Αισθηματική κομεντί, 81΄, Γαλλία 2014, Γλώσσα: Γαλλικά

Πρωτότυπος Τίτλος: “Une Rencontre”

Της Λίζα Αζουέλος

Με τους Σοφί Μαρσό, Φρανσουά Κλουζέ, Λίζα Αζουέλος

Είναι αφοπλιστικό σχεδόν το ερώτημα της σκηνοθέτιδας: «τι πρέπει να κάνουν δύο άνθρωποι που ταιριάζουν τόσο πολύ σε όλα αλλά έχουν τόσο γεμάτες ζωές όπου δεν τους λείπει τίποτα;». Η Λίζα Αζουελός , φτιάχνει μια ευχάριστη και γουστόζικη κομεντί, που φλερτάρει συνεχώς με την πνευματική καλλιέργεια των ηρώων και το απόρθητο κόσμο βεβαιότητας, αυτογνωσίας και υπεροχής που έχουν κατασκευάσει.Σε σούπερ φόρμα η εξαίσια και σέξι Μαρσό, χαμένος στις σκέψεις ο Φρανσουά Κλουζέ

Η πετυχημένη συγγραφέας Ελζά (Σοφί Μαρσό) έχει έναν και μόνο απαράβατο κανόνα σχετικά με τις ερωτικές σχέσεις: «Δεν μπλέκεις ποτέ με παντρεμένο». Ο Πιέρ (Φρανσουά Κλουζέ) είναι ένας ευτυχισμένος οικογενειάρχης, παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια, που λατρεύει τη σύζυγό του Ανν (Λίζα Αζουέλος) και τα 2 παιδιά τους. Η χωρισμένη Ελζά γνωρίζει τυχαία τον δικηγόρο Πιέρ σε μια επαγγελματική εκδήλωση στη Ρεν.

Παρότι υπάρχει μια ακαταμάχητη έλξη ανάμεσα τους, περνούν μια ωραία βραδιά χωρίς καμία σεξουαλική νύξη, καθώς κανείς τους δεν «ψάχνεται». Όταν μετά από λίγες μέρες ξαναβρεθούν τυχαία σε ένα μπαρ θα ομολογήσουν αμφότεροι ότι σκέφτονταν συνέχεια εκείνη τη βραδιά. Φυσικά δεν υπάρχει λόγος να γίνει κάτι παραπάνω μεταξύ τους αφού κι οι δύο δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Μάλιστα συμφωνούν να μην ανταλλάξουν τηλέφωνα και να αφήσουν τα πράγματα στη τύχη, συνεχίζοντας την όμορφη και τακτοποιημένη καθημερινότητα τους. Αμ δε… Η Ελζά βρίσκει το τηλέφωνο του Πιέρ από ένα κοινό φίλο τους και του στέλνει το πρώτο sms…

Ο Γούντι Άλεν το έχει πει ξεκάθαρα: «Για να έχεις μια ζωή όπως την ονειρεύεσαι, πάνω από όλα χρειάζεται τύχη». Η σκηνοθέτιδα και σεναριογράφος Λίζα Αζουέλος (κέρδισε το βραβείο της επιτροπής στο φεστιβάλ κωμωδίας του Μόντε Κάρλο το 2008 με το «LOL» όπου πρωταγωνιστεί και πάλι η Σοφί Μαρσό) προφανώς και προσυπογράφει την παραπάνω ρήση. Εκτός όμως της καταλυτικής ενέργειας της θεάς τύχης και του κυρίαρχου ερωτικού ζητήματος που πραγματεύεται έξυπνα και με σχετική πρωτοτυπία (οι δύο επίδοξοι εραστές ούτε αναζητούν κάποιο ευκαιριακό σεξ ούτε περνούν κάποια δύσκολη φάση στη ζωή τους) η ταινία ποντάρει κυρίως στο θέμα της φαντασίωσης. Από κάποια στιγμή και ύστερα, βλέπουμε σε παράλληλη κίνηση την πραγματική ζωή που έχουν και την πιθανότερη ζωή που θα προέκυπτε αν είχαν ενδώσει στο ερωτικό ένστικτο τους.

Είναι αφοπλιστικό σχεδόν το ερώτημα της σκηνοθέτιδας: «τι πρέπει να κάνουν δύο άνθρωποι που ταιριάζουν τόσο πολύ σε όλα αλλά έχουν τόσο γεμάτες ζωές όπου δεν τους λείπει τίποτα;». Είναι όμως έτσι; Η Αζουελός που κρατά για τον εαυτό της τον άχαρο ρόλο της συζύγου του Πιέρ, φτιάχνει μια ευχάριστη και γουστόζικη κομεντί, που φλερτάρει συνεχώς με την πνευματική καλλιέργεια των ηρώων και το απόρθητο κόσμο βεβαιότητας, αυτογνωσίας και υπεροχής που έχουν κατασκευάσει.

Οι Πιέρ και Ελζά προφανώς και πιστεύουν στα όσα λένε. Τούτες οι βεβαιότητες ζωής όμως, που προέκυψαν ύστερα από αρκετό απόσταγμα σοφίας και εμπειρίας («οι παντρεμένοι δεν είναι καλοί εραστές» υποστηρίζει με σιγουριά η ηρωίδα αλλά γνωρίζοντας τον Πιέρ δεν είναι και τόσο βέβαιη πλέον) συνθέτουν έναν κόσμο τακτοποιημένο και απόλυτα ελεγχόμενο. Όμως αν πρόκύψει η πρώτη ρωγμή σε αυτόν, το αποτέλεσμα είναι σίγουρο πως θα τείνει πρός το… χάος κι αυτό ακριβώς είναι που τρέμουν οι Πιέρ και Ελζά. Υπάρχουν κάποιες σκηνές που επαναλαμβάνονται ή δεν προσθέτουν κάτι παραπάνω στο παζλ, όμως σε γενικές γραμμές η δημιουργός του φιλμ, περιστρέφει την προβληματική της με διεισδυτικότητα ανάμεσα στο ανάλαφρο και το πιο ρεαλιστικό ύφος. Και διασκεδάζει αφάνταστα βάζοντας τους κεντρικούς χαρακτήρες της να αντιμετωπίζουν σαν πρωτάρηδες ένα ζήτημα (η ερωτική απιστία) με το οποίο πίστευαν ότι είχαν ξεμπερδέψει μια για πάντα.

Σε σούπερ φόρμα η εξαίσια και σέξι Μαρσό, χαμένος στις σκέψεις, τα όνειρα και τις εσωτερικές συγκρούσεις του ο Φρανσουά Κλουζέ των «Άθικτων», συνθέτουν ένα δίδυμο που ενώ αρχικά δεν μας έπειθε για τη χημεία του, τελικά στο φινάλε μας έπεισε. Το έχουμε ξαναπεί από αυτή την στήλη και παλιότερα: ότι έχει να κάνει με σεξ (κομεντί, καλλιτεχνικό πορνό ή υπαρξιακό δράμα) οι γάλλοι αποδεικνύονται μάστορες!

“ Μια Τυχαία Συνάντηση ” από 7/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/ Odeon

The post Μια Τυχαία Συνάντηση appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 104′, Γαλλία 2012, Γλώσσα: Γαλλικά

Του Λουκά Μπελβό

Με τους Ιβάν Ατάλ, Σοφί Κουιντον, Νικόλ Γκαρσία, Φρανσουά Φερολέτο

H βελγική ταινία «38 μάρτυρες» (2012) σε σκηνοθεσία Λουκά Μπελβό απέσπασε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο Magritte awards ενώ έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Ρότερνταμ το 2012.

Η υπόθεση θυμίζει την ιστορία της Κίτι Τζενοβέζε, μιας νεαρής αμερικανίδας σερβιτόρας που το 1964 δολοφονήθηκε άγρια έξω από το διαμέρισμά της στο Κουίνς της Νέας Υόρκης.

Το έργο ξεκινά νύχτα, σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων όπου φαίνεται να κείτεται το ματωμένο σώμα μιας νεαρής γυναίκας. Κανείς δεν άκουσε τις κραυγές της εκείνη την νύχτα, όπως προκύπτει από τους ισχυρισμούς των κατοίκων της πολυκατοικίας. Ο Πιέρ, καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού είναι ένας από τους 38 ανθρώπους που δηλώνουν ότι δεν αντιλήφθηκαν τίποτα όταν έγινε το θανατηφόρο συμβάν. Η κοπέλα του από την άλλη έλειπε σε ταξίδι και ήταν απούσα την στιγμή εκείνη. Μια δημοσιογράφος ερευνά την υπόθεση μαζί με την αστυνομία.

Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Ο πρώτος που μαθαίνει ότι ο Πιέρ ψεύδεται είναι το κοινό, μετά η σύζυγός του και στη συνέχεια η αστυνομία αφού ο άντρας μην αντέχοντας τις τύψεις αποκαλύπτει στην αστυνομία την αλήθεια. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αλλάξουν οι σχέσεις μεταξύ των μαρτύρων αλλά και μεταξύ του Πιέρ και της συντρόφου του. Στο μεταξύ η θέση της δημοσιογράφου και ενός αστυνομικού θα είναι καταλυτική για την εξέλιξη της ιστορίας.

Ο φόνος της Τζενοβέζε προκάλεσε το ενδιαφέρον των κοινωνικών ψυχολόγων Τζον Ντάρλεϊ και Μπιμπ Λατανέι που μέσα από μια σειρά επιστημονικών ερευνών κατέληξαν να ονομάσουν αυτό που συνέβη εκείνη τη νύχτα του 1964 ως «σύνδρομο Τζενοβέζε» ή «σύνδρομο του θεατή». Όσο περισσότεροι δηλαδή είναι οι μάρτυρες ενός εγκλήματος-ατυχήματος τόσο μικρότερες είναι οι πιθανότητες κάποιος από αυτούς να επέμβει.

Ο Μπελβό όμως παίζει και με τον ίδιο τον θεατή.  Η ανατροπή στο σενάριο δεν έρχεται μέσα από τη δράση ή το σασπένς του ποιος, γιατί και πως σχετικά με το έγκλημα που διαπράχθηκε. Εδώ όμως μιλάμε για ένα άλλου είδους έγκλημα, κοινωνικοψυχολογικής φύσης. Όσο αποτρόπαια και αν φαντάζει μια τέτοια δολοφονία άλλο τόσο αποτρόπαια είναι και η ομαδική σιωπή των μαρτύρων. Θα μπορούσε ο Μπελβό να γυρίσει ένα θρίλερ, μια αστυνομική ιστορία βασισμένη στον τρόμο της πράξης αλλά χρησιμοποιεί στον αντίποδα τον τρόμο που προκαλεί η απραξία και αναλύει τις επιπτώσεις του. Η αποσιώπηση γίνεται διπλή όταν η ίδια η αστυνομία προσπαθεί να καλύψει το γεγονός για να αποτρέψει πιθανό διασυρμό από τα μέσα ενημέρωσης.

Στα συν της ταινίας η μουσική επένδυση και η χρήση ήχου που δημιουργεί υπόγεια ένταση και εντείνει την αποπνικτική αίσθηση της πολυκατοικίας.

Από την άλλη κάποιες σκηνές είναι ανούσιες. Για παράδειγμα η συνεχής λήψη πλάνων στο λιμάνι δεν προσθέτει τίποτα τόσο στην ιστορία όσο και στην ατμόσφαιρα και η επανάληψή τους γίνεται εκνευριστική. Ένας κύριος που εμφανίζεται στο απέναντι μπαλκόνι είναι προϊόν της φαντασίας του Πιέρ; Κι αν ναι γιατί μένει ξεκρέμαστο αυτό το στοιχείο σεναριακά;.

Ο τρόπος κινηματογράφησης γενικότερα είναι ψυχρός και διακριτικός, και κάποιες στιγμές άνευρος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ο θεατής να μην ταυτίζεται με τους πρωταγωνιστές και να είναι αποστασιοποιημένος από το δράμα που βιώνει ο Πιέρ και η σύντροφός του. Ίσως ο Μπελβό να επιχείρησε έναν τέτοιο τρόπο προσέγγισης για να δει το κοινό τη δράση με κριτικό πνεύμα. Το σοκ μπορεί να νεκρώσει τελικά τα αντανακλαστικά των 38 μαρτύρων αλλά οι τόσο χαμηλοί τόνοι μπορούν να νεκρώσουν και τα αντανακλαστικά όσων έχουν γίνει μάρτυρες σε αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν του Μπελβό.

“38 Mάρτυρες” από 10/7 στους κινηματογράφους σε διανομή Filmtrade

The post 38 Mάρτυρες appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ,110′ ,Γαλλία 2013,  Γλώσσα: Γαλλικα

των Ζαν-Μαρί και Αρνό Λαριέ

Με τους Ματιέ Αμαλρίκ, Ντενί Πονταλίντες, Καρίν Βιάρ, Μαιουέν,Αρνό Ντεπλεσέν

Γέννημα θρέμμα των φημισμένων Πυρηναίων Όρων της νοτιοδυτικής Γαλλίας, ο Ζαν-Μαρί κι ο Αρνό Λαριέ μυήθηκαν από νωρίς στην τέχνη του σινεμά, από τον παππού τους, έναν βουνίσιο ερασιτέχνη κινηματογραφιστή. Ακολούθως σπούδασαν φιλοσοφία και φιλολογία, για να πιάσουν ξανά κάμερα στα τέλη του 80, να γυρίσουν αρκετές ταινίες, και να φτάσουν 3 φορές μέχρι το Φεστιβάλ Καννών.

Εδώ, στο «Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα», μεταφέρουν κινηματογραφικά ένα ακόμα μυθιστόρημα, το πέμπτο  κατά σειρά, την « Πρόσκρουση »  του Φιλίπ Τζιάν. Η επιθυμία τους να προσδώσουν στο έργο χιτσκοκικά στοιχεία με έντονο σασπένς μπορεί να μην στέφθηκε με επιτυχία, αλλά το έργο αυτό διαθέτει κάποια φωτεινά σημεία που ξεχωρίζουν από το φτωχό-φετινό Γαλλικό Σινεμά.

Ο Μαρκ, καθηγητής λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης ( τον ερμηνεύει ο Mατιέ Αμαλρίκ στη τρίτη του συνεργασία με το σκηνοθετικό δίδυμο), έχει τη φήμη του « Δον Ζουάν», συλλέγοντας όλα αυτά τα χρόνια ερωτικές εμπειρίες με τις φοιτήτριες του. Την τελευταία του κατάκτηση, την Μπάρμπαρα, θα την οδηγήσει στο σαλέ του,  εκεί που μένει με την αδερφή του. Η νεαρή κοπέλα μετά το όμορφο βράδυ παρέα με τον καθηγητή της, εξαφανίζεται μυστηριωδώς.

Δολοφονία, αυτοκτονία ή τίποτα από όλα αυτά;

Ο ήρωας αρχίζει σιγά – σιγά να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει κάτι πιο ισχυρό από το εφήμερο σεξ αλλά παραμένει παγιδευμένος σε όσα έχουν προηγηθεί με την εξαφάνιση της Μπάρμπαρα, που θέτουν σε κίνδυνο την επαγγελματική και προσωπική του ηρεμία.

Γίνεται αντιληπτό ήδη από τα πρώτα 30 λεπτά, ότι το σενάριο  είναι ο αδύναμος κρίκος της κινηματογραφικής αλυσίδας των αδελφών Λαριέ, κι αυτό ευθύνεται για την αναποφασιστικότητα τους να οδηγήσουν το φιλμ εκεί που θα του ταίριαζε, δηλαδή σαν ένα πρότυπο ψυχολογικό θρίλερ, που θα μας κράταγε σε αγωνία κι εγρήγορση. Οι σκηνοθέτες μετατοπίζουν το όποιο συνωμοσιολογικό ενδιαφέρον για τη τύχη της φοιτήτριας, στον ίδιο τον πρωταγωνιστή, και στην περίεργη ερωτική-πλατωνική σχέση με την αδερφή του, σε ένα νέο πρόσωπο που θα μπει στη ζωή του και σε μια ακόμα φοιτήτρια που του έχει γίνει στενός κορσές.

Αυτή η διφορούμενη επίδραση των τριών γυναικών πάνω στον Μαρκ, δίνει μια παράδοξη γοητεία στο φιλμ, κι αντισταθμίζει τις άλλες φανερές αδυναμίες του. Τώρα το «ασθενές φύλο» έχει το πάνω χέρι και θα πάρει τη ρεβάνς. Ο Μάρκ δείχνει να αμύνεται, να χάνει τον έλεγχο, να  βρίσκεται διαρκώς σε κατάσταση  σύγχυσης και πανικού, αντιμετωπίζοντας αδέξια τις απρόβλεπτες εξελίξεις σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα.

Στο μυαλό μας δεν μπορεί να μην έρθει η « Αφροδίτη με τη Γούνα» του Ρόμαν Πολάνσκι(  πρωταγωνιστής ήταν ξανά ο πολύ καλός ηθοποιός Mατιέ Αμαλρίκ), η ανδρική κυριαρχία αμφισβητείται κι εδώ, χωρίς φετίχ και παράγωγα του σεξ. Η αίσθηση της τιμωρίας είναι πανταχού παρούσα, ως αποτέλεσμα μιας ζωής με χαρακτηριστικά την έπαρση και τον κομπασμό.

Ουκ ολίγα τα υπονοούμενα του  Αρνό και του  Ζαν-Μαρί για τους πανεπιστημιακούς, ως ένα από τα επαγγέλματα «παγίδα» για εξεύρεση νέων ερωτικών συντρόφων. Άλλωστε οι σκηνές -μαύρου χιούμορ- που ο Μαρκ βρισκόταν στην αίθουσα διδασκαλίας, ουσιαστικά εκεί μέσα δεν έκανε μάθημα, είτε έδειχνε κουλτουριάρικες ταινίες είτε έλεγε αερολογίες.

Αντίθετα, οι διάλογοι -στο συμβολικά χιονισμένο τοπίο- είχαν  «δύναμη», που μας υπενθύμιζαν τη φύση των  σχέσεων των δύο φύλων, σαν να βλέπαμε ταινία που θα ήθελε να μοιάσει σε αυτές του Ερίκ Ρομέρ. Ωστόσο το δακρύβρεχτο τέλος προδίδει την έλλειψη ισχυρής πλοκής.

Η υπερεκτιμημένη σκηνοθέτις κι ηθοποιός Maïwenn, συμμετέχει στο έργο σε  ρόλο σημαντικό αλλά με την  απόδοσή της  τον μετέτρεψε σε υποτονικό.

“Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ο Έρωτας είναι το Τέλειο Έγκλημα(Love Is the Perfect Crime) appeared first on screeneye.gr.

Οικογενειακή περιπέτεια, 104΄, Γλώσσα: Γαλλικά, Γαλλία 2013

Σκηνοθεσία: Νικολά Βανιέ

Με τους: Φελίξ Μποσουέ, Τσέκι Κάριο, Μαργκό Σατελιέ, Μεχντί Ελ Γκλαουί

Β Παγκόσμιος Πόλεμος. Γαλλικές Άλπεις. Ο 6χρονος Σεμπαστιέν ζει με τον παππού και τα αδέλφια του στα χιονισμένα βουνά των Πυρηναίων και αντί να πηγαίνει στο σχολείο, όπως τα άλλα παιδιά από τα γύρω χωριά, αναλαμβάνει τις δουλειές της στάνης. Όταν πολλά ζώα της περιοχής θανατώνονται από τη δράση ενός «θηρίου» -όπως αποκαλούν οι γιδοβοσκοί τον άγνωστο φονιά- , οι υποψίες πέφτουν πάνω σε ένα τεράστιο λευκό σκύλο που κυκλοφορεί ελεύθερος στο δάσος.

Ο ανυπάκουος Σεμπαστιέν θα παρακούσει τις εντολές του παππού του και θα συναντήσει στο δάσος το επικίνδυνο «θηρίο». Το φόβητρο των χωρικών όχι μόνο θα αποδειχτεί άκακο και δεν θα πειράξει το αγόρι αλλά θα γίνει κι ο καλύτερος φίλος του, τον οποίο ο Σεμπαστιέν θα αποκαλεί πλέον Μπελ. Την ίδια περίοδο στην υπό γερμανική κατοχή Γαλλία έχουν ξεκινήσει οι πρώτες εκκαθαρίσεις κατά των εβραίων και πολλοί αντιστασιακοί τους βοηθούν να βρουν καταφύγιο στα χιονισμένα βουνά. Η δράση τους γίνεται γνωστή στους ναζί που καταφθάνουν με πολυάριθμο στρατό στα Πυρηναία. 

Πρόκειται για μια ακαδημαϊκή προσέγγιση- και επιπλέον η πρώτη κινηματογραφική διασκευή-  του ομότιτλου βιβλίου της ηθοποιού και συγγραφέα Σεσίλ Ομπρί, που γνώρισε επιτυχία σε Γαλλία και Αγγλία, ενώ μεγάλη απήχηση είχε και η γαλλική τηλεοπτική σειρά του 1965 που βασίστηκε στο τρυφερό παραμύθι της Ομπρί. Η γραφή του Νικολά Βανιέ («Ο τελευταίος κυνηγός») μπορεί να μη διαφοροποιείται από τα αναλόγου υφής και θεματικής οικογενειακά κινηματογραφικά δράματα για φιλόζωους αλλά έχει μια ενδιαφέρουσα ξεχωριστή ματιά. Ο Βανιέ με την επιμονή του να μεταφερθεί η δράση σε μια κρίσιμη και αμφιλεγόμενη για τη Γαλλία ιστορική περίοδο, πέτυχε να πρόσδώσει στα καρέ του αληθοφάνεια αλλά κι επιπρόσθετη αξία σε σχέση με τη σημειολογική ανάλυση του πρωτότυπου έργου. Επιπλέον κατάφερε να γεφυρώσει σωστά το χάσμα μεταξύ της ανάλαφρης περιπέτειας (χαρακτηριστικό των φιλμ που έχουν για ήρωες τετράποδα) και του ιστορικού δράματος. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα δει κάποιος στην ιστορία του «Belle et Sebastien» μια άλλη εκδοχή του Ολοκαυτώματος.

Πυρήνας του έργου παραμένει η τρυφερή και συγκινητική φιλία του αγοριού με το σκύλο. Εκπλήξεις δεν βρίσκεις πολλές στο «Belle et Sebastien», αφού όλα τα απαραίτητα συστατικά (ηθοπλαστικά μηνύματα, συγκίνηση, τρυφερά στιγμιότυπα μεταξύ του λιλιπούτειου πιτσιρικά και του θεόρατου σκύλου) είναι εδώ συν κάποια άλλα που δεν τα λες ακριβώς ανατρεπτικά αλλά αποκτούν το δικό τους χώρο – όσο αφήνει δηλαδή ελεύθερο ο τεράστιος τριχωτός πρωταγωνιστής- στο καμβά του Βανιέ. Έτσι, το εβραϊκό ζήτημα, η αντιστασιακή δράση του γιατρού, το φλερτ μεταξύ του γερμανού διοικητή και της αδελφής του Σεμπαστιέν, τα ψήγματα ανθρωπιάς στο βλοσυρό παππού, είναι μερικά στοιχεία που χρησιμεύουν ως γόνιμες λεπτομέρειες για να γίνει όχι απλώς κατανοητό αλλά σχεδόν επιβεβλημένο το συγκινητικό κομμάτι αυτής της χτισμένης πάνω στη διαφορετικότητα φιλίας.

Εικόνες αντιφατικές, περίεργες έως και αβάσταχτες για κάποιον κοινό νου, λαμβάνουν εδώ βάθος πέρα από την εικαστική αρτιότητα τους. Σε ένα χαρακτηριστικό ρόλο εμφανίζεται ο πρώτος Σεμπαστιέν, ο ηθοποιός Μεχντί Ελ Γκλαουί, που είχε εμφανιστεί στη τηλεοπτική σειρά του 1965, οποίος μάλιστα είναι και ο γιος της συγγραφέως. Τρομερή φάτσα ο νεαρός πρωταγωνιστής Φελίξ Μποσουέ επιλέχτηκε ανάμεσα σε δεκάδες άλλους υποψηφίους για το «έντονο βλέμμα και την προσωπικότητα που έβγαζε» σύμφωνα με το σκηνοθέτη, παρότι αποδείχτηκε ότι μάλλον φοβόταν να χαϊδέψει τα σκυλιά της ταινίας! Ειδικά όταν έμαθε ότι θα πρέπει να κάθεται να τον γλύφουν κιόλας αναγκάστηκε να περάσει εντατικά μαθήματα προσαρμογής σε…σκυλίσιες καταστάσεις!

 To ” Belle et Sebastien: Δύο Αχώριστοι Φίλοι” από 16/1 στους κινηματογράφους σε διανομή ODEON

The post Belle et Sebastien:Δύο Αχώριστοι Φίλοι appeared first on screeneye.gr.