Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Το «A Complete Unknown»  του Τζέιμς Μάνγκολντ (Walk the Line) εξερευνά την καθοριστική τετραετία στη ζωή του Μπομπ Ντίλαν, από το 1961 έως το 1965, σε μια ταραγμένη Αμερική που δοκιμάζεται από τον πόλεμο στο Βιετνάμ, την κρίση στην Κούβα και τους αγώνες για φυλετική ισότητα.

Παρότι  η ταινία καταφέρνει να αναδείξει τη μουσική του Ντίλαν, η αφήγηση υστερεί στη διαμόρφωση των δευτερευόντων χαρακτήρων, περιορίζοντας τη συναισθηματική δυναμική της ιστορίας.

Η ταινία ξεκινά με τον Ντίλαν να επισκέπτεται τον άρρωστο Γούντι Γκάθρι, τον θρυλικό τραγουδοποιό της φολκ μουσικής, στο νοσοκομείο Greystone. Η σκηνή αυτή αποτελεί έναν συγκινητικό φόρο τιμής, με τον Ντίλαν να εκφράζει τον θαυμασμό του μέσα από το τραγούδι “Song to Woody“. Ο Πιτ Σίγκερ, ως εμβληματικός εκπρόσωπος της παραδοσιακής φολκ μουσικής, ενσαρκώνεται υποδειγματικά από τον Έντουαρντ Νόρτον. Η ρήξη τους στο Newport Folk Festival το 1965, όπου ο Ντίλαν αποχωρεί από τον ακουστικό ήχο και περνά στον ηλεκτρικό, είναι μία από τις ισχυρές και φορτισμένες σκηνές  της ταινίας, αναδεικνύοντας το πολιτιστικό και καλλιτεχνικό χάσμα της εποχής.

Οι γυναικείες φιγούρες που διαμόρφωσαν την πορεία του Ντίλαν αποδίδονται εξαιρετικά από τη Μόνικα Μπάρμπορο και την Ελ Φάνινγκ.

Η Μπάρμπορο αποτυπώνει έντονα την ένταση και τη σύνδεση της Τζόαν Μπαέζ με τον Ντίλαν, ειδικά στη σκηνή όπου τραγουδούν μαζί το “With God on Our Side“.

Αντίστοιχα, η Φάνινγκ, ως Σουζ Ροτόλο, αποδίδει με ευαισθησία την απογοήτευση και την απομόνωση της Ροτόλο, ειδικά σε στιγμές όπως εκείνη που παρακολουθεί τον Ντίλαν να γράφει στίχους, ενώ παραμένει αποξενωμένη.

Από την άλλη, η  αφήγηση του Μάνγκολντ,  παραλείπει να εμβαθύνει στις ιστορίες τους, περιορίζοντάς τις δύο γυναικείες παρουσίες  σε συνοδευτικούς ρόλους.

Η χρήση της τηλεόρασης ως μέσο αποτύπωσης των πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων της εποχής, είναι μια έξυπνη επιλογή, που δίνει βάθος στο ιστορικό πλαίσιο της ιστορίας.

Παράλληλα, ο Τιμοτέ Σαλαμέ ενσαρκώνει με πειστικότητα έναν μοναχικό, αντισυμβατικό Ντίλαν, αποδίδοντας τον εσωτερικό του κόσμο μέσα από την αμηχανία, την εμμονική δημιουργικότητα και τις συναυλιακές του ερμηνείες, όπως στο “Blowin’ in the Wind”.

Παρά την εξαιρετική μουσική και τις δυνατές ερμηνείες, το έργο  στερείται ενός ισχυρού αφηγηματικού πυρήνα, αφήνοντας ανεκμετάλλευτες τις πλούσιες ανθρώπινες πτυχές της ζωής του Ντίλαν. Αναγνωρίζουμε όμως, ότι παραμένει μια αξιόλογη μουσική απεικόνιση της περιόδου,  που καθόρισε την μετέπειτα θριαμβευτική καριέρα του.

«A Complete Unknown» από την Πέμπτη 23/1 στους κινηματογράφους

The post A Complete Unknown appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Μια  βροχερή μέρα στη γοητευτική Νέα Υόρκη.. την οποία απολαμβάνουν από μακριά  οι  Κορεάτες άντε και οι Ευρωπαίοι, ούτε λόγος για τα εκατομμύρια των κατοίκων της.

Η περιγραφή μας μπορεί να πάρει σάρκα κι οστά μόνο στις ταινίες…και κάπως έτσι θα γίνει.

Η   48η ταινία μεγάλου μήκους   του Γούντι Άλεν και  η 27η του, γυρισμένη στην  αμερικανική μητρόπολη, δέχτηκε προ μηνών κόκκινη κάρτα από την εταιρία που ανέλαβε τη διανομή της στις 50 πολιτείες( Amazon) και κανένα μεγάλο στούντιο δεν προτίθεται( όπως όλα τα δεδομένα συνηγορούν)  να τείνει χέρι βοηθείας στον 84χρόνο δημιουργό. Η αφορμή δόθηκε τον Ιανουάριο του ’18( είχαν ήδη ολοκληρωθεί τα γυρίσματα), όταν η υιοθετημένη κόρη του Γούντι Άλεν και της Μία Φάροου, η Ντίλαν Φάροου, κατηγόρησε -ξανά- τον θετό της πατέρα για σεξουαλική κακοποίηση της, όταν ήταν 7 ετών, το 1992. Οι κατηγορίες της Ντίλαν θεωρήθηκαν αβάσιμες στη δικαστική μάχη που -τότε- διεξήχθη κι ο Άλεν αθωώθηκε.  Η Ντίλαν επανέφερε  το θέμα, τη χρονική στιγμή, όπου τα βλέμματα των Αμερικανών ήταν στραμμένα στα σεξουαλικά σκάνδαλα στο Χόλιγουντ και το κίνημα MeToo γιγαντώθηκε. Η στήριξη δεκάδων μελών του σωματείου των ηθοποιών στο πρόσωπο της Ντίλαν  και η δημόσια τοποθέτηση κορυφαίων σταρ ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Άλεν, οδήγησε την Amazon στη διακοπή της συνεργασίας της μαζί του, παραχωρώντας του τα δικαιώματα της ταινίας και η προβολή της θα γίνει στην Ευρώπη και στην Ασία.

Η εισαγωγή   κρίνεται αναγκαία.

Στο ” A Rainy Day in New York” υποβόσκουν μπόλικα  στερεότυπα γύρω από τα δύο φύλα και  βιτριολικό χιούμορ περί σεξισμού, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα όπου σκοπίμως κυριαρχούν πρόσωπα και συμβάντα-στη σφαίρα της μυθοπλασίας- που σχετίζονται με την 7η τέχνη , όπως συμβαίνει και με την πρόσφατη ταινία του Κουεντίν Ταραντίνο “Κάποτε…στο Χόλιγουντ”.

Στο έργο,  παρελαύνει  ο  ανασφαλής για τα δημιουργήματα του σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόλαρντ( μας παραπέμπει στον  Ρόμαν Πολάνσκι), ο φλύαρος σεναριογράφος του σκηνοθέτη, ο οποίος ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του μπήκε κρυφά στο διαμέρισμα του καλύτερού του φίλου( ερμηνεία υψηλής κλάσης από τον Τζουντ Λο) και ο “jeune premier” ηθοποιός Φρανσίσκο Βέγκα, που διαδίδει ότι χώρισε με την ερωμένη του ( ο ρόλος δίνεται στον Ντιέγκο Λούνα). Τα τρία προαναφερθέντα πρόσωπα κρατούν δευτερεύοντες ρόλους και συσχετίζονται με την κεντρική ηρωίδα, την Ασλέι, μια  αλλοπαρμένη φοιτήτρια δημοσιογραφίας από τον αμερικανικό νότο, η οποία καταφθάνει στη βροχερή Νέα Υόρκη για να “ανακρίνει” τον Ρόλαντ Πόλαρντ συνοδεία του ιντελεκτουέλ, συνεσταλμένου και οικονομικά ευκατάστατου( από τη μαμά και τον μπαμπά)  αγοριού της, του Γκάτσμπι ( Ελ Φάνινγκ- Τιμοτέ Σαλαμέ).

Η ταινία διαδραματίζεται εντός ενός 24ώρου.

Ο Άλεν -όπως το συνηθίζει επεμβαίνει με σαρκασμό -και με θανατηφόρες ατάκες- στους προβληματισμούς των σύγχρονων αστών, παρατηρεί την επαγγελματική  φιλοδοξία και ματαιοδοξία,  τα μικρά ή μεγάλα  ψέματα ( κάποιες φορές τα ψέματα είναι αναγκαία,  αλλά για τον Άλεν είναι και  μέρος της ανθρώπινης φύσης),  καταπιάνεται με την τέχνη, την ημιμάθεια, το χρήμα,  την  απροβλεπτότητα των συναισθηματικών ερεθισμάτων(   με ποιον/ με ποια θα ταιριάξει κανείς ερωτικά και συναισθηματικά), σε ένα κόσμο όπου και πάλι  κυριαρχούν οι συμπτώσεις…πρόκειται για μία από τις αγαπημένες  του εμμονές.

Στο γλυκόπικρο φιλμ  το παρακάνει με τις συμπτώσεις, σίγουρα γίνεται εν γνώσει του, θέλοντας να μεταφέρει το μήνυμα πως ” το σινεμά είναι ένα παραμύθι ίσως παραμύθι  είναι και η ίδια η ζωή”.   Ο κινηματογραφικός κόσμος του εργασιομανή σκηνοθέτη( κλείνει 50 χρόνια από το Take the Money and Run, κάνοντας τουλάχιστον μία ταινία το χρόνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις) επαναλαμβάνεται, δεν πρωτοτυπεί και το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρείται  βαρετό για τους μανιακούς σινεφίλ, εξακολουθεί βέβαια να διαθέτει επίκαιρους προβληματισμούς και προσεγμένη-αν και απλοϊκή- κινηματογραφική φόρμα.

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως   στο “A Rainy Day in New York” η παρουσία του Γκάτσμπι και της Άσλει,  μας θυμίζει πολλά πρόσωπα των ταινιών του διάσημου σκηνοθέτη, όπως  για παράδειγμα ο ρόλος του Άλβυ στον ” Νευρικό Εραστή”, της Τρέισι στο” Μανχάταν” ή της Τζάσμιν στην ομώνυμη ταινία.

Η  21 ετών Ελ Φάνινγκ  διαρκώς εξελίσσει τις τεχνικές της και προσαρμόζεται πλήρως στην ιδιοσυγκρασία της αφελούς κι εκστασιασμένης με το σταρ σύστεμ ηρωίδας. Είναι καταπληκτική η στιγμή,  όπου ( ως Άσλει) παίζει με τις λέξεις και με τις νευρικές κινήσεις του προσώπου της   στην προσπάθεια της να εξηγήσει στον  Φρανσίσκο Βέγκα  ( που  την φλερτάρει όπως και σχεδόν  όλοι οι άντρες του έργου) αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι. Μέσα στην απερισκεψία της και την ολιγοστροφία της, μετατρέπεται σε κουτοπόνηρη  κι αναζητά να ικανοποιήσει τις επιθυμίες της.

Ο Γούντι Άλεν αναγνώρισε στον Τιμοτέ Σαλαμέ την συναισθηματική του παρουσία στο ” Call me by your name” και του έδωσε απλόχερα τον ρόλο,  όπου τα πνευματικά χαρακτηριστικά( όχι τα σεξουαλικά) του νεαρού αγοριού από την ταινία του Γκουαντανίνο, μεταφέρονται στο  ”A Rainy Day in New York”, αλλά βρίσκεται μακριά και από την παθιασμένη ερμηνεία του  σε εκείνη την ταινία, αλλά κι από άλλους νεαρούς πρωταγωνιστές των ταινιών του Άλεν.  Η σκηνή στο σπίτι της πρώην του, παρέα με την αδερφή της   ( Σελενα Γκόμεζ) ανήκει στις όμορφες στιγμές , με τον Σαλαμέ να τραγουδάει φάλτσα και να παίζει στο πιάνο.

Οι μουσικές είναι τζαζ, από τους γνώριμους συνθέτες που αγαπά ο Άλεν, είναι σίγουρα το πιο ενδιαφέρον soundtrack από την εποχή της ταινίας ” Μεσάνυχτα στο Παρίσι”.

“Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη” από 22/8/2019 στους κινηματογράφους

The post Μία Βροχερή Μέρα στη Νέα Υόρκη appeared first on screeneye.gr.

Η Ελ Φάνινγκ(Maleficent, Somewhere)  είναι  η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν(Drive) . Η ταινία τρόμου “Neon Demon” έχει γυριστεί  στο Λος Άντζελες και θα προβληθεί σε λίγες μέρες στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών.  Το καστ  αποτελείται  κυρίως από γυναίκες, όπως είναι η Κριστίνα Χέντρινγκς, η Τζίνα Μαλόουν και η Αμπέι Λι, ενώ τη βασική αντρική παρουσία θα ενσαρκώνει ο Κιάνου Ριβς.

Το έργο είναι εμπνευσμένο από το  «Suspiria» και από τον « Μαύρο Κύκνο», με την κάμερα του Ρεφν να ακολουθεί  ένα φιλόδοξο μοντέλο που κατευθύνεται προς το Λος Άντζελες. Τα νιάτα της, το πάθος της και η επιθυμία της να πετύχει θα ταυτιστούν με τον τρόπο ζωής μιας ομάδας εμμονικών μοντέλων που θα τη βυθίσουν στο κόσμο της ομορφιάς, του έρωτα  και του ανταγωνισμού. Κυκλοφορία στις αίθουσες της Ελλάδος από Σεπτέμβρη.

Το σενάριο έγραψε ο ίδιος ο Ρεφν μαζί με την πρωτοεμφανιζόμενη Μαίρη Λούις, ενώ στο παρελθόν είχε πει για το πως εμπνεύστηκε την ιστορία αυτή: «Ένα πρωινό ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως ήμουν περικυκλωμένος και εξουσιαζόμενος από γυναίκες. Για κάποιο περίεργο λόγο γεννήθηκε μέσα μου μια επιθυμία να κάνω μια ταινία τρόμου για μια αδίστακτη καλλονή. Μετά το “Drive” και αφού ερωτεύτηκα το ηλεκτρισμένο περιβάλλον του Λος Άντζελες, ήξερα πως έπρεπε να επιστρέψω για να πω την ιστορία του Νέον Δαίμονα. Αυτή η ταινία θα φανερώνει τους στενούς δεσμούς μεταξύ μας και θα οδηγήσει σε πολλές περιπέτειες».

The post Γυναικά-φωτιά η Ελ Φάνινγκ στο “Neon Demon” του σκηνοθέτη του “Drive Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 124′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Trumbo

Του Τζέι Ρόουτς

Με τους  Μπράιαν Κράνστον,  Έλεν Μίρεν, Νταιάν Λέιν, Τζον Γκούντμαν, Ελ Φάνινγκ, Άλαν Τάντικ

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Το «Trumbo» του Τζέι Ρόουτς, με τον Μπράιαν Κράνστον στον πρωταγωνιστικό ρόλο να βρίσκεται σταθερά στις υποψηφιότητες πρώτου ανδρικού ρόλου, μεταξύ των οποίων και υποψηφιότητα για Όσκαρ, έρχεται και στις ελληνικές αίθουσες.
Η ταινία αποτελεί βιογραφία του σεναριογράφου Ντάλτον Τράμπο, με κεντρικό πυρήνα τις ημέρες του Μακαρθισμού στο Χόλιγουντ και την επίδραση που είχε η συγκεκριμένη περίοδος για τον πρωταγωνιστή. Από το Κογκρέσο στις φυλακές, στην απαγόρευση και στο εναλλακτικό του σχέδιο «επαγγελματικής φυγής» μέχρι την δικαίωση, ο κινηματογραφικός Τράμπο θα παλέψει για την αναγνώριση, έστω και ετεροχρονισμένη.

Είναι σαφές από τον τίτλο της ταινίας οτι τα πάντα περιστρέφονται γύρω από τον ήρωα, τον οποίο ενσαρκώνει ο Κράνστον με αληθοφάνεια. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες όμως, και λόγω σεναριακής αδυναμίας φαίνονται κάπως «χοντροκομμένοι», ίσως και λόγω του γεγονότος οτι λειτουργούν ως ρόλοι βοηθητικοί που εντείνουν τα συγκρουσιακά στοιχεία της δράσης. Από την ερμηνευτική αυτή παγίδα δεν ξεφεύγει ούτε η Έλεν Μίρεν. Παρελαύνουν έτσι αντίπαλοι του κομμουνισμού, σύμμαχοι που λυγίζουν στα δικαστήρια, ένας ετοιμοθάνατος φίλος και μια οικογένεια που καταρρέει. Ευτυχώς όμως υπάρχουν ψευδώνυμα και παραγωγοί που κάνουν τα στραβά μάτια, και τελικά άνθρωποι που «θα πουν τα πράγματα με το όνομά τους». Κι όλο αυτό το «πλήρωμα» έχει «καπετάνιο» τον Τράμπο.

Αυτό που κυρίως διαφαίνεται μέσα από το έργο είναι οτι ο «καπετάνιος» σε κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» δεν μπορεί παρά να συνεχίσει να κρατά το τιμόνι της γραφομηχανής του… με αμφεταμίνες, με ουίσκι, τσιγάρο και ατελείωτες ώρες αϋπνίας.. Μπορεί να γράψει b-movie για να ζήσει και να κερδίσει όσκαρ σεναρίου στα κρυφά. Κάνει όμως και λάθη στην πορεία, χάνεται από τα αγαπημένα του πρόσωπα, γιατί το λιμάνι της συγγραφικής ελευθερίας, αργεί πολύ για να το φτάσει, περνώντας από τους σκοπέλους της μαύρης λίστας.
Τι κρίμα όμως που δεν γίνεται αντιληπτή η μοναδική πένα του σεναριογράφου, παρά μόνο ως περιγραφικό στοιχείο! Παρά τις σκηνοθετικές πινελιές μείγματος αρχειακού υλικού με μυθοπλαστικό, το αποτέλεσμα αναπαραγωγής της εποχής εκείνης κάποιες στιγμές φαντάζει «προσποιητό» και χαλάει τη γενική εικόνα. Όπως επίσης «το να μοιράζεσαι το φαγητό» είναι απλουστευμένος ορισμός του κομμουνισμού παρά την ευστοχία ένταξής του σε σκηνή γονέα-παιδιού με την ανάλογη «ελαφράδα».

Ας μην είμαστε άδικοι όμως με τον σκηνοθέτη, ιδιαίτερα αναλογιζόμενοι οτι ο Τζέι Ρόουτς έχει στο ενεργητικό του ένα διαφορετικό είδος ταινιών όπως τον «Γαμπρό της Συμφοράς» και «Austin Powers». Με τη βοήθεια του Κράνστον ως ιδιοφυής Τράμπο, ιδιοφυΐες δεν λες τελικά το «Trumbo», σίγουρα όμως εκπλήσσει ευχάριστα ως εξελικτική πορεία του σκηνοθέτη.

“Τράμπο” από 11/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Τράμπο appeared first on screeneye.gr.

Η Ελ Φάνινγκ(Maleficent) θα είναι τελικά η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν(Drive) όπως ανακοίνωσε ο ίδιος στο twitter του. Η ταινία τρόμου Neon Demon θα γυριστεί στο Λος Άντζελες. Το καστ θα αποτελείται κυρίως από γυναίκες, αν και δεν έχουν ακόμα ανακοινωθεί οι υπόλοιποι ρόλοι ενώ η Φάνινγκ θα υποδυθεί «ένα ανερχόμενο μοντέλο που θα βρεθεί παγιδευμένο σε ένα κόσμο ομορφιάς και αφανισμού». Για την Φάνινγκ ο Δανός σκηνοθέτης δήλωσε πως «είναι μια πολύ cool wonder woman και ανυπομονώ να προχωρήσω μαζί της στο τρομακτικό ταξίδι του Neon Demon».

Το σενάριο γράφει ο ίδιος ο Ρεφν μαζί με την πρωτοεμφανιζόμενη Μαίρη Λούις, ενώ στο παρελθόν είχε πει για το πως εμπνεύστηκε την ιστορία αυτή: «Ένα πρωινό ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως ήμουν περικυκλωμένος και εξουσιαζόμενος από γυναίκες. Για κάποιο περίεργο λόγο γεννήθηκε μέσα μου μια επιθυμία να κάνω μια ταινία τρόμου για μια αδίστακτη καλλονή. Μετά το “Drive” και αφού ερωτεύτηκα το ηλεκτρισμένο περιβάλλον του Λος Άντζελες, ήξερα πως έπρεπε να επιστρέψω για να πω την ιστορία του Νέον Δαίμονα. Αυτή η ταινία θα φανερώνει τους στενούς δεσμούς μεταξύ μας και θα οδηγήσει σε πολλές περιπέτειες»»

Τα γυρίσματα θα γίνουν μέσα στο 2015 και αναμένεται στις αίθουσες το 2016.

The post Την Ελ Φάνινγκ επέλεξε ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν για να ηγηθεί της νέας του ταινίας appeared first on screeneye.gr.