Δράμα, 98′, Μ. Βρετανία 2013

του Στίβεν Φρίαρς

Με τους Τζούντι Ντέντς, Στιβ Κούγκαν, Σοφι κένεντι Κλαρκ ,

        Μεϊρ Γουίνινγκχαμ , Μπάρμπαρα Τζεφορντ Σοφι

Μια περίεργη αληθινή ιστορία για μια γυναίκα με εξίσου περίεργο όνομα. Η Φιλομένα Λι  εμπνέει τον επιτυχημένο Βρετανό σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς( High Fidelity, Επικίνδυνες Σχέσεις, Dirty Pretty Things), ο οποίος θα πιάσει το νήμα από την αρχή, στηριζόμενός  στη κινηματογραφική του εμπειρία και στο δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζούντι Ντέντς, Στιβ Κούγκαν). Το έργο δεν συγκαταλέγεται στα  2-3 καλύτερα του σκηνοθέτη, είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, ίσως  από το 2006 που είχε σκηνοθετήσει τη « Βασίλισσα» με την Έλεν Μίρεν να κερδίζει το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας.

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η  Τζούντι Ντέντς  θα επαναλάβει την επιτυχία της Μίρεν, κατά την απονομή των Αμερικανικών βραβείων στις 2 Μαρτίου με το έργο να έχει λάβει 4 υποψηφιότητες . Παραμένει άγνωστο. Είναι  όμως  συγκλονιστική στο ρόλο της Φιλομένα, ενός τραγικού προσώπου, που το 1952 θα μείνει έγκυος και θα σταλεί σε μοναστήρι της Ιρλανδίας. Ο θρησκευτικός  νόμος των καθολικών  είναι αμείλικτος για τις ανήλικες μητέρες. Μετά τη γέννα, αναγκάζεται να υπογράψει ένα έγγραφο που λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναζητήσει το παιδί της. Η καθολική εκκλησία όπως έπραξε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, έστειλε το νεογέννητο τέκνο της για υιοθεσία εκτός της Μ. Βρετανίας.

Η κινηματογραφική ιστορία του Φρίαρς ξεκινάει 50 χρόνια αργότερα, όταν η Φιλομένα παρά τις προσπάθειες της να αναζητήσει τα ίχνη του γιού της, αυτές πέφτουν στο κενό. Τότε γνωρίζει τον Μάρτιν έναν πρώην δημοσιογράφο του BBC που θέλει να βγάλει στο φως όλα τα γεγονότα. Από εκείνο το σημείο,  οι δύο τους θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι μέχρι τις Η.Π.Α,  όπου οι ενδείξεις  θέλουν το γιο της να βρίσκεται εκεί.

Ο Στίβεν Φρίαρς σκηνοθετεί το ανθρώπινο δράμα πάνω στα δικό του γνώριμο ύφος του κοινωνικού ρεαλισμού, μακριά από αυτό που λέγεται « art cinema», και δίνει όλο το βάρος στη συγκινητική ιστορία και στα κεντρικά πρόσωπα.

Ο σκηνοθέτης διαθέτει το γνωστό φλεγματικό χιούμορ των βρετανών συμπατριωτών του, κι όπου χρειάζεται το χρησιμοποιεί επιτυχημένα και στη μεγάλη οθόνη. Η συνεργασία του εδώ με τον πασίγνωστο κωμικό Στιβ Κούγκαν, λειτουργεί κι ως ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ πανέξυπνων ατακών που αποφορτίζουν τη δεδομένη ψυχολογική φόρτιση των ίδιων των γεγονότων.

Υποπτευόμαστε ότι ο Φρίαρς έδωσε το ελεύθερο στον Κούγκαν να κάνει παιχνίδι αυτοσχεδιασμών, που είναι τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του έργου.

Παράλληλα, ο  βρετανός δημιουργός  με την ιστορία της Φιλομένα Λι, ρίχνει τα βέλη του προς την καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το  Βρετανικό κράτος για την  αδιαφορία του  ( όπως ακριβώς και στο «Dirty Pretty Things»), που άφηνε να διαιωνίζεται ένα σοβαρό κοινωνικό ζήτημα χωρίς να παίρνει θέση.

Η σκηνή προς το τέλος του έργου,  όπου  η Φιλομένα κι ο Μάρτιν θα επιστρέφουν στο μοναστήρι,

ο Φρίαρς  μέσα εκεί  θα θυμηθεί τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα και  το θεατρικό του παρελθόν. Σε ένα δωμάτιο θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Όπως και στο θέατρο πριν την υπόκλιση,  έτσι κι εδώ, θα εμφανιστούν όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν το κοινωνικό δράμα , σε μια στιγμή απαράμιλλης καλλιτεχνικής και υποκριτικής αξίας που θα ζήλευε και το West End του Λονδίνου.

“Φιλομένα” από 27/2 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Φιλομένα(Philomena) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

«Ο μόνος τρόπος για να μάθεις πως να κάνεις ταινίες είναι να τις κάνεις πράξη, να βάλεις τη στάμπα σου πάνω στην ταινία»

Ο Στίβεν Φρίαρς δεν θεωρείται κλασικός «auteur» εν τούτοις έχει βάλει τη σφραγίδα του μέσα από ταινίες ποικίλων θεματικών. Η επιμονή του να δίνει σημασία στους ηθοποιούς, στο σενάριο και στα κοινωνικά προβλήματα, απογειώνουν τα δημιουργήματα του και τις ιστορίες με τις οποίες καταπιάνεται.

Έμαθα δουλεύοντας με έξυπνους ανθρώπους. Σκηνοθέτες όπως ο Κάρελ και ο Λίντζει που μου έδωσαν θεμελιώδη μαθήματα»

Γεννημένος στο Λέστερ στις 20 Ιουνίου του 1941 σπούδασε νομική στο Trinity College του Κέμπριτζ. Το 1964 πήρε μέρος στο Royal Court Theatreεκεί συνάντησε τον Κάρελ Ράιζ και τον Λίντζει Άντερσον όπου δούλεψε σαν βοηθός σκηνοθέτης για ταινίες τους. Στα 26 του χρόνια σκηνοθετεί την πρώτη μικρού μήκους ταινία του, το «The Burning», με φόντο την Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία ήρθε τέσσερα χρόνια αργότερα με το «Gumshoe» που εστίαζε σε έναν εκφωνητή αγώνων μπίνγκο. Το συγκρατημένο χιούμορ(σήμα κατατεθέν του), φάνηκε από τότε, αλλά ο Φρίαρς μετά από την ταινία αυτή ασχολήθηκε τα επόμενα 12 χρόνια με τηλεοπτικές παραγωγές και με διαφημίσεις. Επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη το 1984 με το «The Hit»  ένα σκοτεινό και συνάμα κωμικό θρίλερ γυρισμένο στην Ισπανία με τους Τέρενς Σταμπ, Τζον Χερτ και Τιμ Ροθ. Βέβαια η ταινία σταθμός για την μετέπειτα καριέρα του ήταν αδιαμφισβήτητα η επόμενη, το «Ωραίο μου Πλυντήριο» το 1985.

«Ο Χανίφ Κιουρέισι είχε πρόσβαση σε αυτή την εκπληκτική μέση αστική τάξη Πακιστανών που άρχισε να ανθίζει στο Λονδίνο… Έγραψε το «Ωραίο μου πλυντήριο» και το έβαλε στο γραμματοκιβώτιο. Με το που το διάβασα είπα «Είναι πολύ, πολύ καλό, πρέπει να το γυρίσουμε αμέσως»

Τότε, τον συμβούλεψαν να μην γυρίσει το «Ωραίο μου Πλυντήριο» με το πρόσχημα ότι είναι τηλεοπτικό, όμως ο Φρίαρς δεν τους άκουσε. Πίστευε ότι  δεν έχει κομβική  σημασία η φόρμα όσο το περιεχόμενο του σεναρίου, το οποίο βρήκε τρομερά ενδιαφέρον. Αποτέλεσε έργο ορόσημο στο Βρετανικό σινεμά για την απεικόνιση τόσο της ομοφυλοφιλίας όσο και της ασιατικής κοινότητας στη Βρετανία την δεκαετία του 80. Με συναίσθημα αλλά και με χιούμορ ο Φρίαρς κατορθώνει να μιλήσει για μια κοινωνία ανισοτήτων,την εποχή που μεσουρανούσε η συντηρητική Θάτσερ. Αξιοσημείωτο επίσης είναι ότι στο «Ωραίο Μου Πλυντήριο» κάνει μια από τις πρώτες του κινηματογραφικές εμφανίσεις ο Ντανιέλ ντέι Λιούις και μάλιστα σε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη, εμφανίστηκε η τάση του αποκαλούμενου και «σινεμά κοινωνικής τέχνης», όπου συναντιούνται το κοινωνικό στοιχείο, η ρεαλιστική προσέγγιση στην κινηματογράφηση, η έμφαση του χαρακτήρα τόσο ως μέρος μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας όσο και ως ατομική ύπαρξη.

Ο Φρίαρς και ο Κιουρέισι θα συναντηθούν  ξανά δυο χρόνια αργότεραστο «Ο Σάμι και η Ρόζι κάνουν έρωτα», χωρίς όμως να φτάσουν στην καλλιτεχνική κορύφωση της προηγούμενης συνεργασίας τους. Παρ’ολ’αυτά η ταινία έχει κοινά στοιχεία με το «Ωραίο μου πλυντήριο». Όπως είπε ο συνεργάτης του Φρίαρς Χανίφ Κιουρέισι,το γεγονός ότι ακολουθείται η τάση του κοινωνικού ρεαλισμού της Βρετανίας του 60, δηλαδή η ανακάλυψη μιας χαμηλής μεσαίας τάξης ως θεματολογία,σε συνάρτηση όμως με την καταπιεστική δεκαετία του 80,  έφερε στο φως τις νέες περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας που δεν είχαν βρει ποτέ άλλοτε μια κινηματογραφική διέξοδο.

«Ποτέ δεν πίστευα ότι ήμουν καλός στο να γράφω σενάρια. Μεγάλωσα μέσα το BBC και εκεί που έρχονταν όλα έτοιμα.  Όπως τα σπουδαία κείμενα του  Άλαν Μπένετ και δεν είχα λόγο να γκρινιάζω για τίποτα»

Ακολούθησε το «Prick Up Your Ears» (1987) σε σενάριο Άλαν Μπένετ, βασισμένο στη ζωή του θεατρικού συγγραφέα Τζο Όρτον, επικεντρώνοντας στη σχέση του με τον εραστή του Κένεθ Χάλιγουελ. Πρωταγωνιστές της ταινίας ήταν ο Γκάρι Όλντμαν και ο Άλφρεντ Μολίνα. Με τον Μπένετ ο Φρίαρς είχε ξανάδουλέψει, κατά την περίοδο που εργάστηκε στην τηλεόραση, κινηματογραφώντας 6 θεατρικά του για το BBC. 

«Δεν το περίμενα να έρθω στην Αμερική. Είναι κάτι τυχαίο αλλά και θαυμάσιο»

 Τυχαίο ή όχι, ύστερα από μια πλειάδα ταινιών στη Βρετανία ο Φρίαρς δοκιμάζεται σε αμερικάνικο έδαφος. Το 1988 γυρίζει τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» σε σενάριο Κρίστοφερ Χάμπτον για ένα παιχνίδι αποπλάνησης μεταξύ διεφθαρμένων αριστοκρατών του 18^ου αιώνα, και με πρωταγωνιστές τους Τζον Μάλκοβιτς, Γκλεν Κλόουζ και Μισέλ Φάιφερ. Ο ίδιος ο Φρίαρς θυμάται πως όταν διάβασε το σενάριο της ταινίας σκεφτόταν πως με χαρά θα μπορούσε να βλέπει μια τέτοια ταινία για όλη του τη ζωή. Ακολούθησαν «οι Κλεφτες» το 1990 και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ σκηνοθεσίας. Το επόμενο πρότζεκτ του ο «Ηρωας Κατά Λάθος» το οποίο απέτυχε εισπρακτικά. Όπως ο ίδιος παραδέχτηκε , είχε στη διάθεση του ένα υψηλό  μπάτζετ 42 εκ. δολαρίων, που δεν κατάφερε να το χειριστεί κατάλληλα.

Από τότε μέχρι και σήμερα ο Φρίαρς φλερτάρει μεταξύ Βρετανίας και Αμερικής. Στη Βρετανία γυρίζει μεταξύ άλλων το «το Πιτσιρίκι»(1993), την «Καντίνα»(1996), τον «Μικρό Λίαμ»(2000), το «Βρώμικα Όμορφα Πράγματα »(2002) ενώ στην Αμερική τις ταινίες «Mary Reilly» (1996), «Η Πόλη του Πάθους» (1998) και το εμπορικά επιτυχημένο «High Fidelity» (2000).

«Ένας παράξενος συνδυασμός ρεαλιστικής ακρίβειας και φαντασίας, το βρίσκω ενδιαφέρον και ικανοποιητικό. Η αλήθεια είναι κάτι ασφυκτικό εξάλλου. Συνεχώς βλέπεις στην αρχή μιας ταινίας “Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία” ενώ εγώ προτιμώ την πρόταση του Γουίλιαμ Γκόλντμαν “Κάποια γεγονότα που ακολουθούν είναι πραγματικά”»

Η παραπάνω διατύπωση του Φρίαρς για τη μείξη δράματος με ρεαλιστικές αναφορές ισχύει για πολλές από τις ταινίες του. Το τηλεοπτικό «The Deal» μιλάει για τη σχέση του Τόνι Μπλερ με τον Γκόρντον Μπράουν, «Η κυρία Χέντερσον παρουσιάζει» (2005) για την ιστορία του Windmill Theatre, η «Βασίλισσα» (2007) για τη βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας, το «Muhammad Ali`s Greatest Fight» (2013) για τον παλαιστή Μοχάμεντ Άλι. Το να κινείσαι όμως μεταξύ μυθοπλασίας και ιστορικής πραγματικότητας έχει και αρνητικές συνέπειες όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης γιατί δεν μπορείς να απελευθερώσεις όλη σου την οργή.  Παρ’ολ’αυτά ο Φρίαρς σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιεί την ειρωνεία και τις αμφισημίες των χαρακτήρων για να ασκήσει κριτική πάνω τους υπογείως. Ακόμα και η τελευταία του ταινία το «Φιλομένα» ακολουθεί το ίδιο μοτίβο, βασισμένο στο βιβλίο μιας δημοσιογράφου για την Φιλομένα Λι, μια Ιρλανδή γυναίκα που στα 60 της χρόνια αποφασίζει να βρει το νόθο παιδί που σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να δώσει σε παρένθετη οικογένεια.

«Πρέπει να θαυμάζεις άτομα σαν τον Σπίλμπεργκ και τον Ζεμέκις, που κάνουν μεγάλες ταινίες και παίζονται σε μεγάλες αίθουσες για πολλές εβδομάδες αλλά δεν θα μπορούσα εγώ να τις κάνω. Δεν θα με πλήρωνα για να γυρίσω μια τέτοια ταινία όπως ας πούμε… το Γκοντζίλα»

Ναι αλλά αναμειγνύοντας το εμπορικό (κι ας είναι λιγότερο από του Σπίλμπεργκ ή του Ζεμέκις) με κοινωνικές ευαισθησίες, την τηλεόραση με το σινεμά, την Βρετανία με την Αμερική, ο Στίβεν Φρίαρς δείχνει πως είναι μεγάλος «εξισορροπιστής» στην οθόνη. Εξάλλου μεγάλες ταινίες δεν είναι απαραίτητα οι μεγάλες παραγωγές αλλά αυτές που αφήνουν μεγάλα συναισθήματα ή μηνύματα… Και γι αυτό το «Ωραίο μου πλυντήριο» είναι μεγαλύτερο από τον «Γκοντζίλα».

The post Στίβεν Φρίαρς appeared first on screeneye.gr.

Το «Παιδί του Θεού» του Τζέιμς Φράνκο

Το Μάιο που μας πέρασε ο Τζέιμς Φράνκο(127 Ώρες) με το « As I Lay Dying » άφησε ιδιαίτερα θετικές εντυπώσεις στο Φεστιβάλ των Καννών, εκεί που προβλήθηκε  η ταινία για πρώτη φορά. Ο 35 χρόνος πολυτάλαντος δημιουργός, διάλεξε μία από τις πιο διάσημες νουβέλες της αμερικάνικης βιβλιογραφίας, γραμμένη από τον Γουίλιαμ Φόλκνερ το 1930 , για την οδύσσεια μιας φαμίλιας από το Μισισιπή στο δρόμο για τη ταφή της μητέρας, Άντι Μπάουντερ.

Εδώ στο Φεστιβάλ της Βενετίας 4 μήνες αργότερα ο Φράνκο προβάλει το « Child of God»( Το παιδί του Θεού), τίτλος σαρκαστικός και αλληγορικός, επίσης  έργο εμπνευσμένο από μυθιστόρημα.

Η ταινία ανοίγει με έναν νεαρό με καραμπίνα στο χέρι και σε κατάσταση αμόκ, να ωρύεται προς το πλήθος ότι το κομμάτι γης που βρίσκονται είναι δικό του. Πρόκειται για τον Λέστερ Μπάλαρντ, έναν αγροίκο της υπαίθρου με νοητική υστέρηση, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει του τι είναι νόμιμο και τι όχι. Ικανός να κλέψει, να σκοτώσει, μέχρι και να βιάσει τις νεκρές γυναίκες. Η παράνοια του είναι τόσο ασύλληπτη που τον βλέπουμε να κουβαλάει στους ώμους του τα θύματα του, να τις πηγαίνει βόλτα στη σπηλιά του, να τις ντύνει με ωραία φορεματάκια, να ανάβει κεράκια και να επιδίδεται σε πράξεις πέρα από αυτό που μπορεί να φανταστεί το λογικό ανθρώπινο μυαλό.

Ο Τζέιμς Φράνκο στη καταιγίδα των ερωτήσεων που ακολούθησαν τη συνέντευξη τύπου, απέφυγε να μπει σε λεπτομέρειες και να απαντήσει γιατί επέλεξε αυτή την ιστορία, αρκέστηκε να πει ότι ο ήρωας του είναι ένα σκοτεινό πρόσωπο και όχι απαραίτητα αυτό που δείχνει.

Μίλησε επίσης  για συμβολισμούς, και για την απομόνωση που οδηγεί σε ακραία συμπεριφορά.

Το έργο όμως δεν μπορεί να βρει αυτή τη διαχωριστική γραμμή της απομόνωσης του ήρωα από το κοινωνικό σύνολο, μάλλον το αντίθετο. Ότι ο Λέστερ μέσα στη τρέλα και στη παράνοια του απομονώνεται οικιοθελώς σε  μια έμφυτη συμπεριφορά βίας κατά πάντων. Όπως και να χει, και παρά τη συγκεκριμένη αδυναμία να δοθεί υπόσταση στο χαρακτήρα, ο Τζέιμς Φράνκο μέσα σε έναν φρενήρη ρυθμό , θα μας θυμίσει στιγμές της ταινίας του Ντάνι Μπόιλ «127 Ώρες» , όταν θα λειτουργήσει για τον Λέστερ το ένστικτό της επιβίωσης, τη στιγμή που η δικιά του ζωή θα τεθεί σε κίνδυνο.

Η ταινία διαθέτει νευρωτικό ρυθμό, και μια περίφημη λήψη που ξεκινά με κοντινά πλάνα στον κεντρικό ήρωα και καταλήγει  να χρησιμοποιεί τις πιο ευφάνταστες τεχνικές κινηματογράφησης( υπόγεια και πανοραμικά πλάνα). Όλα αυτά για τον Φράνκο έχουν τη σημασία τους, γιατί θέλει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον κλειστοφοβικό και μια ατμόσφαιρα όπου ο θεατής να μην μπορεί να ξεκολλήσει από την οθόνη. Και θα το πετύχει.

Ο Σκοτ Χείζ αποδεικνύεται ιδανικός πρωταγωνιστής. Με το βίαιο βλέμμα, με τη σπαστή προφορά, με τα χαρακτηριστικά της παραφροσύνης να τα παίζει στα δάχτυλα,  ένα μοναδικό one man show που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου,  εδώ στη Βενετία.

«Φιλομένα Λι « του Στίβεν Φρίαρς

Μια περίεργη αληθινή ιστορία μιας γυναίκας με εξίσου περίεργο όνομα. Η Φιλομένα Λι  ιντριγκάρει τον επιτυχημένο Βρετανό σκηνοθέτη Στίβεν Φρίαρς( High Fidelity, Η Βασίλισσα,  Επικίνδυνες Σχέσεις, Dirty Pretty Things) ο οποίος έπιασε  το νήμα από την αρχή, και στηριζόμενος στη κινηματογραφική του εμπειρία και στο δυνατό πρωταγωνιστικό δίδυμο (Τζούντι Ντέιβις, Στιβ Κούγκαν) κατάφερε να συγκινήσει το κοινό στη Μόστρα της Βενετίας αποσπώντας παρατεταμένα χειροκροτήματα.

Το έργο δεν συγκαταλέγεται στα  2-3 καλύτερα του σκηνοθέτη, είναι όμως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, ίσως  από το 2006 που είχε σκηνοθετήσει τη « Βασίλισσα» με την Έλεν Μίρεν να κερδίζει το Όσκαρ γυναικείας ερμηνείας.

Το ερώτημα που τίθεται ,είναι κατά πόσο η  Τζούντι Ντέιβις  θα επαναλάβει την επιτυχία της Μίρεν. Άγνωστο. Είναι  όμως  συγκλονιστική στο ρόλο της Φιλομένα, ενός τραγικού προσώπου που το 1952 μένει έγκυος και στέλνεται σε μοναστήρι της Ιρλανδίας. Ο θρησκευτικός  νόμος των καθολικών  είναι αμείλικτος για τις ανύπαντρες μητέρες. Μετά τη γέννα, αναγκάζεται να υπογράψει ένα χαρτί που λέει ότι δεν πρόκειται ποτέ να αναζητήσει το παιδί της. Η καθολική εκκλησία όπως έπραξε σε εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις, έστειλε το μικρό της παιδί  για υιοθεσία εκτός Μ. Βρετανίας.

Η κινηματογραφική ιστορία του Φρίαρς ξεκινάει 50 χρόνια αργότερα, όταν η Φιλομένα παρά τις προσπάθειες της, να αναζητήσει τα ίχνη του γιού της, αυτές πέφτουν στο κενό. Τότε γνωρίζει τον Μάρτιν έναν πρώην δημοσιογράφο του BBC που θέλει να βγάλει στο φως όλα τα γεγονότα. Από εκείνο το σημείο οι δύο τους , ξεκινούν ένα ταξίδι μέχρι τις Η.Π.Α, όπου οι ενδείξεις  θέλουν το γιο της να βρίσκεται εκεί.

Ο Στίβεν Φρίαρς σκηνοθετεί το ανθρώπινο δράμα πάνω στα δικό του γνώριμο ύφος του ρομαντικού ρεαλισμού, μακριά από αυτό που λέγεται « art cinema», και δίνει όλο το βάρος στη συγκινητική ιστορία και στα κεντρικά πρόσωπα. Ο σκηνοθέτης διαθέτει το γνωστό φλεγματικό χιούμορ των βρετανών συμπατριωτών του, κι όπου χρειάζεται το χρησιμοποιεί  και κινηματογραφικά. Η συνεργασία του εδώ με τον πασίγνωστο κωμικό Στιβ Κούγκαν λειτουργεί κι ως ένα παιχνίδι πινγκ πονγκ πανέξυπνων ατακών που αποφορτίζουν τη δεδομένη ψυχολογική φόρτιση των γεγονότων.

Υποπτευόμαστε ότι ο Φρίαρς έδωσε το ελεύθερο στον Κούγκαν να κάνει παιχνίδι αυτοσχεδιασμών, που είναι τελικά ένα από τα δυνατά σημεία του έργου.

Παράλληλα ο  βρετανός δημιουργός  με την ιστορία της Φιλομένα Λι ρίχνει τα βέλη του προς τη καθολική εκκλησία και τον πουριτανισμό της, αλλά και προς το  Βρετανικό Κράτος για την  αδιαφορία του  ( όπως ακριβώς και στη ταινία Dirty Pretty Things).

Η σκηνή προς το τέλος του έργου  όπου  η Φιλομένα κι ο Μάρτιν επιστρέφουν στο μοναστήρι, ο Φρίαρς εκεί μέσα  θα θυμηθεί τα πρώτα του καλλιτεχνικά βήματα και  το θεατρικό του παρελθόν. Σε ένα δωμάτιο θα παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος. Όπως και στο θέατρο πριν την υπόκλιση,  έτσι κι εδώ θα εμφανιστούν όλα τα πρόσωπα που απαρτίζουν το κοινωνικό δράμα , σε μια στιγμή απαράμιλλης καλλιτεχνικής και υποκριτικής αξίας που θα ζήλευε και το West End του Λονδίνου.

Το Φιλομένα Λι θέτει τις βάσεις για σημαντικές διακρίσεις τους επόμενους μήνες

The post Το Παιδί του Θεού και η Φιλομένα Λι μαγνήτισαν τα βλέμματα στη Μόστρα appeared first on screeneye.gr.