Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Πριν από μερικά χρόνια, θεωρείτο αυτονόητο ότι η «Ημέρα Αποκάλυψης» θα ήταν το ιδανικό υλικό για τον Στίβεν Σπίλμπεργκ. Επιστημονική φαντασία, μυστηριώδη πλάσματα, άνθρωποι που διεισδύουν στο μυαλό άλλων ανθρώπων, κρατικά και ιδιωτικά μυστικά, ήρωες πρόθυμοι να ρισκάρουν τα πάντα για να ταξιδέψει η αλήθεια από τη μία άκρη του κόσμου στην άλλη. Όλα αυτά παραπέμπουν στον δημιουργό που έχτισε ένα μεγάλο μέρος του μύθου του κοιτάζοντας προς τον ουρανό.
Μόνο που ο Σπίλμπεργκ των τελευταίων χρόνων έδειχνε να έχει ανάγκη ακριβώς το αντίθετο. Το έδαφος, το χορό τη μνήμη, το βίωμα, τον ρεαλισμό. Μετά το βαθιά προσωπικό «The Fabelmans» και το καλοδουλεμένο ριμέικ του «West Side Story», είχε αφήσει να εννοηθεί ότι ο «άλλος κόσμος» της επιστημονικής φαντασίας δεν τον απασχολεί πια με την ίδια ένταση. Γι’ αυτό και η επιστροφή του σε αυτό το πεδίο, παρά τις προηγούμενες δηλώσεις του, είναι στρατηγική εμπορική επιλογή και ουδεμία σχέση δεν έχει με την καλλιτεχνική του ανάγκη. Και το απογοητευτικό αποτέλεσμα της «Ημέρας Αποκάλυψης» το επιβεβαιώνει σχεδόν σε κάθε σκηνή.
Ένας από τους πιο καταρτισμένους επιστήμονες στον χώρο της κυβερνοασφάλειας, ο Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’Κόνορ), αποφασίζει να αποκαλύψει ένα από τα πιο καλά κρυμμένα μυστικά των τελευταίων δεκαετιών. Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται ο Νόα Σκάνλον (Κόλιν Φερθ), επικεφαλής της Wardex, ένα πρόσωπο εξουσίας που έχει και προσωπικούς λόγους να κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε το μυστικό να μη βγει ποτέ στο φως. Γι’ αυτό κυνηγά τον Κέλνερ μέχρι θανάτου.
Σε μια παράλληλη αφήγηση, η οποία αργότερα ενώνεται με τον κεντρικό κορμό της ιστορίας, η δημοσιογράφος μετεωρολογίας Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ (Έμιλι Μπλαντ), μια γυναίκα που μπορεί να μιλά, εκτός από τη μητρική της γλώσσα, κορεάτικα και ρωσικά, ξυπνά μια μέρα και αντιλαμβάνεται ότι έχει αποκτήσει την ικανότητα να μπαίνει στη σκέψη των ανθρώπων. Από εκείνη τη στιγμή γίνεται κι εκείνη στόχος εξόντωσης από τον Σκάνλον και τους μηχανισμούς που υπηρετεί.
Ο Ντάνιελ Κέλνερ και η Μάργκαρετ Φέρτσαϊλντ ενώνουν σταδιακά τις δυνάμεις τους και για να επιβιώσουν, και για να φέρουν στην επιφάνεια μια αλήθεια ικανή να ανατρέψει όσα γνωρίζει η ανθρωπότητα για τους εξωγήινους, και τις αθέατες δυνάμεις εξουσίας.
Η «Ημέρα Αποκάλυψης» θέλει να ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση για την εξουσία, για κράτη που κρύβουν, μυστικές υπηρεσίες που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, προέδρους που θυμίζουν βιτρίνες και μηχανισμούς που επιβιώνουν πολύ πέρα από εκλογές, θητείες και κυβερνητικές αλλαγές. Η σύνδεση με τον Νίξον και το Γουότεργκεϊτ έχει, ασφαλώς, μια δραματουργική γοητεία, αλλά παραμένει και η πιο ασφαλής επιλογή. Είναι εύκολο να φορτώνεις το σκοτάδι της αμερικανικής πολιτικής Ιστορίας στον πιο αναγνωρίσιμο «ένοχο». Το πραγματικά τολμηρό θα ήταν να ειπωθεί ότι η απόκρυψη δεν έγινε μια φορά και τέλος αλλά είναι μια από τις βασικές του λειτουργίες.
Μόνο που η ταινία, αντί να ακολουθήσει αυτή τη σκέψη μέχρι τέλους, συχνά καταφεύγει σε σκηνές αφελείς. Ο Κέλνερ, περικυκλωμένος από τους ανθρώπους του Σκάνλον, φορά κρυφά γάντια, ενεργοποιεί ένα μαγικό αντικείμενο και δραπετεύει. Αργότερα, η Φέρτσαϊλντ τον καθοδηγεί τηλεπαθητικά, εκείνος βρίσκει αυτοκίνητο με τα κλειδιά έτοιμα, μπαίνει μέσα σε σπίτι εν μέσω πυροβολισμών και διαφεύγει σαν ήρωας ταινίας Τζέιμς Μποντ . Η σκηνή στο τρένο απλώς επιβεβαιώνει την υπερβολή.

Στις ερμηνείες, η Έμιλι Μπλαντ δίνει στη Μάργκαρετ ένταση και εσωτερικότητα, ενώ ο Κόλιν Φερθ προσπαθεί να φορτίσει τον Σκάνλον με ενοχή και αμφιβολία. Οι υπόλοιποι, όμως, περνούν χωρίς ιδιαίτερο αποτύπωμα. Και το φινάλε, όπου ο Σπίλμπεργκ φαντάζεται μια ανθρωπότητα καθηλωμένη μπροστά στην αποκάλυψη, είναι εκτός εποχής. Σήμερα ακόμη και πραγματικά αρχεία για UFO χάνονται μέσα στον θόρυβο της πληροφορίας.

Ημέρα Αποκάλυψης από την Πέμπτη 11/6 στους κινηματογράφους

The post Ημέρα Αποκάλυψης appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια φαντασίας, 113΄, ΗΠΑ 2014

Του Νταγκ Λάιμαν

 Με τους Τομ Κρουζ, Έμιλι Μπλαντ, Μπιλ Πάξτον, Μπρένταν Γκλίζον

Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον η Γη δέχεται επίθεση από εξωγήινο εισβολέα. Ο πόλεμος μαίνεται για τα καλά με την εξωγήινη φυλή να έχει καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη, όταν ο Ουίλιαμ Κέιτζ (Τομ Κρουζ), ένας αμερικανός αξιωματικός που έχει λιποτακτήσει, συλλαμβάνεται και στέλνεται στο μέτωπο για να βιώσει το θάνατο του ξανά και… ξανά. Κάθε φορά που ο Κέιτζ πέφτει νεκρός από τα πυρά των εξωγήινων, ξυπνάει (!) για να ζήσει ξανά από την αρχή την τελευταία ημέρα της ζωής του. Η γνώση όμως των μελλοντικών δρώμενων τον βοηθάει να αλλάζει κατά το δοκούν τις αντιδράσεις του και φυσικά να ζει λίγο περισσότερο κάθε φορά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι στο τέλος την γλυτώνει: ο (διαφορετικός έστω) θάνατος συνεχίζει να τον βρίσκει στο τέλος της κάθε διαδρομής αλλά ο Κέιτζ καταφέρνει να βρει την άκρη στο τι ακριβώς του συμβαίνει. Η σκληροτράχηλη εκπαιδεύτρια και δεινή πολεμίστρια των ειδικών δυνάμεων Ρίτα Βρατάσκι (Έμιλι Μπλαντ) έχει τις κατάλληλες απαντήσεις…

Στο αγαπημένο και δημοφιλές είδος της επιστημονικής φαντασίας καμιά συνθήκη δεν ακούγεται άκυρη ή… καμμένη. Το να μεταφερθεί η «Μέρα της Μαρμότας» στον ουελσικό «Πόλεμο των Κόσμων», δεν είναι κάτι παράξενο λοιπόν. Ή έστω δεν είναι τόσο παράξενο. Όσο τουλάχιστον δείχνει το έκπληκτο βλέμμα του Τομ Κρουζ στα πρώτα ξυπνήματα του, λίγο πριν ζήσει ξανά και ξανά τον ίδιο εφιάλτη του αποτρόπαιου θανάτου του. Το πρόβλημα με τα περισσότερα sci- fi movies είναι άλλο: η κοινοτυπία. Η αντίληψη τόσο για την εξωγήινη απειλή όσο και για ανθρώπινη αντίδραση είναι πανομοιότυπη στα φιλμ αυτά. Ο εξωγήινος εχθρός αν και προηγμένος τεχνολογικά παρουσιάζεται με τυπικά ανθρώπινα γνωρίσματα: είναι μοχθηρός και αδίστακτος, αλλά ανίκανος να κατανοήσει την υπεροχή (;) του ανθρώπινου πνεύματος. Από την άλλη, όσο κι αν υστερούν οι άνθρωποι στην πολεμική τους δυναμική, διατηρούν μια ανεξήγητη υπεροπλία στα υπόλοιπα, κι ειδικά στο κομμάτι της αυτοθυσίας και του ηρωισμού. Θυμηθείτε τόσο τον απλό πολίτη (πάλι ο Κρουζ στο σπιλμπεργκικό «Πόλεμο των κόσμων») όσο και τον πλανητάρχη (μνημείο μπαλαφάρας ο ιπτάμενος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Πούλμαν στην «Ημέρα ανεξαρτησίας» που καβαλάει το αεροπλάνο και κάνει σκόνη τους εξωγήινους) και θα καταλάβετε τι εννοούμε. Από αυτή την άποψη το φιλμ «Στα όρια του αύριο» δεν αποτελεί την εξαίρεση.

Η προσπάθεια των συντελεστών να παρουσιαστεί μια διαφορετική και θεαματική εικόνα της εξωγήινης οντότητας, δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ο εξωγήινος του φιλμ είναι μια μορφή όχι ακριβώς απροσδιόριστη – υπάρχουν οι απλοί στρατιώτες που θυμίζουν μηχανικά χταπόδια που κινούνται ταχύτατα (sic) ενώ οι επιτελείς τους φέρνουν στο νου τις εξωγήινες οντότητες του Τζέιμς Κάμερον- αλλά ελάχιστα εντυπωσιακή. Τουλάχιστον η σχετική πρωτοτυπία της πλοκής (το σενάριο βασίζεται στο ιαπωνικό μυθιστόρημα «All you need is kill» του Χιρόσι Σακουραζάκα) αποτελεί το βασικό μοχλό διατήρησης του σασπένς σε υψηλά επίπεδα.

Αναπόφευκτα το βάρος πέφτει στους χαρακτήρες (εννοείται τους ανθρώπινους) με τον Κρουζ να παλεύει να χτίσει το πολύπλευρο alter ego του, με αντιφατικές πάντως εντυπώσεις. Αν και δικαιωματικά πλέον αξίζει τον τίτλο του κινηματογραφικού σωτήρα της ανθρωπότητας – έχουμε χάσει το μέτρημα από τις χάρες που του χρωστάμε για τη σωτηρία μας- το παλεύει σε ικανοποιητικό βαθμό. Υπάρχουν όμως αρκετές σκηνές που δύσκολα αποβάλλει τα πατροπαράδοτα χούγια του με το χαμόγελο αυτοπεποίθησης αλά «Τοπ Γκαν» και το στιλ «βαράτε με, αντέχω» που έκανε μανιέρα στο πάλαι ποτέ ένδοξο παρελθόν του, με σκηνές δράσης που γύριζε ο ίδιος χωρίς κασκαντέρ. Όσον αφορά το χιούμορ του, αφήστε καλύτερα…

Αντίθετα, ειδική μνεία αξίζει η βρετανίδα Έμιλι Μπλαντ («Ο διάβολος φοράει Prada», «Looper», «Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη»). Σε ένα ρόλο που απαιτεί πέρα από ένα γυμνασμένο κορμί και τις κατάλληλες ανάσες για να αποδοθεί πλήρως η τραγικότητα του χαρακτήρα της – και να χτιστεί παράλληλα ιδανικά το διακριτικό love story-  η βρετανίδα παίρνει άριστα και πιθανότατα με αυτή την ταινία, μεταφέρεται στην πρώτη γραμμή του σταρ σύστεμ.

Πάντως, η ταινία του Νταγκ Λάιμαν είναι κάτι παραπάνω από ευπρεπής. Διαθέτει σφιχτοδεμένο ρυθμό, πλούσιο θέαμα και είναι αν μη τι άλλο καλογυρισμένη. Ο σκηνοθέτης του πρώτου «Μπορν» αλλά και των «Jumper», «Ο κος και η κα Σμιθ», αν και άνισος, εδώ ξεπερνάει τον εαυτό του. Έχει φτιάξει μερικές εντυπωσιακές σκηνές ( η σεκάνς της σφαγής στα γαλλικά παράλια είναι βγαλμένη από την D- Day στη Νορμανδία),  η σοβαρότητα της αφήγησης υπερσκελίζει την όποια σοβαροφάνεια και το στάτους της ποιοτικής σφραγίδας του έργου βρίσκεται τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι παραπάνω από τις ανούσιες και ανεγκέφαλες κατασκευές του Χόλιγουντ.

Τέλος, το να ισοπεδωθεί το Λούβρο πέρα από άποψη (;) είναι και μια εναλλακτική ματιά του Χόλιγουντ γύρω από την καταστροφή του πλανήτη. Προφανώς η δύσμοιρη Νέα Υόρκη δεν αντέχει άλλο τέτοια χτυπήματα..

.”Στα Όρια του Αύριο” από 5/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Στα Όρια του Αύριο(Edge of Tomorrow) appeared first on screeneye.gr.

Ο Μπενίτσιο Ντελ Τόρο πρόκειται να συμπρωταγωνιστήσει με την Έμιλι Μπλαντ στο θρίλερ με τίτλο «Sicario» του Καναδού σκηνοθέτη Ντενί Βιλνέβ γνωστός κυρίως μέσα από το περυσινό “Prisoners” και το “Μέσα από τις Φλόγες”.

Η Έμιλι Μπλαντ θα υποδυθεί τον ρόλο μιας γυναίκας που δουλεύει σε επίλεκτη ομάδα κρούσης και ταξιδεύει στο Μεξικό με μια ομάδα μισθοφόρων για να πιάσει έναν μεγαλέμπορα ναρκωτικών. Ο Ντελ Τόρο υποδύεται έναν πληρωμένο δολοφόνο της Αμερικανικής κυβέρνησης που αποστολή του είναι να καταστρέψει τα καρτέλ ναρκωτικών τα οποία ευθύνονται για τον θάνατο της οικογένειάς του.

The post Σύμπραξη Μπενίτσιο Ντελ Τόρο με την Έμιλι Μπλαντ στο «Sicario» του Ντενί Βιλνέβ appeared first on screeneye.gr.