Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Vortex= Δίνη, Ίλιγγος, Vertigo… Χίτσκοκ

Από τον μέγα λάτρη του σινεμά της ακρότητας και προβοκάτορα της μεγάλης οθόνης, Γκασπάρ Νοέ ( Μη αναστρέψιμος, Enter the Void) , δεν αναμένει κανείς, ότι θα τον συνεπάρει η κλασική αφήγηση, η απουσία αποκρουστικών εικόνων, όπως μας έχει συνηθίσει, είτε με την ακραία βία, είτε με την πορνογραφία αλλά και με τα πρόσωπα που εθίζονται από τις ουσίες.
Σε μια μεγάλη μετατόπιση από τέτοιου είδους αφηγηματικές σκηνές, δημιουργεί μια προσωπική ταινία-χρειάστηκε να βρεθεί αντιμέτωπος με το τέλος της ζωής-  εμπνευσμένος από τις οικογενειακές του καταστάσεις, ιδίως από τη  σχέση του πατέρα με την μητέρα του, γόνος γαρ, μιας ευκατάστατης οικογένειας.

Ο τρόμος στο σενάριο της ταινίας  υποβόσκει, σε ένα άλλο επίπεδο,  Παρίσι, ο γιος προσπαθεί να απεξαρτηθεί από τις ουσίες , η μητέρα ήταν ψυχίατρος, ο πατέρας,   όλη του τη ζωή την πέρασε μέσα στο σινεμά, ακαδημαϊκά( θυμίζει το ρόλο του Γούντι Άλεν στην πρόσφατή του ταινία)  και πλέον   καταπιάνεται με μια ταινία τρόμου.

Στην πραγματικότητα, ο πατέρας του Νοέ  ήταν ζωγράφος και στο έργο, εμφανίζεται να είναι ιστορικός και κριτικός κινηματογράφου και η μητέρα του, να πάσχει από Αλτσχάιμερ, όπως στην πραγματικότητα έχει συμβεί.
Μοιράζει την οθόνη στα δύο , όπως έπραξε και σε μια πρόσφατη μικρού μήκους του ταινία  και τις καθημερινές στιγμές, τις μικρές απολαύσεις-το τοστ-
τις ενοχές και τον χρόνο προς το θάνατο… που πλησιάζει, τα παρουσιάζει πάνω σε μια ευρηματική φόρμα.

Όχι πάντα απόλυτα επιτυχημένη, ούτε τόσο αφηγηματικά άρτια.  Ναι, θυμίζει το « Amour» του Χάνεκε,  κουβαλάει μια διαφορετική αισθητική, κι ένα διαφορετικό συμπέρασμα.
Η μεγάλη έκπληξη, είναι το γεγονός ότι έπεισε τον εν ζωή,  επίσης μεγάλο προβοκάτορα και λάτρη του σινεμά της ακρότητας, τον Ντάριο Αρτζέντο , να δουλέψει -στα γαλλικά- τις ατάκες του ρόλου και να  πρωταγωνιστήσει.

Ο Αρτζέντο, διαθέτει το στιλ και τη φιγούρα ενός αριστοκράτη ακαδημαϊκού. Η  σοβαρότητα,  η ειρωνεία και η υπαρξιακή σχέση με το σινεμά και με το  θάνατο, μεταλλάσσονται ευρηματικά.

Άξια συνοδοιπόρος του Αρτζέντο, η σπουδαία ηθοποιός Φρανσουάζ Λεμπρούν. Το alter ego του σκηνοθέτη, ερμήνευσε ο Αλέξ Λουτζ.

“Vortex” από την Πέμπτη 3/11 στους κινηματογράφους

The post Vortex appeared first on screeneye.gr.

Αφού εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς στην πρεμιέρα της τελεταίας ταινίας του ‘Climax’ πριν λίγες μέρες, ο Γκασπάρ Νοέ πήρε το  βραβείο της παράλληλης εκδήλωσης Directors’ Fortnight στις Κάννες. Στην ταινία μία ομάδα χορευτών περνούν μία νύχτα διονυσιακής μανίας αφού πιούν σαγκρία με LSD.

Άλλα βραβεία που δόθηκαν ήταν το βραβείο SACD, το οποίο δίνεται σε γαλλόφωνες ταινίες και το πήρε ο Pierre Salvarori με την ρομαντική αστυνομική κωμωδία “En Liberte!”, στην οποία πρωταγωνιστεί η Adele Haenel.

Το βραβείο Europa Cinemas, το πήρε ο Giannai Zanasi με την ταινία Lucia’s Grace (Troppa Grazia), όπου πρωταγωνιστεί η Alba Rohrwacher στο ρόλο μίας γυναίκας σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και με ακλόνιτη πίστη στα θαύματα.

Από τις μικρού μήκους το βραβείο Illy το πήρε το Skip Day των Patrick Bresnan και Ivete Lucas.

Στην εκδήλωση τιμήθηκε και ο Μάρτιν Σκορσέζε με το βραβείο Golden Coach.

Δείτε το τρέιλερ του ‘Climax’ εδώ ενώ μπορείτε να διαβάσετε το αναλυτικό μας αφιέρωμα στον σκηνοθέτη Γκασπάρ Νοέ και το έργο του εδώ. 

The post To ‘Climax’ του Γκασπάρ Νοέ παίρνει το βραβείο των σκηνοθετών στις Κάννες appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά

Ο Γκασπάρ Νοέ προέρχεται από οικογένεια με καλλιτεχνικές περγαμηνές. Πατέρας του είναι ο Λουί Φελίπ Νοέ, διάσημος ζωγράφος ημι-αφηρημένων έργων και γεννημένος στο Μπουένος Άιρες το 1933.Ο Νοέ γεννήθηκε το 1963, 2 χρόνια πριν μετακομίσει η οικογένειά του στη Νέα Υόρκη και λάβει ο πατέρας του υποτροφία από το Γκούγκενχαιμ. Η οικογένειά του μετακόμισε ξανά στο Παρίσι, το 1976, όπου, στην εφηβεία του ο Γκασπάρ Νοέ, πήγε στο Κολλέγιο Λουμιέρ και σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία.

Ο Νοέ κατά τη διάρκεια των σπουδών του, γύρισε 2 ασπρόμαυρες ταινίες μικρού μήκους, το «Tintarella di luna» (1985) και «Pulpe amère» (1987). Μάλιστα στη δεύτερη ταινία του, διαφαίνεται ήδη η τάση του να πραγματεύεται με ακραίες συμπεριφορές, καθώς η ιστορία δείχνει έναν άντρα να προσπαθεί να βιάσει τη γυναίκα του, ακούγοντας την ίδια στιγμή σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, έναν άντρα να μιλά για την αγάπη.

 To απαγορευμένο φρούτο

Ο Νοέ σχετίζεται με τη σχολή της «Νέας Γαλλικής Ακρότητας», που περιλαμβάνει σκηνοθέτες ,όπως, οι Κατριν Μπρεγιά, Κλερ Ντενί, Μπρούνο Ντιμόν κ.α, που κινούνται στα όρια της «παραβατικής τέχνης», «μια διασταύρωση σεξουαλικής παρακμής, κτηνώδους βίας και ψύχωσης». Κανείς τους δεν προκάλεσε τόσο έντονα θεατές και κριτικούς, όσο ο Νοέ,  αποσπώντας εκ διαμέτρου αντίθετες αντιδράσεις. Είναι ένας σκηνοθέτης που είτε αγαπάς είτε μισείς. Είναι ο μεγάλος προβοκάτορας (μαζί ίσως με τον Ούλριχ Ζάιντλ), μιας θελκτικής αποκρουστικότητας.

« Τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της» 

 Στην 40λεπτη μικρού μήκους ταινία του, με τίτλο« Κρέας»(Carne) του 1991, όπου ένας μισάνθρωπος χασάπης παίρνει εκδίκηση για την σεξουαλική παρενόχληση της αυτιστικής κόρης του, ο Νοέ πειραματίζεται με ήχο και εικόνα (τίτλοι προειδοποίησης μέσα στην ταινία, δυνατοί ήχοι πυροβολισμών, ωμή βία ), με αποτέλεσμα από τη μία να αποκτήσει προβολή και από την άλλη προβλήματα. Σε σημείο να κατηγορηθεί ως φασίστας. Παρ’ολ’αυτά, η ταινία αποτέλεσε μεγάλη επιτυχία στα φεστιβάλ. Παίχτηκε στις Κάννες και πήρε βραβεία. Μάλιστα προβλήθηκε κι ως ταινία μεγάλου μήκους στο φεστιβάλ του Σαντανς.

Ο Νοέ έπειτα έβαλε πλώρη για την πρώτη του απόπειρα για ταινία μεγάλης διάρκειας, το «Μόνος Εναντίον Όλων» (Seul Contre Tous),  ως σίκουελ του «Carne» αλλά δυσκολεύτηκε να βρει χρηματοδότηση. «Όλοι μου έλεγαν όχι, κάνε μια νορμάλ ταινία. Το «Carne» ήταν υπερβολικά βίαιο, τώρα να ηρεμήσεις, να ωριμάσεις. Γιατί δεν κάνεις μια ταινία πιο τυποποιημένη;». Γι αυτό άργησε πολύ να την υλοποιήσει, 7 χρόνια μετά το «Carne». Δεν πτοήθηκε όμως ο Νοέ, άλλωστε πιστεύει πως «το καλό πράγμα αργεί». «Υπάρχουν ταινίες που αγαπώ π.χ. το «Eraserhead« ή το «Angst« και λέω «Ε, αυτές οι ταινίες δεν με νοιάζει πόσο τους πήρε για να τις γυρίσουν…»

Μήλο που σε  χτύπα στο κεφάλι 

Το «Seul Contre Tous» σημαίνει «Μόνος Εναντίον Όλων», προϊδεάζοντας για τις προθέσεις του σκηνοθέτη, να δημιουργήσει μια ταινία για έναν χαρακτήρα επιθετικό απέναντι στην κοινωνία, ενοχλώντας για άλλη μια φορά κριτικούς και κοινό με αιματοβαμμένες και αιμομικτικές θεματικές, μιλώντας για τα έγκατα της Γαλλίας και της ύπαρξης. Με εκτενή αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Νοέ δίνει έμφαση στον υποκειμενισμό της ψυχικής αμεσότητας του «Ταξιτζή» του Σκορτσέζε, κόβοντας τη ροή, κατά διαστήματα, με γκονταρικούς ενδιάμεσους τίτλους.  Η λήψη της κάμερας στο έργο με τις απότομες κινήσεις της πριν εστιάσουν στο κάδρο, σε συνδυασμό με “ηχητικές εκρήξεις”, είναι ένα εφέ που έπρεπε όπως λέει ο Νοέ «να μοιάζει σαν να παθαίνεις ηλεκτροσόκ, σαν μια επιληπτική κρίση». Η αντίδραση της θέασης του «Μόνος Εναντίων Όλων» ήταν τέτοια που ένας κριτικός την περιέγραψε ως «ένα χτύπημα στο στομάχι με μια μπάλα του μπόουλινγκ» ή «σαν κάποιος να σου βγάζει το κεφάλι, να στο ανακατώνει για λίγο και μετά να στο δίνει πίσω.» Ο Νοέ πλημμυρίζει τον θεατή από βία, οπτική (θεματολογία και τεχνοτροπία) και ακουστική (λεκτική και ηχητικών εφέ), ώστε να βιώσει μια συνειδησιακή αγριότητα, να γίνει ο ίδιος μέτοχος της δυνητικής βίας της κοινωνίας και του ανθρώπου.

 Βλέπει κανείς λοιπόν, από την πρώτη του ταινία, ότι το «σοκ και δέος» του θεατή για τον Νοέ, είναι ζήτημα διπλής φύσης. Περιεχομένου και υφολογικού/τεχνικού χαρακτήρα, χρησιμοποιώντας στοιχεία κλασσικής αφήγησης αλλά και πειραματικών ταινιών, ώστε να ενώσει συγκρουσιακά συναισθήματα προκαλώντας φόβο και οπτική περιέργεια, απέχθεια και έλξη μαζί, καθώς κινηματογραφεί τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής, σε μια αρνητική κινηματογραφική «μαγεία».

«Πιστεύω ότι ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα, παίρνεις ένα όμορφο μήλο κόκκινο, μετά από λίγο ζαρώνει κι είναι γεμάτο σκουλήκια, όπως συμβαίνει  και με μας» 

Κάτι που συνεχίζει και στο «Μη αναστρέψιμος»(Irreversible) του 2002, όμως με διαφοροποιήσεις, αποφεύγοντας να κατηγορηθεί για μανιερισμό. Η βία συνεχίζει να δίνει το παρόν, είτε ως σκηνή δολοφονίας είτε ως βιασμός, με αποκρουστική παραστατικότητα. Το έργο όμως αυτή τη φορά αποτελείται από 13 σκηνές σε αντίστροφη χρονολογική σειρά, που φαντάζουν μονοπλάνα, στην πραγματικότητα όμως, ο Νοέ έχει ενώσει ψηφιακά στο μοντάζ διάφορα πλάνα για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα.

Πέρα από την μυστηριακή αίσθηση ενός παζλ, το «Μη Αναστρέψιμος» είναι μια πραγματεία πάνω στη μνήμη και τον «τραγικό χρόνο». Αν το «Μόνος Εναντίόν Όλων» βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε έναν εσωτερικό -ακουστικό μονόλογο, το «Μη αναστρέψιμος» κινείται σε αντίθετη κατεύθυνση, σε έναν εσωτερικό οπτικό χωροχρόνο. «Βιώνεις πράγματα γραμμικά, αλλά όταν τα αναδομείς στο μυαλό σου, δεν είναι πλέον γραμμικά… Είναι συναισθήματα και στιγμές και είναι σε χρονολογική αταξία», εξηγεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης. «Στην τραγωδία δεν μπορείς να αλλάξεις τα γεγονότα. Οι χαρακτήρες δεν μπορούν να αλλάξουν το μέλλον, γιατί ήδη έχεις δει τι θα συμβεί. Οπότε αυτό που μπορείς να αναρωτηθείς είναι «Τι έγινε πριν;».

Η ταινία ξεκινά με μια φρενήρη θολωτική κίνηση της κάμερας, συνοδευόμενη από αίσθημα ναυτίας. Ο Νοέ μάλιστα θεώρησε ότι κάποια πλάνα δεν ήταν αρκετά ασταθή και πρόσθεσε επιπλέον κίνηση ψηφιακά.

Και πάλι, δοκιμάζεται ο θεατής αισθητικά και αισθαντικά, σε μια ταινία που πραγματεύεται τον τρόμο ενός «μη αναστρέψιμου» χρόνου, αντιστρέφοντας την ίδια την ύπαρξη, έχοντας ως αρχή το θάνατο κι ως τέλος τη γέννηση, δημιουργώντας οντολογική σύγχυση στους θεατές και «χρονολογική ναυτία». Πετυχαίνει έτσι, να είναι πεσιμιστής, δίνοντας το πιο ευτυχισμένο τέλος, εκεί που το ατομικό και το συμπαντικό θυμίζουν σκηνή από το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος».

Παράξενο φρούτο

Επόμενος σταθμός το «Enter The Void» (2009). Εν αντιθέσει με το «Μόνος Εναντίον Όλων», όπου πειραματίζεται με έναν εν μέρει υποκειμενισμό, το «Enter The Void» είναι μια εξ ολοκλήρου καταβύθιση στον εγκέφαλο του ήρωα, αντιγράφοντας οπτικά, ακόμα και το κλείσιμο του ματιού του ανθρώπου ή την αίσθηση του να έχεις πάρει ναρκωτικά. «Αυτή η ταινία είναι ένας άνθρωπος, είναι το να είσαι μέσα στο κεφάλι κάποιου», αναφέρει μια κριτική. Όλα τα πλάνα είναι υποκειμενικά (πλην μιας ημι-υποκειμενικότητας των φλασμπακ). Αν το «Μη αναστρέψιμος» αφορά τη ζωή και το πριν, το «Enter the Void» αφορά το θάνατο και το μετά. Είναι ένα μεταφυσικό, ψυχεδελικό ταξίδι εξωσωματικής εμπειρίας, με φαντασμαγορικά χρώματα και πολλά οπτικά εφέ, που θα ξενίσει -και ίσως πονοκεφαλιάσει- όσους δεν είναι διατεθειμένοι να υπνωτιστούν κινηματογραφικά, με τα οπτικά «παραισθησιογόνα» του Νοέ.

Σαρκώδης χυμός

Η νέα του ταινία, το «Love» (2015) που βγαίνει αυτές τις μέρες στις αίθουσες(22/10), τραντάζει για άλλη μια φορά τα νερά, αφότου μεγάλο της μέρος, μπορεί να θεωρηθεί καθαρά πορνογραφικό, αλλά με μια arthouse αισθητική και ευφάνταστες λήψεις ερωτικών συνευρέσεων. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Νοέ συμπεριλαμβάνει σκληρές σκηνές σεξ σε ταινία (άλλωστε έχει σκηνοθετήσει μέρος του «Destricted» και διαφημιστικό για προφυλακτικά με τίτλο «Σοδομιστές»), όμως στην προκειμένη περίπτωση η διάρκεια των σκηνών αυτών τεστάρει τα όρια ενός mainstream κοινού, ακόμα και θαυμαστών προηγούμενων ταινιών του ίδιου. Ας θυμηθούμε την τύχη που είχε το «9 Songs» του Μάικλ Γουιντερμποτομ, ως αποτυχημένη απόπειρα δομικού πειραματισμού και γραφικής σεξουαλικής αναπαράστασης.

Τι καρποί θα φυτρώσουν στο μέλλον;

Σίγουρα δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα σκαρφιστεί ο Νοέ από τη στιγμή που θεωρεί ως επιβράβευση την απαγόρευση των ταινιών του στις αίθουσες. Ίσως όμως περισσότερο να εκπλήξει αν γυρίσει εκείνη την τυποποιημένη ταινία που του είχαν προτείνει στο παρελθόν. Ναι, αυτό για έναν σκηνοθέτη σαν τον Νοέ θα ήταν επαναστατικό. Κι ο θεατής έχοντας δει το έργο του, έχοντας εθιστεί στο μοτίβο αυτής της θελκτικής αποκρουστικότητας, να βίωνε μέσα από το στοιχείο του απρόσμενου, τη σύγκρουση και την πρόκληση συνείδησης, αυτή τη φορά σε σχέση με την υπόλοιπη φιλμογραφία του.

Bonus:

Tip: Δείτε το στο απόλυτο σκοτάδι

The post Γκασπάρ Νοέ appeared first on screeneye.gr.

Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που ο φημισμένος Αργεντινός σκηνοθέτης Γκασπάρ Νοέ παρουσίασε το « EntertheVoid». Στο μεσοδιάστημα όλο και κάτι συζητιόταν για το επόμενο του πρότζεκτ που τελικά δεν επιβεβαιώνονταν. Αυτή τη φορά η πληροφορία είναι αξιόπιστη, και η ταινία θα έχει τον τίτλο όπως και η τελευταία ταινία  του Μίκαελ Χάνεκε, θα λέγεται « Αγάπη».

Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι το έργο δεν θα αναφέρεται σε ανθρώπους τρίτης ηλικίας κορίτσι, θα έχει ως ε επίκεντρο του μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε ένα αγόρι κι ένα κορίτσι αλλά θα υπάρχει και σεξ. Ο Γκασπάρ Νοέ θα δώσει ένα τόνο χαράς στον έρωτα, που όπως ο ίδιος λέει, στο σινεμά παρουσιάζεται με ένα παραδοσιακό τρόπο, σκοτεινό και δραματικό. Η ταινία αυτή θα είναι το ακριβώς αντίθετο. Λέει πως είναι μια ταινία που θα κάνει τους άντρες «να έχουν στύση και τις γυναίκες να κλαίνε»…. Στα βήματα του Τρίερ λέμε εμείς.

Περισσότερα για το έργο θα γνωρίζουμε περίπου σε δέκα μέρες όταν θα υπάρξει συνέντευξη τύπου των παραγωγών της ταινίας στο πλαίσιο του Φ. Καννών. Τα γυρίσματα αναμένονται να ξεκινήσουν το 2015.

The post Μετά από πέντε χρόνια απουσίας ο Γκασπάρ Νοέ ετοιμάζεται για νέα ταινία. Θα περιστρέφεται γύρω από τον έρωτα και το σεξ appeared first on screeneye.gr.

Σύμφωνα με το Variety, οι σκηνοθέτες Απιτσατπόνγκ Βεερασεθάκουλ, Γκασπάρ Νοέ, Βίνσεντ Γκάλο, Κάρλος Ρειγιάδας και 11 άλλοι σκηνοθέτες θα συνεργαστούν σε μια ταινία αποτελούμενη από διάφορες ταινίες μικρού μήκους με το όνομα «Short Cuts»Ο Γκασπάρ Νοέ, ο Βίνσεντ Γκάλο, ο  Κάρλος Ρειγιάδας έχοντας ως βάση το ποδόσφαιρο.

Όλες αυτές οι διαφορετικές φωνές θα ενωθούν μέσα από «ανθρώπινες ιστορίες που δείχνουν πως ζούνε οι άνθρωποι σε διάφορες περιοχές και κοινωνίες του κόσμου». Η κάθε ταινία θα κρατάει 3 με 5 λεπτά, κατά κύριο λόγο με απουσία διαλόγου και όλες οι ιστορίες θα έχουν κάποια σχέση με το ποδόσφαιρο και με καθημερινούς ανθρώπους από την κάθε χώρα. Αναμένεται να προβληθεί πριν από το Μουντιάλ της Βραζιλίας τον προσεχή Ιούνιο.

The post Ο Γκασπάρ Νοέ, ο Βίνσεντ Γκάλο, ο Κάρλος Ρειγιάδας κι άλλοι 12 σκηνοθέτες σε μια ταινία με θέμα τη στρογγυλή θεά appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.