Έγκλημα, Ρομαντικό δράμα,116’, Γαλλία 1986 Γλώσσα: Γαλλικά

Του Λεό Καράξ

Με τους

Ντενίς Λαβάν, Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί, Μισέλ Πικολί

Ευχάριστη ήταν η έκπληξη που μας επιφύλασσε  για το καλοκαίρι ετούτο, η εταιρεία διανομής Rosebud,  γιατί φέρνει στο φως ένα από τα πρωτόλεια έργα του καλλιτέχνη Λεό Καράξ, τη  « Δικιά μας Νύχτα»(Mauvais sang), με τις λιγοστές και ιδιαίτερες ταινίες του, να μην προβάλλονται ποτέ στην ώρα τους στην Ελλάδα, με μοναδική εξαίρεση το « Holy Motors» του 2012. Ο  Καράξ, πριν ασχοληθεί με τη μαγεία της κάμερας, εργάστηκε ως  κριτικός κινηματογράφου –στο περιοδικό που άνοιξε δρόμους στο παγκόσμιο σινεμά-   «Cahiers du Cinéma».

Στο Παρίσι του μέλλοντος, μια μυστηριώδης νέα ασθένεια( προφανώς αναφέρεται στο AIDS), σκοτώνει νέα παιδιά που κάνουν έρωτα χωρίς συναίσθημα. Δύο απατεώνες, ο Μαρκ κι ο Χανς σχεδιάζουν να κλέψουν  ένα φιαλίδιο από μια φαρμακευτική εταιρεία, ώστε ν’ αποπληρώσουν τα χρέη τους στην Αμερικανίδα Κάρολ, και χρησιμοποιούν  σαν δόλωμα τον νεαρό Άλεξ, έναν μποέμ έφηβο, ο πατέρας του οποίου ήταν συνεργάτης τους πριν αυτοκτονήσει. Ο Άλεξ θα γνωρίσει την Άννα, η οποία είναι ερωμένη του γέρο Μάρκ και θα την διεκδικήσει μέχρι τέλους.

Η « Δικιά μας Νύχτα» είναι γυρισμένη το 1986, μια χρονιά που το γαλλικό κοινό κορεσμένο από το επαναλαμβανόμενο ύφος βετεράνων δημιουργών( όπως το« Χαίρε Μαρία» του Γκοντάρ αλλά και τις αδιάφορες απομιμήσεις, όπως ήταν το «Subway» του Μπεσόν), έκανε για τα καλά τη στροφή προς το εύπεπτο αμερικάνικο σινεμά. Το περίεργο, είναι το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα ακόμη αντίγραφο  της δοκιμασμένης σχολής της νουβέλ βάγκ -όπως λανθασμένα κατηγορήθηκε- αλλά ο Καράξ δείχνει μια διεφθαρμένη κοινωνία, λειτουργώντας με την αθωότητα και του ήρωα του -του Άλεξ-και του ίδιου ως  συνειδητού ταινιουφάγου που είναι. Συνθέτει στιγμές, εικόνες κι εποχές,  που τον σημάδεψαν, πηγαίνοντας πίσω στις ρίζες του φιλμ νουάρ, είτε με το εναρκτήριο 40 δευτερολέπτων αποκαλυπτικό σκηνικό μαυρόασπρου φόντου, είτε με αυτή καθ’αυτην την ιστορία, που φέρει και το στοιχείο του μυστηρίου.

Ταυτόχρονα, αποδομεί πλήρως κάθε προσπάθεια να τον κατατάξει κανείς σε  κατηγορία, αλλάζοντας διαρκώς- μέσα στο έργο-την κινηματογραφική του γλώσσα και τεχνική, υιοθετώντας ακόμα και τον κωμικό σουρεαλισμό του Μπουνιουέλ, (είναι ευφυέστατη η έμπνευση του να τοποθετήσει τον κεντρικό ήρωα μαζί με δυο γκάγκστερ σε ένα αμάξι, και οι τρεις  γυμνοί από τη μέση και πάνω, να συζητούν για την κομπίνα που καταστρώνουν), αποκαλύπτοντας με συμβολισμούς τα ηθικά τους μπερδέματα, και την απουσία συνοχής, για τις εν θερμώ αποφάσεις τους. Ο Μπουνιουέλ εδώ έχει την τιμητική του,  ιδίως μέσα από την ταινία του « Χρυσή Εποχή», για τα εμπόδια που τίθενται στους δυο νέους, έτσι ώστε να ολοκληρώσουν την ερωτική τους επιθυμία.

Στο πρόσωπο της Άννα -την οποία ερμηνεύει η για χρόνια σύντροφος του Καράξ Ζιλιέτ Μπινός- ο σκηνοθέτης θα δει όλες εκείνες τις γυναίκες που παρέμειναν παγιδευμένες και δυστυχισμένες στην εθιστική εξάρτηση από μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά( ο αντισυμβατικός της έρωτας για τον πολύ μεγαλύτερο της Μαρκ, που δεν της δίνει καμία σημασία), κι ο νεαρός Άλεξ από την άλλη, να διαισθάνεται την εκατέρωθεν έλξη….μα να  μην μπορεί ούτε τον Μάρκ( Μισέλ Πικολί) ούτε  και τον μονόφθαλμο καθημερινό ηδονοβλεψία της Άννα(τον οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο σκηνοθέτης),   να αντικαταστήσει.

Η αλήθεια είναι ότι η κάμερα του Καράξ, ουδόλως προβάλλει τα ερωτικά σημεία του σώματος της 22χρόνης Μπινός, αλλά κάνει αρκετά κοντινά ζουμ στα πόδια της, στο γοητευτικό της πρόσωπο, στο μπλε της μπουρνούζι στις κόκκινες ή μαύρες μπλούζες της, με όλο το στιλ να παραπέμπει στην γκονταρική ηρωίδα  Άννα Καρίνα.Η ταινία στην πραγματικότητα δεν αφορά την Άννα αλλά τον Άλεξ( τον μετέπειτα περιζήτητο Ντενίς Λαβάν) τα όνειρα του, τις απογοητεύσεις του, τον ανεκπλήρωτο του έρωτα, σε μια κοινωνία κυνική και αδιάφορη από ατομικά- εσωτερικά ερεθίσματα.

Θα ξαφνιαστείτε, όταν στη « Δικιά μας Νύχτα» θα δείτε  -σε μικρό ρόλο- μια ακόμη ανακάλυψη του Γκοντάρ, την υπέροχη 16χρόνη τότε- Ζίλι Ντέλμπι, ίσως στον πιο αισθαντικό και ανθρώπινο χαρακτήρα του έργου.

Άξιο μνείας και το μουσικό χαλί, με το « Modern love» του Ντέιβιντ Μπάουι να δίνει τον τόνο, σε ένα χορευτικό του Άλεξ, στους άδειους δρόμους του Παρισιού, που μας έκανε να θυμηθούμε το πρόσφατο φιλμ «Frances ha», σε μια στιγμή αναγνώρισης της σημαντικής ταινίας του Λεό Καράξ από τον αμερικάνο συνάδελφό του Νόα Μπάουμπαχ.

Η διανοουμενίστικη υψηλή αισθητική και κάποια περιττά πλάνα, ενίοτε δημιουργούν σύγχυση και μπερδεύουν, το εγχείρημα όμως παραδόξως δεν δημιουργεί ιδιαίτερο κενό και πλήξη, αν αναλογιστεί κανείς το κινηματογραφικό πείραμα του Γάλλου σκηνοθέτη.

“Η Δικιά μας Νύχτα” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Odeon

The post Η Δικιά μας Νύχτα-Mauvais sang( 1986) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 116’, Η.Π.Α 2013

Του Σκοτ Κούπερ

Με τους Κρίστιαν Μπέιλ,Κέισι Αφλεκ, Γούντι Χάρελσον, Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε, Ζοέ Σαλντάνα,Σαμ Σέπαρντ,

Success Story ακούμε….μα για κάποιο λόγο δεν το πιστεύουμε. Στον γοητευτικό κόσμο του σινεμά, τέτοιες ιστορίες έχουν ουσία και περιεχόμενο, με τα ταλέντα δύσκολα να κρύβονται. Η διαδρομή του Σκοτ Κούπερ το επιβεβαιώνει. Μέχρι το 2009 έπαιζε σε ρόλους δεύτερη διαλογής. Τότε αποφασίζει να πάρει για πρώτη φορά στη ζωή του κάμερα και να γυρίσει ένα σπαρακτικό δράμα, το «Crazy Heart». Λίγους μήνες μετά έβλεπε τον πρωταγωνιστή του, τον  Τζεφ Μπρίτζες, να σηκώνει το χρυσό αγαλματίδιο. Παραδόξως αυτή η οσκαρική ταινία δεν προβλήθηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, συμπορευόμενος με  εφτά ηθοποιούς της Χολιγουντιανής αφρόκρεμας, θα προσπαθήσει συνειρμικά να δείξει ότι η  σκοτεινή Αμερική της δεκαετίας του 70 ,του Βιετνάμ, της κοινωνικής βίας που βρισκόταν σε άνοδο, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να υφίσταται.

 Η παρακμή της βαριάς αμερικάνικης βιομηχανίας και οι  συνέπειες για τους αδύναμους, η έλλειψη ευκαιριών που οδηγεί τους νέους στο πεδίο της μάχης( Ιράκ), οδηγεί στην ταξική-προλεταριακή εξαθλίωση.

Ο Ράσελ (Κρίστιαν Μπέιλ),  εργάζεται σε ένα εργοστάσιο Χάλυβα στις Η.Π.Α το οποίο οδεύει προς το οριστικό λουκέτο. Θα φυλακιστεί μετά από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο οποίο θα εμπλακεί. Όταν θα βγει, θα βρεθεί μπροστά σε δύο απώλειες. Ο άρρωστος πατέρας του τελικά πεθαίνει και η σχέση του με τη Λένα (Ζόε Σαλντάνα) διαλύεται. Ο αδερφός του Ρότνει( Κέισι Άφλεκ),  επιστρέφει μετά από τέσσερις θητείες στο Ιρακ. Έχει ανεξόφλητα χρέη τα οποία θέλει γρήγορα να ξεπληρώσει συμμετέχοντας σε παράνομους αγώνες πάλης που τους οργανώνει ο Τζον Πέτι τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε, όμως εκεί ο νεαρός Τζον θα βρεθεί αντιμέτωπος με έναν στυγνό εγκληματία και έμπορο ναρκωτικών τον Χάρλαν Ντε Γροτ( Γούντι Χάρελσον ) και η ζωή του τίθεται σε κίνδυνο.

Όλο αυτό που περιγράφουμε σκηνοθετείται από τον Κούπερ, με μια εμφανή σεναριακή νευρικότητα, καθώς από τη μέση κι έπειτα, θα εγκαταλείψει  τη μελέτη των οικογενειακά και οικονομικά παγιδευμένων του δύο ηρώων( του Ράσελ και του Ρότνει)  και θα  στρίψει το τιμόνι σε μια προβλέψιμη και συμβατική κατεύθυνση, ενός θρίλερ εκδίκησης, έχοντας ως βάση ναρκωτικά, αγώνες πυγμαχίας, και γκάνγκστερς.. θα  χαραμίσει έτσι την κοινωνική κριτική του προηγούμενου διαστήματος.

Έργο σκόπιμα υποτονικό , με ποιητικό τόνο, από την αρχή μέχρι και το τέλος, με  περιορισμένους διαλόγους , με ατμοσφαιρικά κοντινά πλάνα ακόμα και μέσα από τζάμια αυτοκινήτων, απολαυστικές οι γενικές εξωτερικές λήψεις από τα φουγάρα της βιομηχανικής περιοχής Μπράντοκ της Πενσυλβάνια,  υπάρχει μια καταπληκτική σκηνή απείρου κάλλους , με τον Κρίστιαν Μπέιλ και την μοναδική γυναικεία παρουσία του έργου, τη ΖοέΣαλντάνα ,  πάνω σε μια σκουριασμένη γέφυρα, τη στιγμή που  δίνουν τέλος στη σχέση τους. Τα εύσημα μας στον διευθυντή φωτογραφίας Μασανόμπου Τακαγιανάτζι.

Το εσωτερικό των ερειπωμένων κτιρίων επιλέγεται σχεδόν σε όλες τις βίαιες σκηνές, όπως και στην τελευταία πράξη του δράματος.  Ακουστική κιθάρα, μαντολίνο και μουσικές από Pearl Jam συνθέτουν το μελαγχολικό σάουντρακ. Μειλίχιος κι άδολος ο Κρίστιαν Μπέιλ στον ήρεμο αλλά δυναμικό ρόλο που του επιφύλασσε ο Σκοτ Κούπερ, εντελώς αλλιώτικος από τον γραφικό απατεωνίσκο που ερμήνευσε στον «Οδηγό Διαπλοκής».

Κρίμα που επιλέχθηκαν από τον σκηνοθέτη κινηματογραφικές ευκολίες, και κοινότυπες προσεγγίσεις, που τις έχουμε δει εκατό φορές, περιορίζοντας αισθητά τις δυνατότητες για να λάμψει πραγματικά η ταινία.

“Σκουριασμένη Πόλη” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos, Seven

The post Σκουριασμένη Πόλη(Out of the Furnace) appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Έγκλημα, 114’, Η.Π.Α 2013

Του Ατόμ Εγκογιάν

Με τους Κόλιν Φερθ, Ρις Γουίδερσπουν,Στίβεν Μόγιερ, Μιρέιγ Ένος

13η και φαρμακερή για τον Ατόμ Εγκογιάν, που άκουσε – ίσως και υπερβολικά- τα εξ’αμάξης από τους συναδέλφους κριτικούς, που βρέθηκαν τον προηγούμενο Σεπτέμβρη στο Φεστιβάλ του Τορόντο, ρίχνονταν στον Καιάδα τα « Δεσμά του Διαβόλου», με διάθεση γενικευμένης ισοπέδωσης του έργου.

Η ταινία δεν είναι τόσο απογοητευτική όσο προβάλλεται από τους επικριτές της, είναι βέβαια κατώτερη των προσδοκιών, αν αναλογιστεί κανείς την κινηματογραφική παρακαταθήκη που άφησε τις προηγούμενες τρεις δεκαετίες ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθέτης, με τα έργα του να αποτελούν Κεφάλαιο των Σχολών του Σινεμά.

Η ιστορία του λοξοκοιτάζει σε μια σκοτεινή υπόθεση δολοφονίας τριών παιδιών, στο Μέμφις, που συντάραξε το 1993 ολόκληρη την Αμερική και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για να γραφτούν βιβλία και να γυριστούν ντοκιμαντέρ, με γνωστότερο όλων το «Χαμένος παράδεισος: Οι δολοφονίες των παιδιών στο Ρόμπιν Χουντ Χιλς», το οποίο είδαμε και στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Η αλήθεια είναι ότι ο Εγκογιάν δεν είχε τίποτα καινούριο επί του θέματος να φωτίσει,   θα προσπαθήσει αλλά θα  αποτύχει να ξεφύγει από το εύκολο  πρώτο αφηγηματικό επίπεδο, παραμένοντας  επικεντρωμένος στην πληθώρα των προσώπων και χαρακτήρων, σε βαθμό που να είναι η πλοκή, σε κάποια σημεία δυσπαρακολούθητη. Ταυτόχρονα, μοιράζει τον χρόνο, για να  δώσει έμφαση και στην δικαστική διαμάχη, που εξελισσόταν για χρόνια. Δείχνει μπερδεμένος-κι αυτό είναι εμφανές- για το πώς  θα μεταπηδήσει στο δύσκολο επόμενο στάδιο, που θα ήταν η εμβάθυνση της ψυχολογικής κατάστασης των κεντρικών του ηρώων, την μάνας που χάνει το παιδί της  (Ρις Γουίδερσπουν), του ντετέκτιβ που μάχεται κατά της θανατικής ποινής (Κόλιν Φέρθ), των δακτυλοδεικτούμενων από την εμφάνιση τους και τα σατανιστικά τους πιστεύω, νεαρών κατηγορουμένων.

Το γεγονός ότι παίζει σοφά από την αρχή, με τον χωροχρόνο-το παρελθόν των παιδιών εισβάλει στο παρόν κι αντίστροφα-, θα μας θυμίσει το τεχνικό στιλ του δικού του « Γλυκού Πεπρωμένου»( με κορμό κι εδώ το θάνατο εφήβων,)  το« Σκοτεινό Ποτάμι» του Κλίντ Ίστγουντ, και θα δημιουργήσει προσμονή για μια παρόμοια συνταρακτική κατάληξη, ιδίως στους θεατές που για πρώτη φορά πληροφορούνται για το συμβάν.

Ναι, το φινάλε δεν προκαλεί σοκ, ναι, ο τρόπος που φιλμάρεται ο  « Δεσμός του Διαβόλου» έχει μια οσμή των ξεπερασμένων νομικών περιπετειών κάποιων παλαιότερων εποχών,   αλλά μια προσεκτική ανάγνωση, καθιστά σαφές ότι μέσα από την κινηματογραφική θολούρα του Εγκογιάν εμφανίζονται τα ταμπού των μικρών και μεγάλων κοινωνιών, όπως τα έχουμε δει  στο « Exotica», στο  « Γλυκό Πεπρωμένο»  και στο «Family Viewing». Όσοι συνειδητά επιλέγουν να ανήκουν στο περιθώριο( πχ οι νεαροί που κατηγορούνται για φόνο),  μπορεί να το πληρώσουν, ακόμα και με την ίδια τους τη ζωή, επίσης οι αιμομιξίες και οι ανήθικες σεξουαλικές πράξεις  αποσιωπούνται, η διαπλεκόμενη δικαιοσύνη αλλοιώνει δικογραφίες, ο «ηθικός» κριτής  των πάντων, η 4η εξουσία (ΜΜΕ)  αντικαθιστά βίαια την 1η.  Όλα αυτά έστω και με προβλήματα, υπαινίσσονται  στο έργο.

Η Ρις Γουίδερσπουν, χωρίς καθοδήγηση, έδειξε μέρος της πλούσιας υποκριτικής της γκάμας, οργισμένη να αναζητά τον υπαίτιο του θανάτου του γιού της, ο Κόλιν Φερθ παρότι δεν βοηθήθηκε από το πληκτικό κτίσιμο του χαρακτήρα του ντετέκτιβ Ρον Λαξ,  είχε κάποιες επιδέξιες αναλαμπές, κι από την άλλη, ο ικανός σκηνοθέτης Ατομ Εγκογιάν  βρίσκεται εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον σε ένα περίεργο σταυροδρόμι στην προσωπική του ζωή, όταν παραδέχτηκε το 2010 (στα 50 του) ότι περνάει κρίση της μέσης ηλικίας-εξού και η μετριότατη ταινία «Chloe» – δεν γνωρίζουμε αν σε προσωπικό επίπεδο συνεχίζεται, σε επαγγελματικό αν εξακολουθεί να πορεύεται έτσι, θα μιλάμε σύντομα για κρισάρα, αλλά ακόμα για μας αντέχει.

“Τα Δεσμά του Διαβόλου” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Τα Δεσμά του Διαβόλου(Devil’s Knot) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό Δράμα, Έγκλημα, Ιταλία 2013, Γλώσσα: Ιταλικά

Των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα

Με τους Σαλέχ Μπακρί, Σάρα Σεραϊόκο, Λουίτζι Λο Κάσκιο, Μάριο Πουπέλα

Το «Salvo» είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα ταινίας μεγάλου μήκους των Φάμπιο Γκρασαντόνια και Αντόνιο Πιάτζα η οποία απέσπασε στις Κάννες το μεγάλο βραβείο στην Εβδομάδα των Κριτικών καθώς και το βραβείο οραματισμού του France 4. Καθόλου ευκαταφρόνητο για πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες. 

Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από έναν άντρα μπλεγμένο με τη μαφία που κυνηγά τον επόμενο στόχο του. Φτάνει έτσι σε ένα σπίτι όπου βρίσκεται η τυφλή αδερφή του ατόμου που πρόκειται να δολοφονήσει. Δεν σκοτώνει όμως την κοπέλα αλλά αποφασίζει να την κρύψει σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο για να καλυφθεί και ο ίδιος από την κατακραυγή του αρχηγού της μαφίας για τον οποίο δουλεύει.

Βλέποντας ότι στην συγκεκριμένη ταινία υπάρχει συν-σκηνοθεσία μου ήρθε στο νου η ταινία «Amer» (2009) σε σκηνοθεσία Ελέν Κατέτ και Μπρούνο Φορτσάνι για πολλούς λόγους. Αν και οι ταινίες κινούνται σε διαφορετικά κινηματογραφικά είδη, το «Amer» ως ταινία τρόμου και το «Salvo» ως ταινία για γκάνγκστερ, και οι δύο όμως βασίζονται πολύ λίγο στο διάλογο και εστιάζουν κατά κύριο λόγο στις αισθήσεις, στην ατμόσφαιρα των παύσεων ενώ δυστυχώς και στις δυο ταινίες το τελευταίο μέρος τους είναι το πιο αδύναμο.

Ενδιαφέρον στο «Salvo» παρουσιάζει το στοιχείο της τύφλωσης της κοπέλας που την κάνει ακόμα πιο απροστάτευτη, πιο εύθραυστη ως θύμα. Συνάμα, όσο ανακτά την όρασή της κατά περίεργο τρόπο, τόσο η θέση της σε σχέση με του πρωταγωνιστή γίνεται πιο δυναμική με αποτέλεσμα να αλλάζει το δίπολο θύμα-θύτη. Επιπλέον η αρχική σκηνή της ταινίας όπου παρουσιάζεται για πρώτη φορά η κοπέλα, δίνει τη δυνατότητα στους σκηνοθέτες να μας εισάγουν στον αισθαντικό κόσμο της, δίνοντας βάρος στον ήχο. Η σκηνή αυτή  προσφέρεται και για τη δημιουργία έντονου σασπένς μέσα από το παιχνίδι της όρασης και της έλλειψής της. Ο θεατής βλέπει τα πάντα, ο πρωταγωνιστής βλέπει την κοπέλα ενώ η κοπέλα δεν βλέπει τον δολοφόνο.

Όλη η ταινία αποτελείται από συσχετισμούς και αντιθέσεις που εναλλάσσονται. Στην πρώτη σκηνή ο χώρος είναι κοινός αλλά δεν υπάρχει συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των ηρώων. Στη μέση της ταινίας αρχίζουν να συνδέονται μεταξύ τους αλλά δεν βρίσκονται σε κοινό χώρο. Το τελευταίο μέρος είναι πιο αδύναμο ακριβώς γιατί απουσιάζει η αντίθεση χώρου με συναισθήματος. Ευτυχώς η ασυμβατότητα επανέρχεται στο τέλος της ταινίας, θυμίζοντάς μας πως η μείξη ετερόκλητων στοιχείων είναι αυτό που κινεί την δραματουργία και πλέκει τους χαρακτήρες.

Ευτυχώς στο «Salvo» δεν υπάρχει έντονη ερωτική σκηνή, η ανεπαίσθητη επαφή είναι το μόνο σημείο που καταγράφεται, δεν υπάρχει έξαρση, είναι υπόγεια. Ακόμα και η βία υπαινίσεται, δεν υπάρχει σπλάτερ. Αλλά δεν σημαίνει οτι είναι ανάγκη να αποτυπωθεί η βία ή ο ερωτισμός πάνω στην οθόνη με άμεσο τρόπο. Η αγάπη αναδεικνύεται σε ένα κρυμμένο τραγούδι στο αυτοκίνητο και η βία σε ένα μακρινό πλάνο και έναν κρότο.

Το «Salvo» σου αφήνει μια ανάμεικτη αίσθηση. Η σκηνοθεσία, η πλανοθεσία, η κινηματογραφική καταγραφή κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση παρά τα σεναριακά κενά και τον μινιμαλιστικό διάλογο. Το «Salvo» σε όλη τη διάρκεια της ταινίας παραμένει πιστό σε έναν κινηματογράφο που αφήνει στον θεατή να βγάλει συμπεράσματα, να αναρωτηθεί, να πλάσει τις συνδέσεις.  Από την άλλη όμως δεν δίνονται πληροφορίες γιατί ο χαρακτήρας αισθάνεται όπως αισθάνεται, γιατί αλλάζουν τα δεδομένα, γιατί παίρνονται αυτές οι αποφάσεις, γιατί πλάθεται αυτή η ιδιαίτερη σχέση μεταξύ τους. Αν το σενάριο μοιάζει ημιτελές ή θολό, η σκηνοθεσία απογειώνει, ιδιαίτερα στο πρώτο μέρος, και δίνει σαν αποτέλεσμα μια ιδιαίτερη οπτικοακουστική εμπειρία. Είναι όμως αυτό αρκετό;

Το “Salvo” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post Salvo appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Δράμα, 137, Ελλάδα 2014

του Γιάννη Οικονομίδη

Με τους  Βαγγέλης Μουρίκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιάννη Τσορτέκη, Πέτρο Ζερβό, Γιώργος Γιαννόπουλος

Ο Γιάννης Οικονομίδης όπως μας έχει συνηθίσει, θα φτιάξει για μία ακόμα φορά τους γνώριμους αρχετυπικούς του χαρακτήρες που κινούνται στα άκρα και στο περιθώριο. Είναι άτομα που οι σκοτεινές τους διαδρομές δεν συναντούν τον δρόμο της ηθικής και η εμπιστοσύνη ανταμείβεται πάντα με προδοσία.Η λεκτική βία εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα, με όλες τις επαναλήψεις της και τις υπερβολές της, όπως αποτυπώνεται σε όλα τα έργα του σκηνοθέτη.

Αν παραδεχτούμε ότι ο Οικονομίδης στάθηκε πηγή έμπνευσης νέων Ελλήνων σκηνοθετών( Γεωργόπουλος, Σερβετάς), τώρα  με το « Μικρό Ψάρι» ο Οικονομίδης αποκαλύπτει και από πού ο ίδιος μπορεί να  εμπνέεται. Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε τον αγαπημένο του συνεργάτη Βαγγέλη Μουρίκη, του κατ’ επάγγελμα  εκτελεστή συμβολαίων θανάτου αλλά και οι ηθικές αναλαμπές του, ταυτίζονται με αυτές του Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν( Drive, Pusher) χωρίς βέβαια εδώ να υπάρχουν φανταστικές αναφορές αλλά απόλυτα ρεαλιστικές.

Η ταινία ανοίγει με τον Στράτο ( Βαγγέλη Μουρίκη) να βρίσκεται σε μια αλάνα πίσω από παρατημένα τρόλεϊ και να διαπράττει φόνο. Είναι ένας υπάλληλος φούρνου που πλάθει κουλουράκια αλλά ταυτόχρονα και  κατά παραγγελία φονιάς που αμείβεται αδρά για τις υπηρεσίες του.

Μαθαίνουμε ότι ο Στράτος έκανε φυλακή και κάποιος ονόματι Λεωνίδας που βρίσκεται ακόμα στη στενή του έσωσε τη ζωή. Ο Λεωνίδας ζητά από τον Στράτο να καλύψει ένα μεγάλο μέρος της χρηματικής εγγύησης για να αποφυλακιστεί. Ο κεντρικός ήρωας κρατάει αποστάσεις από τον «σωτήρα» του, και δεν δείχνει πρόθυμος να βοηθήσει. Η γυναίκα του Λεωνίδα( την οποία ερμηνεύει η Πόπη Τσαπανίδου) κι ένας κοινός τους φίλος (Γιάννης Τσορτέκης), θα τον πείσουν να δώσει τελικά τα λεφτά. Αλλά ποτέ δεν θα φτάσουν στον Λεωνίδα.

Σε μια παράλληλη ιστορία που εξελίσσεται ένα πρόσωπο του υπόκοσμου, ο Πετρόπουλος (Γιώργος Γιαννόπουλος) που δρα κι ως τοκογλύφος, εκβιάζει τους γείτονες και φίλους του  Στράτου(Βίκυ Παπαδοπούλου-Πετρος Ζερβός)με διάφορους τρόπους, αλλά φαίνεται ότι και αυτοί του οι φίλοι έχουν παραδώσει οποιοδήποτε ίχνος ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας.

Ο σκηνοθέτης με την αντισυμβατικότητα που   τον χαρακτηρίζει θα περίμενε κανείς από τον τίτλο και μόνο να συνέδεε συμβολικά το « Μικρό Ψάρι» με το « Μεγάλο» πάνω στη βάση της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας των ημερών. Αυτό περνάει ξώφαλτσα μέσα από 1-2 περιστατικά, το έργο ακολουθεί πλήρως ένα ρεαλιστικό-πεσιμιστικό μοτίβο για την σαπίλα των ανθρώπων και του κοινωνικού συνόλου χωρίς από κάπου να φαίνεται φως.

Καλοσχεδιασμένά όλα τα εξωτερικά του πλάνα, φοβερή η μουσική που επιλέχθηκε, ο Βαγγέλης Μουρίκης κινείται στο ίδιο επίπεδο ερμηνείας με όλες τις ταινίες που πρωταγωνιστεί, η έκπληξη όμως έρχεται από τους δευτερεύοντες ρόλους-γραφικές καρικατούρες- που κάποιοι εξ’ αυτών  όπως του Γιάννης Τσορτέκη( φίλος Στράτου που τον εξαπατά) και του Πέτρου Ζερβού( επίσης φίλος Στράτου που βγάζει τη γυναίκα και το παιδί του στο κλαρί) πραγματικά  να ξεχωρίζουν.

‘Ο Οικονομίδης γνωρίζει τις κατηγορίες που του προσάπτουν όλα αυτά τα χρόνια, επιμένει και λέει «αυτό τον κόσμο γνωρίζω με αυτόν θα καταπιάνομαι», του αναγνωρίζουμε αυτή του τη στάση, λέει όμως και κάτι άλλο. Ότι ο ελληνικός κινηματογράφος θα παραμείνει « βιοτέχνης» του παγκόσμιου σινεμά εάν εξακολουθήσει ο κόσμος να σνομπάρει τις ελληνικές ταινίες.

Παραμένει όμως ένα ερώτημα, εάν αυτός ο κινηματογράφος του Οικονομίδη που κάποιοι από μας ( όπως ο γραφών) αγαπάμε αληθινά, θα μπορέσει να συγκινήσει το ελληνικό ακροατήριο, ή εάν ο κόσμος θεωρήσει ότι κάθε φορά βλέπει μικρές παραλλαγές πάνω-κάτω πανομοιότυπων ιστοριών”.

Κριτική από Φ. Βερολίνου

Το “Μικρό Ψάρι” από 27/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μικρό Ψάρι appeared first on screeneye.gr.