Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η ταινία  επιθυμεί να παρουσιάσει μια γοητευτική, αλλά και πικρή ιδέα.

Στην Αμερική το ταλέντο –όσο εκρηκτικό κι αν είναι– δεν αρκεί.

Πρέπει να ντυθεί με εμμονή, να ποτιστεί με επιμονή, να περάσει από τη δοκιμασία της συναλλαγής, του «γλειψίματος», της φλυαρίας, της μικρής ή μεγάλης απάτης, ακόμη και της δημόσιας ταπείνωσης( χαστουκάκια στον ποπό με ρακέτα του πινγκ πονγκ).

Κι όταν όλα αυτά αποδώσουν, τότε –σχεδόν σαν ηθικό άλλοθι– επιτρέπεται στον νικητή να επιδείξει φευγαλέα ανθρωπιά.

Μια στιγμιαία τρυφερότητα προς τη μητέρα του παιδιού του, ένα βλέμμα προς το ίδιο το παιδί, σαν απόδειξη ότι «κάπου μέσα του» υπάρχει καρδιά.

Αν η ταινία του  ξέφευγε από την επιφάνεια, θα μπορούσε  όλα τα πιο πάνω που εμφανίζονται στην ταινία, να λειτουργούν είτε για να  στηρίχθει το αμερικανικό σύμπαν είτε να χλευαστεί.

 Όμως, όσο περνά η ώρα,

το έργο δείχνει να προτιμά τον ανούσιο σαματά. Οι αδελφοί Σάφντι, με δικούς τους πόρους και δυναμική είσοδο στην κινηματογραφική σκηνή –χωρίς να είναι σπουδαίοι σκηνοθέτες– θέλουν να φτάσουν τους Κοέν, αλλά δεν μπορούν.

Ο Μάρτι Ράιτμαν, διάσημος αμερικανός παίκτης του πινγκ πονγκ (Τιμοτέ Σαλαμέ), παρουσιάζεται χειριστικός, αεικίνητος, φλύαρος νέος, που μετατρέπει τα πάντα σε παζάρι. Πουλάει παπούτσια με την ίδια ευκολία που την κοπανάει από τη δουλειά για να παίξει πινγκ πονγκ. Γίνεται «υπεύθυνος» από τον θείο-αφεντικό, αλλά με την ίδια ευκολία απειλεί με πιστόλι συνάδελφό του για να πάρει ολόκληρο τον μισθό, ‘ενώ έχει εργαστεί ελάχιστα. Κρατά σχέση με την παιδική του φίλη και μετέπειτα  ερωμένη του, αλλά εξαφανίζεται για μήνες, επιστρέφοντας μόνο όταν τον βολεύει.

Η ένσταση, δεν είναι ότι ο ήρωας είναι αντιπαθής ή ηθικά αμφίσημος, είναι ότι η ταινία τον αφήνει επίπεδο.  Τραγικοκωμικά επεισόδια χωρίς εσωτερική αιτιολόγηση, χωρίς ρωγμές, χωρίς κόστος που να τον μεταμορφώνει. Μετά το πρώτο διερευνητικό εικοσάλεπτο, βυθίζεται σε σκηνές φτιαγμένες για φασαρία (η μπανιέρα που γκρεμίζεται, η ακατανόητη αναζήτηση του σκύλου, το κυνηγητό με την καραμπίνα). Τα 150 λεπτά μοιάζουν μεγάλης διάρκειας, επειδή η αφήγηση δεν έχει επιλέξει τι θέλει να είναι.

Απουσιάζει η ψυχολογική ματιά (ο ναρκισσισμός ως άμυνα, τραύμα, φόβος εγκατάλειψης), η κοινωνική (το πως είναι δομημένη η μεταπολεμική Αμερική) και η  πολιτική (η αποδόμηση του μύθου «όποιος θέλει, μπορεί»). Ακόμη και η υποπλοκή με την ηθοποιό του Χόλιγουντ (Γκουίνεθ Πάλτροου) και τον καταπιεστικό σύζυγό της μπορεί να λειτουργεί ως καθρέφτης αγοράς και εξουσίας, αλλά,  τη μια η ιστορία έρχεται μπροστά μας, την άλλη φεύγει, μετά από ώρα ξανάρχεται, όλα γρήγορα,  στην υπηρεσία της επόμενης θορυβώδους σκηνής.

Ο Σαλαμέ υποκριτικά ανταποκρίνεται, όμως εγκλωβίζεται σε μια  μονοτονία νευρικών ενέργειών, γιατί η ταινία δεν του δίνει εσωτερικές μεταπτώσεις,  μόνο διαδρομές. Ίσως γι’ αυτό κλέβουν τις εντυπώσεις οι γκεστ, ο Έιμπελ Φερράρα, ο Ντέιβιντ Μάμετ, ακόμη και η παρουσία του τραμπικού ελληνοαμερικάνου Τζον Κατσιματίδη με το υπονοούμενο βάρος της.

Έργο θορυβώδες, νοηματικά απλό-όσα διαπραγματεύεται τα έχουμε δει σε έξοχες εκδοχές-και τελικά ρηχό.

“ Marty Supreme” από την Πέμπτη 15/1 στους κινηματογράφους

The post Marty Supreme appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Στην ηλικία των 12 ετών απέκτησε για πρώτη φορά κάμερα κι από τότε δεν την άφησε στιγμή από τα χέρια του…Ο λόγος για τον Μεξικανό σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν, η καινούργια ταινία του οποίου  «Βαρύτητα»( Gravity)  αναμένεται να σηματοδοτήσει την έναρξη του 70^ου  φεστιβάλ της Βενετίας.                                      

Ο Κουαρόν   γεννήθηκε το 1961 στην πόλη του Μεξικού και από μικρός ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο πάθος για τον κινηματογράφο. Σπούδασε φιλοσοφία, ενώ παράλληλα  ξεκίνησε και κινηματογραφικές σπουδές. Ωστόσο, μια αγγλόφωνη ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε μαζί με φίλους του στάθηκε η αιτία αποβολής του από το Πανεπιστήμιο. Κατάφερε να δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες παραγωγές, ενώ το προσωπικό του ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1991 με την ταινία « Ο Άπιαστος Τόμας ».  

Η ταινία σημείωσε επιτυχία και τον οδήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μια συνεργασία με τον Σίντνεϊ Πόλακ, ο οποίος του ανέθεσε τη σκηνοθεσία ενός επεισοδίου της νουάρ σειράς «Fallen Angels».  Ακολούθησαν δύο κινηματογραφικές μεταφορές κλασσικών μυθιστορημάτων «Η Μικρή Πριγκίπισσα » του 1995 και  η ταινία που τον καθιέρωσε «Μεγάλες Προσδοκίες του 1998 με τον Ίθαν Χοκ και την Γκουινεθ Πάλτροου.

Σύμφωνα με δηλώσεις του, το Χόλιγουντ αποτέλεσε γι’ αυτόν μονόδρομο, καθώς δεν δεχόταν να συμβιβαστεί με τις προσθήκες και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στις ταινίες, κάτι που φαίνεται να συνέβη και στην πρώτη του ταινία. Παρόλα αυτά δεν το θεώρησε ποτέ προορισμό του αλλά μέρος του ταξιδιού του, γι’ αυτό και το 2000 αποφασίζει να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να συνεργαστεί με τον αδερφό του για το « Θέλω και τη Μαμά σου »το 2001.

Παρά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το έργο, δεν προτάθηκε από το Μεξικό για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στα Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Παραδόξως όμως, η ταινία κέρδισε μια υποψηφιότητα στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου. Η μεγάλη αναγνώριση για τον Κουαρόν ήρθε με το «Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν», που τον κατέστησε παγκοσμίως γνωστό και αποτέλεσε για πολλούς μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της «σειράς». Στη συνέχεια, πήρε μέρος στο σπονδυλωτό «Παρίσι, σ’ Αγαπώ (2006), σκηνοθέτησε το αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» (2006) αλλά και τις  μικρού μήκους « The Possibility of Hope » και «The Scock Doctrine » (2007). Από τα τοπία του Μεξικού μέχρι τον φανταστικό κόσμο των μάγων, ο Άλφι όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά έχει  αποδείξει ότι μπορεί να ασχοληθεί με πολλά, να κινηθεί με άνεση σε ετερόκλητα μεταξύ τους είδη, καθώς και να χειριστεί θέματα άλλοτε αμφιλεγόμενα κι άλλοτε περισσότερο επιφανειακά. Αρέσκεται συχνά στη χρήση κάμερας στο χέρι και στις συνεχόμενες λήψεις, ενώ επιμένει να εμφανίζει τον τίτλο κάθε ταινίας του τόσο στην έναρξη όσο και στο τέλος.

Μετά από απουσία μερικών ετών, ο  Κουαρόν αποφάσισε να επανέλθει  με νέα δουλειά, τη  πολυαναμενόμενη  ««Βαρύτητα»», μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Σάντρα Μπούλοκ . Ο Μεξικανός δημιουργός προσκαλεί τον θεατή αυτή τη φορά σε ένα μακρινό ταξίδι στο διάστημα, σε μια αναμέτρηση με το σκοτάδι, το άπειρο αλλά και τους προσωπικούς μας φόβους. Με την αγωνία μας να έχει φτάσει στα ύψη αλλά και με μεγάλες προσδοκίες, το αναμένουμε σύντομα στη μεγάλη οθόνη. Προσεχώς λοιπόν…

The post Αλφόνσο ΚουαρόνAlfonso Cuaron appeared first on screeneye.gr.