δύο κεντρικών προσώπων, το υπόλοιπο μέρος της αφήγησης, όπου το ψυχικό τους τραύμα από τη βία και τη κακοποίηση δεν προκύπτει αβίαστα αλλά κινηματογραφικά κάπως εκμαιεύεται.

Ως βιασθείσα και κακοποιημένη μητέρα, η Μπρι Λάρσον ξεκίνησε να μαζεύει βραβεία( όπως ήταν η απονομή Χρυσής Σφαίρας ) για τη «συγκλονιστική», όπως κάποιοι πιστεύουν ερμηνεία της. Το έργο και η δομή του είναι ιδανικό για γυναικείους ρόλους, αλλά κατά τη γνώμη μας οι ικανότητες της 26χρόνης ηθοποιού φάνηκαν πιο καθαρά στο «Short Term 12» του 2013.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε για κάποιου είδους αποκάλυψη θα τη βρούμε στον «μπόμπιρα»,μόλις 9 ετών, τον  Τζέικομπ Τρέμπλει.

4 υποψηφιότητες στα Όσκαρ

“Το Δωμάτιο” από 4/2  στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos/Seven

The post Το Δωμάτιο appeared first on screeneye.gr.

Ξεκίνησαν τα γυρίσματα του “Weiner-Dog”, της νέας ταινίας του Τοντ Σολόντζ στην οποία θα παίξουν οι Ζιλί Ντελπί, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Κίραν Κάλκιν, Ντάνυ ΝτεΒίτο, Μπρι Λάρσον, Έλεν Μπέρστιν, Ζόσια Μάμετ και Τρέισι Λετς.
Ένα σκυλί ράτσας Ντάτσχαουντ (wiener dog) θα λειτουργήσει ως συνδετικός κρίκος για τις διάφορες ιστορίες μέσα στην ταινία καθώς θα αποτελέσει έμπνευση και αφορμή για αλλαγές στις ζωές των πρωταγωνιστών.
Η ταινία είναι μια κατά κάποιο τρόπο συνέχεια της ταινίας του 1996 “Welcome to the Dollhouse(Καλώς Ήλθατε στο Κουκλόσπιτο)”. Στο «Κουκλόσπιτο» η Ντον Γουίνερ, μια μπερδεμένη εντεκάχρονη, προσπαθούσε να βρει τη θέση της στον κόσμο και wiener dog ήταν το παρατσούκλι  της. Στην νέα ταινία θα έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε την Ντον(Γκέργουιγκ) ως ενήλικη.
Τα γυρίσματα θα γίνουν στη Νέα Υόρκη.

The post Ξεκίνησαν τα γυρίσματα του “Weiner-Dog”, της νέας ταινίας του Τοντ Σολόντζ appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 96′,Η.Π.Α 2013

του Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον

Με τους Μπρι Λάρσον, Τζον Γκάλαχερ Τζούνιορ, Κάιτλιν Ντέβερ

To« Short Term 12» ξεκίνησε ως μια ταινία μικρού μήκους του Ντέστιν Κρέτον και κατέληξε να μεταφερθεί σε μεγάλου μήκους και να αποσπάσει πολλά βραβεία και διθυραμβικές κριτικές.

Η υπόθεση έχει σαν κύριο θέμα τη ζωή σ’ενα ίδρυμα φροντίδας νεαρών ατόμων που έχουν αντιμετωπίσει προσωπικές δυσκολίες και χρειάζονται ιατρική και συμβουλευτική παρακολούθηση. Η Γκρεις δουλεύει σε ένα τέτοιο περιβάλλον με τον φίλο της τον Μέισον και θα αναμετρηθεί με δαίμονες του παρελθόντος όταν μια νεαρή κοπέλα εισάγεται στο ίδρυμα.

Κι αν η ιστορία της ταινίας ακούγεται καταθλιπτική, το σενάριο με μαεστρία ελαφρύνει το τοπίο με ατάκες που σου αφήνουν ένα χαμόγελο σε σκηνές κρίσης. Αλλά λειτουργεί και ανάποδα, δηλαδή σε στιγμές χαλαρότητας παρουσιάζεται ένταση. Ακόμα και σε επίπεδο χαρακτήρων, η ατσαλοσύνη για παράδειγμα του Νέιτ στη νέα του δουλειά αλλά και η τρυφερότητα και το χιούμορ του Μέισον, δίνουν ισορροπίες σε ένα εν δυνάμει φορτισμένο σκηνικό.

«Δεν είναι δουλειά σου να ερμηνεύεις τα δάκρυα. Γι αυτό υπάρχουν οι ψυχοθεραπευτές» λέει ο προϊστάμενος στην Γκρέις. Και η Γκρέις του απαντά «Τότε οι ψυχοθεραπευτές δεν ξέρουν τίποτα.» Αυτός ο διάλογος κρύβει πολλά. Είναι μια έμμεση κριτική για την κοινωνία που καλουπώνει τα όποια προβλήματα μόνο μέσα στη σφαίρα ειδικών ψυχολόγων. Κι όμως τα δάκρυα, οι συναισθηματικές εξάρσεις δεν λύνονται απαραίτητα μόνο με φαρμακευτικές αγωγές. Ούτε με το να κατηγοριοποιούνται οι έγκλειστοι ως «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Η Γκρέις και ο Μέισον προσπαθούν να τα προσεγγίσουν με αμεσότητα, αγάπη και ειλικρίνεια. Γι αυτό και εν τέλει κερδίζουν την εμπιστοσύνη τους, τους ανοίγονται περισσότερο αντί με μια συνεδρία που λειτουργεί μέσα από τη σχέση θεραπευτή-αρρώστου. Κοινωνούν και μοιράζονται εμπειρίες και απόψεις όπως ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο.

Η ταινία η ίδια με τον τρόπο της σε ένα βαθύτερο επίπεδο προσπαθεί να ερμηνεύσει τα δάκρυα, και ακόμα παραπέρα το εύθραυστο, το υπόγειο που πολλές φορές γίνεται ξέσπασμα. Έτσι μια επιθυμία να ξυρίσεις το κεφάλι σου, μια απάντηση ότι έχεις ξαναμείνει έγκυος, ένα χταπόδι, μια κούκλα αποκαλύπτουν βαθύτερα νοήματα. Πληγές που προσπαθούν να επουλωθούν, τραύματα του παρελθόντος, ψυχικά και σωματικά.

Η μετατροπή ενός τραύματος σε δημιουργία αποτελεί μοτίβο στο έργο. Είτε μέσα από τη ζωγραφική, είτε μέσα από ένα ραπ τραγούδι, είτε μέσα από ένα παραμύθι. Κατσαρίδες με μπαλόνια, κομμένα πλοκάμια, επιθετικός λόγος, σκοτεινές ιστορίες βρίσκουν το δρόμο τους και μετουσιώνονται σε τέχνη.

Το «Short Term 12» κάποιες φορές τείνει προς το μελόδραμα, και ίσως είναι το μόνο μεμπτό στοιχείο μιας κατά τα άλλα άριστα σεναριακά δομημένης ταινίας με ευαίσθητη σκηνοθεσία και με τους ηθοποιούς να ερμηνεύουν την κάθε σκηνή αβίαστα και με φυσικότητα. Η ιστορία της Γκρέις, το ψυχολογικό ταξίδι της κεντρικής ηρωίδας, αιτιολογεί το ξέσπασμα αλλά η συσσώρευση των προβλημάτων της μέσα σε ταινία μιάμισης ώρας φαντάζει έντονα μυθοπλαστική. Αλλά αυτή η σεναριακή υπερβολή έχει λειτουργικό χαρακτήρα και δίνει μια αίσθηση συνέχειας και εξέλιξης που δένει με το όλο περιβάλλον.

Το φινάλε ρεαλιστικό, κυκλικό αλλά και συμβολικό. Σε μια Αμερική που το κοινό έχει συνηθίσει να κουνιούνται ηρωικά οι σημαίες στο τέλος μιας ταινίας, εδώ κυματίζουν κατακερματισμένες από τις ανθρώπινες οδύνες με τους ανθρώπους να προσπαθούν να τις κατευνάσουν. Αυτή η Αμερική είναι πιο αληθινή. Και αν και είναι προτιμότερο ένα χαρούμενο τέλος σε μια ιστορία, όπως αναφέρεται στην αρχή της ταινίας, η πραγματικότητα είναι σκληρή. Σκληρή και γι αυτό χρειαζόμαστε την επικοινωνία και την βοήθεια των άλλων για να την απαλύνουμε.

Όπως και ο σκηνοθέτης απαλύνει με ελαφριές πινελιές μια δραματική σκηνή προσπαθώντας να αντισταθμίσει την αγριότητα που βιώνουν οι χαρακτήρες και συναισθάνονται οι θεατές. Κι είναι στο χέρι μας να το απλώσουμε, να προχωρήσουμε αντάμα με τον συνάνθρωπό μας. Σε μια εποχή που το εγώ έχει προτεραιότητα, το «ShortTerm 12» μας θυμίζει πως το εμείς, η συναδελφικότητα, η συνεργασία, η συντροφικότητα πρέπει να είναι η παγκόσμια σημαία μας.

Το “Short Term 12″ από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή  Spentzos, Seven

The post Μικρά Όμορφα Πλάσματα(Short Term 12) appeared first on screeneye.gr.