Δράμα, 98′, Ελλάδα 2013

Του Γιώργου Σερβετά

Με τους Μαρίνα Συμεού, Μαριάνθη Παντελοπούλου, Νίκος Γεωργάκης, Γιώργος Καφετζόπουλος, Κωνσταντίνος Σιραδάκης,

Ο Γιώργος Σερβετάς με τη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του (“Οι αιτίες των πραγμάτων”) βουτάει στα βαθιά νερά του κοινωνικού σχολιασμού θέτοντας στο επίκεντρο τη βία και την υποκρισία της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας στην επαρχία.

Δανειζόμενος τους κανόνες κλασικού γουέστερν και έχοντας ως σημείο αναφοράς το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη, η ταινία στρέφεται γύρω από τη τριαντάχρονη Αντιγόνη, που παίρνει την απόφαση να εγκαταλείψει την πρωτεύουσα και το όνειρο της να γίνει ηθοποιός και να επιστρέψει στην κωμόπολη καταγωγής της ως καθηγήτρια αγγλικών. Αναζητώντας έναν ήσυχο τρόπο ζωής, η νεαρή πρωταγωνίστρια θα διαπιστώσει την παρακμή μίας φαινομενικά ήρεμης κοινότητας, θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τείχος σιωπής, ενώ το δίλημμα θα γίνει ξεκάθαρο: να “καθίσει να κοιτά” ή να πάρει την κατάσταση στα χέρια της;

 Η βία είναι το συνεκτικό στοιχείο που διαπερνά την κλειστή κοινωνία σε όλα τα επίπεδα: λεκτικά, σωματικά, σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος. Μέσα στο απογυμνωμένο βιομηχανικό σκηνικό της ελληνικής επαρχίας οι ήρωες της ταινίας μένουν αδιάφοροι και αμέτοχοι, αποδέχονται τους νόμους της ζούγκλας –δίκαιο έχει ο πιο ισχυρός-, εθίζονται στην βία και στην υποταγή. Ο σκηνοθέτης στήνει ένα μεταμοντέρνο γουέστερν καθώς οι πρωταγωνιστές γίνονται έρμαια στην εξουσιομανία του κακού σερίφη. Οι νέοι διαφθείρονται, οι μεγαλύτεροι διαφθείρουν. Μία κοινωνία σε διαρκή πτώση.

Χαρακτηριστική για τη σαθρή κοινωνία που κτίζει ο σκηνοθέτης είναι η δήλωση του ίδιου για την έμπνευση της ταινίας : «οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν στην Ελλάδα το 2008, λίγους μήνες πριν την “επίσημη” έναρξη της οικονομικής κρίσης, σήμαναν (ή μάλλον γιόρτασαν) το τέλος μιας “κουλτούρας επιθετικής ευημερίας”. Ένα τέτοιο περιβάλλον επέτρεψε στο χαρακτήρα της Αντιγόνης να αποκτήσει την αυτοπεποίθηση για να απαιτήσει ένα κόσμο στα μέτρα της».

Με φόντο τα ακριβή καδραρίσματα στο άγριο και λεηλατημένο τοπίο, ο Σερβετάς προσδίδει στην ταινία( κάπως υπερβολικές) διαστάσεις αρχαίας τραγωδίας κλιμακώνοντας σταθερά την ένταση σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και δημιουργώντας στο θεατή την προσδοκία για ένα φινάλε-κάθαρση. Η προσπάθεια για τον απόλυτο στυλιστικό και αισθητικό έλεγχο και για την υποδήλωση μηνυμάτων είναι όμως  και το σημείο που υστερεί η ταινία, καθώς ο σκηνοθέτης δεν αφήνεται να τον παρασύρει το σκοτάδι του κόσμου που στήνει και τον ξεπεσμό των χαρακτήρων που σκιαγραφεί. Παρακολουθώντας τη μοίρα της πρωταγωνίστριας συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι τυχαία και η επιλογή του ονόματος της ηρωίδας, -Αντιγόνης-, την οποία υποδύεται εύστοχα η Μαρίνα Συμέου με τη δωρική της παρουσία, ενώ υποκριτικά σε δευτερεύοντα ρόλο ξεχωρίζει η ερμηνεία του Νίκου Γεωργάκη ως του κακού, βίαιου αφεντικού, έτοιμου πάντα να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, η οποία τιμήθηκε με βραβείο β’ ανδρικού ρόλου πριν λίγες ημέρες από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου.

“Να κάθεσαι και να κοιτάς” από 1/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

Κριτική Δέσποινα- Ηλέκτρα Βούλγαρη

The post Να κάθεσαι και να κοιτάς appeared first on screeneye.gr.

Δραματική, 160′, Ελλάδα 2013

του Παντελή Βούλγαρη

Ο Παντελής Βούλγαρης  μετά τη «Ψυχή Βαθιά» και το ατελείωτο μελάνι που χύθηκε για την αλήθεια ή μη των ιστορικών του αναφορών για τον εμφύλιο, αποφασίζει να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα, στηριζόμενος στο ομότιτλο μυθιστόρημα της συντρόφου του Ιωάννας Καρυστιάνη. Με  τον τρόπο αυτό επιστρέφει στην ακίνδυνη αφήγηση ενός οικογενειακού δράματος, σε ένα θεματικό μοτίβο παραπλήσιο με τις « Νύφες».

Η ιστορία εξελίσσεται στην Άνδρο το 1930, συγκεκριμένα σε ένα σπίτι με δυο κορίτσια της παντρειάς, ένας πατέρας στα καράβια και μια μητέρα (Αννέζα Παπαδοπούλου) να προσπαθεί να τις αποκαταστήσει.

Η μεγάλη η Όρσα (Πηνελόπη Τσιλίκα) είναι σφόδρα ερωτευμένη με τον Σπύρο (Ανδρέας Κωνσταντίνου), ο οποίος αρχικά είναι υποπλοίαρχος και μετέπειτα ιδιοκτήτης του καραβιού ” Μικρά Αγγλία”. Αντίθετα η μικρή η Μόσχα (Σοφία Κόκκαλη) δείχνει δυναμική, ανεξάρτητη, και δεν θέλει να ακούει για θαλασσοπόρους.

Η μητέρα τους θα φέρει έτσι τα πράγματα που θα δημιουργήσει περίεργα τετελεσμένα, με το Σπύρο να παντρεύεται τη μικρή της κόρη. Από τότε η Όρσα ζει μέσα στην απόλυτη δυστυχία.

Για περισσότερο από 2 ώρες το έργο δεν καλύπτει αυτό το πλατωνικό ερωτικό τρίγωνο αλλά το υπονοεί.  Ο Παντελής Βούλγαρης θα μας θυμίσει μια από τις σημαντικές του ταινίες, το « Προξενιό της Άννας», στο σημείο εκείνο που τα ήθη της εποχής οδηγούν τους ήρωες( κυρίως γυναίκες) στο προσωπικό αδιέξοδο, ανίκανες να πάρουν την τύχη στα χέρια τους και να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους.

Από την άλλη δεν θα μπορέσει να μεταφέρει με πειθώ τον πόνο της ανθρώπινης ψυχής, ούτε εκείνη τη στιγμή που η Όρσα θα κάνει την έκρηξη και θα έρθουν τα πάνω κάτω. Γιατί πολύ απλά το φιλμ δεν επενδύει εξαρχής στις ψυχολογικές διεργασίες των ηρώων, μένει προσκολλημένο πάνω σε γνωστά γεγονότα, και σε ατέρμονες συζητήσεις για το ναυτικό επάγγελμα  και για την καρτερικότητα των γυναικών.

 Ο επιτυχημένος σκηνοθέτης που κάποτε με τον κινηματογραφικό του φακό έφερε τους έλληνες πρόσωπο με πρόσωπο με τα μαρτυρικά τους βιώματα( Happy Day και  Πέτρινα Χρόνια), τρεις δεκαετίες αργότερα δείχνει με την καινούργια του ταινία να αδυνατεί να το επαναλάβει. Το οικογενειακό του δράμα πόρρω απέχει από το να αγγίξει τον ψυχικό μας κόσμο. Ο Παντελής Βούλγαρης κατηγορήθηκε ότι οι τελευταίες τους ταινίες  είχαν μια ανεξήγητη τηλεοπτική υφή. Η « Μικρά Αγγλία» αυτό το επιβεβαιώνει. Ο συνειρμός με το σήριαλ « Πρόβα Νυφικού» ήταν αναπόφευκτος, όπως επίσης και με το « Η αγάπη άργησε μια μέρα».

Υπήρχαν στιγμές που οι  διάλογοι επαναλάμβαναν αυτό που μας έλεγε η ίδια η εικόνα.

Η Μικρά Αγγλία απο 5/12 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood Entertainment

The post Μικρά Αγγλία appeared first on screeneye.gr.