Συνέντευξη στη Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Με αφορμή την προβολή της πρώτης μεγάλου μήκους ταινία του, στο πλαίσιο του κινηματογραφικού φεστιβάλ Tribeca, ο Lou Howe, βρέθηκε για λίγο στη Νέα Υόρκη, και το ScreenEye συνομίλησε μαζί του. Το «Γκάμπριελ» το οποίο έτυχε θερμής υποδοχής και προβολής από πλευράς κοινού και διοργανωτών, αφηγείται το προσωπικό δράμα ενός νεαρού ψυχικά διαταραγμένου ατόμου, που αγωνίζεται ενάντια στην οικογένεια του και στο περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται για να συναντήσει  ξανά έναν παιδικό του έρωτα ο οποίος,  πιστεύει, είναι η σωτήρια του.  Ο Howe ο οποίος μας καθιστά παρατηρητές της ιστορίας, με την προοπτική να επανεξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους ανθρώπους, με όσα τους αφορούν, απαντά στις ερωτήσεις μας.   

Από πού προέκυψε το σενάριο για το Γκάπριελ;

Το σενάριο για το Γκάμπριελ προέκυψε από μια προσωπική μου εμπειρία, όταν κάποια στιγμή στο κοντινό φιλικό μου περιβάλλον υπήρξε κάποιο άτομο που διαγνώστηκε, κατά την διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων, με σχιζοφρένια. Δημιούργησα αυτό το χαρακτήρα μέσα από την ανάγκη μου να κατανοήσω τα πράγματα μέσα από την δική του οπτική και τελικά όμως προέκυψε αυτή η ιστορία όπως την παρακολούθησες στην ταινία. 

Ο κεντρικός χαρακτήρας, ο Γκάμπριελ, βιώνει ακριβώς αυτό που μόλις μας περιέγραψες. Καθόλη τη διάρκεια της ταινίας, μάχεται ενάντια στην οικογένεια του, προσπαθεί να επαναπροσεγγίσει ένα παιδικό του έρωτα, τι νομίζεις πως χρειάζεται πραγματικά;

Αυτό που με ρωτάς με βάζει σε ενδιαφέρον διαδικασία σκέψης… Θα έλεγα πως αυτό που βαθιά θέλει είναι η αγάπη. Το αναφέρει συνέχεια και ο ίδιος. Μέχρι ενός σημείου, πράγματι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά την ίδια στιγμή τυγχάνει περισσότερης αγάπης, γύρω του, από αυτήν που συνειδητοποιεί τελικά πως απολαμβάνει. Στο τέλος νομίζω πως παίρνει αυτό που πραγματικά αναζητά. Να υπάρχει μέσα στην αλήθεια, την πραγματικότητα. Πράγμα που δεν είναι κάτι πρακτικά εύκολο και βολικό για τον ίδιο γιατί είναι κάπως αποσυνδεδεμένος από τον κόσμο γύρω του και υπάρχει σε μια δική του πραγματικότητα. Τη σύνδεση των δυο κόσμων είναι που χρειάζεται πραγματικά κατά την άποψη μου και αυτό μάλλον είναι που συμβαίνει τελικά.

Υπάρχει έντονα η εικόνα του πως το περιβάλλον του αντιμετωπίζει τον ίδιο αλλά και πως ο ίδιος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Εσύ πως προσπάθησες να τον δεις ως σκηνοθέτης;

Κατά τη διάρκεια τον γυρισμάτων προσπάθησα να δουλέψω με τον κεντρικό χαρακτήρα αποκαλύπτοντας τον από μέσα προς τα έξω. Προσπάθησα να τον δω μέσα από τα δικά του μάτια πρώτα, να έχω τη δική του θεώρηση πρώτα, και μετά προσπάθησα να δω την ιστορία μου στην ολότητα της για να δω πως το κοινό θα τον έβλεπε τελικά. Η διαφορά μεταξύ των δυο οπτικών ήταν ενδιαφέρουσα.

Υπήρξε κάτι το οποίο ανακάλυψες ως σκηνοθέτης κατά τη διάρκεια της διεκπεραίωσης που δεν το είχες εξαρχής υπόψη σου;

Νομίζω εμβάθυνα πολύ στα όσα αφορούν τους χαρακτήρες της ιστορίας μου κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, περισσότερο απ’ ότι όταν έγραφα την ιστορία.

Πως ήταν το να δουλεύεις με τον Rory Culcin ;

Ήταν πραγματικά υπέροχο. Τον είχα συναντήσει πριν από κάποια χρόνια και ήξερα τη δουλειά του και όταν το όνομα του βρέθηκε μπροστά μου για τις ανάγκες αυτού του ρόλου ήμουν πολύ θετικός και ενθουσιασμένος με την ιδέα αυτής της συνεργασίας και δεν με απογοήτευσε καθόλου, απεναντίας δικαίωσε την επιλογή μου. Δουλέψαμε μαζί τον χαρακτήρα τον οποίο θα υποδυόταν μέσα από μια πολύ καλή συνεργασία καθόλη τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος είναι κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει να παρακολουθείς;

Ναι, μ’ αρέσει πολύ ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος. Συγκεκριμένα υπάρχουν δημιουργοί που η δουλειά τους αποτελεί για μένα μεγάλη έμπνευση και επιρροή, μεταξύ αυτών ο Michael Haneke. Αυτό διαφοροποιείται αναλόγως όταν προσεγγίζω μια νέα δουλειά πάντα έχω κάποιους δημιουργούς υπόψη μου το στυλ των οποίων με επηρεάζει ή με εμπνέει αναλόγως με το θέμα το οποίο καταπιάνονται.

Η ταινία σου έχει ήδη προβληθεί σε δυο μεγάλα κινηματογραφικά φεστιβάλ των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι τα φεστιβάλ κάτι το οποίο σε ενδιαφέρει;

Υπήρξα και υπάρχω στα κινηματογραφικά φεστιβάλ πρώτα ως θεατής και μετά ως δημιουργός. Συμμετείχα κατά το παρελθόν με κάποιες μικρού μήκους ταινίες. Αυτή τη φορά έχω την πρώτη μου μεγάλου μήκους. Ναι, αυτές οι διοργανώσεις με ενδιαφέρουν γιατί είναι η δίοδος να συστήσεις τη δουλειά σου και τον εαυτό σου ως δημιουργό στο κοινό.

Ποια είναι η αίσθηση που σ’ άφησε αυτή η τελευταία συμμετοχή;

Οι διοργανωτές του φεστιβάλ ήταν εξ’ αρχής πολύ θετικοί προς εμένα και τη δουλειά μου και αυτό ήταν για μένα πολύ σημαντικό και στη συνέχεια η ανταπόκριση του κοινού και οι εντυπώσεις που άφησε η ταινία μου, με αφήνουν τρομερά ικανοποιημένο.      

Η Κριτική μας για το ” Γκάμπριελ”

The post Lou Howe appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, 88′, Η.Π.Α 2014

του Lou Howe

Γράφει η Μερόπη Κυριάκου-Κακόπιερος

Ο Lou Howe, με το μεγάλου μήκους σκηνοθετικό του ντεμπούτο, την ταινία Gabriel(2014), σκιαγραφεί το προφίλ ενός νεαρού, ψυχικά διαταραγμένου ατόμου, ο οποίος μάχεται για να υπάρξει ως φυσιολογικός άνθρωπος μέσα σε μια κοινωνικά αποδεχτή πραγματικότητα, την οποία ο ίδιος με ρομαντικό τρόπο καθόρισε εκ των προτέρων, ερχόμενος τις περισσότερες φορές  σε ρήξη με το ρεαλιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο υπάρχει.

 Ο Gabriel (Rory Culkin), ο οποίος μόλις έχει εξέλθει από το άσυλο, στο οποίο φιλοξενείτο, γνωρίζει-αλλά και το περιβάλλον του το υπενθυμίζει συχνά-, πως αυτή είναι η τελευταία του ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι ικανός να αντεπεξέλθει χωρίς επιτήρηση, εφόσον φυσικά θα ζει με την οικογένειά του, λαμβάνοντας τα φάρμακά του και αναλαμβάνοντας ευθύνες όπως  κάθε ενήλικας.

Οι σκέψεις και οι στόχοι του Gabe ( όπως η οικογένεια του τον αποκαλεί), διαφέρουν σημαντικά από εκείνες των υπολοίπων γύρω του. Ο ίδιος το μόνο το οποίο αναζητά είναι η αγάπη , πράγμα το οποίο θεωρεί πως είναι το πρώτο συστατικό για να μπορέσει να είναι πραγματικά καλά. Η αγάπη όμως έχει πρόσωπο, το πρόσωπο της Alice(Emily Meade), μιας κοπέλας με την οποία μοιράστηκε ένα ειδύλλιο κατά την παιδική του ηλικία. Με την εμμονή στο να υπάρξει μαζί της και πάλι, ως σαν να είναι αυτή η μοναδική του θεραπεία και με την οικογένεια του να βρίσκεται αντίθετη στην κάθε του κίνηση ο Gabriel βρίσκεται σε έναν συνεχόμενο αγώνα να αποδείξει και να καταλήξει στα όσα  πραγματικά από τη ζωή αναζητά.  Αυτή ακριβώς η αποφασιστικότητα να εξυπηρετήσει τον σκοπό του ακολουθώντας όλα τα στοιχεία που θα τον οδηγήσουν κοντά στον έρωτα του , αποκαλύπτουν σε μας τη νοητικά διαταραγμένη κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Η ταινία ανοίγει με τον Gabriel να ταξιδεύει, αφήνοντας για την ώρα αδιευκρίνιστο τον προορισμό αλλά αποκαλύπτοντας στο κοινό, από το τηλεφώνημα το οποίο διενεργεί, πως ψεύδεται στο συνομιλητή του για το που πραγματικά βρίσκεται. Η σκηνή που αθώα και παιχνιδιάρικα μοιράζεται με ένα μικρό κορίτσι, μερικά δευτερόλεπτα, αφήνει το κοινό να ταυτιστεί με τον κεντρικό ήρωα του οποίου οι κινήσεις ολοένα και γίνονται πιο νευρικές και αφήνουν υπονοούμενα για το  χαρακτήρα του και τα όσα τον αφορούν. Όταν βρίσκεται εν τέλει στο περιβάλλον του πατρικού του σπιτιού, υπό το υπερ-προστατευτικό βλέμμα του μεγάλου αδερφού του Matt (David Call), και της κάπως πιο τραγικής μάνας Meredith (Deirdre O’Connell), η εικόνα ξεκαθαρίζει ως προς το που θα κινηθεί η ιστορία. Το γεγονός της προηγηθείσας off-screen  αυτοκτονίας του πατέρα η οποία υπονοείται από τα συμφραζόμενα προσθέτουν κομμάτια στο ιστορικό της οικογένειας συμπληρώνοντας έτσι το πάζλ του χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα. Ο σκηνοθέτης εστιάζει για λίγο στα υπόλοιπα πρόσωπα τα οποία δεν παρουσιάζει ως συμπαραστάτες του Gabe αλλά ως αμυνόμενους, εξαιτίας της ψυχολογικής κούρασης την οποία βιώνουν, αλλά και του φόβου, προσεγγίζοντας τους κυρίως ως επιζώντες μιας παρόμοιας ιστορίας(αυτής του πατέρα)που είχε τραγική κατάληξη.

Το σασπένς εντείνεται καθώς η αναζήτηση του κεντρικού ήρωα προς το στόχο του συνεχίζεται, πράγμα το οποίο συμβαίνει σχεδόν μέχρι τέλους, ένα τέλος που δίδεται κάπως ξαφνικά για να τονίσει ακριβώς το πως ο σκηνοθέτης προσεγγίζει τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις με δραματική και ψυχολογική ακεραιότητα. Η νατουραλιστική αυτή περιγραφή, η εξιδανικευμένη μελαγχολία, παρά τις μικρές εξάρσεις, καθιστά-κάποιες φορές-την ιστορία του μονότονη η οποία τελικά καταλήγει περισσότερο ως πορτρέτο, παρά ως μια πολυδιάστατη ιστορία. 

Οι ψυχρές αποχρώσεις του χειμώνα της Νέας Υόρκης και των περιχώρων όπου είναι γυρισμένη η ταινία, τα διερευνητικά close-ups  στα πρόσωπα, προσθέτουν στο τελικό αποτέλεσμα. Άρτια ερμηνευτικά, αυτή η πρώτη προσπάθεια του Howe, με εξέχουσα την παρουσία του Rory Culkin, να τον δικαιώνει για το ρόλο τον οποίο του έχει εμπιστευτεί. 

Συμμετοχή στα Φεστιβάλ Sundance  και Tribeca  2014

The post Γκάμπριελ appeared first on screeneye.gr.