Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, εκκρεμεί μια απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας και άλλη μία πυρηνική δοκιμή της Βορείου Κορέας, αποφάσεις και ενέργειες που πιθανότατα θα πυροδοτήσουν την μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση για την ανθρωπότητα και την μεγαλύτερη πρόκληση για την αμερικανική υπερδύναμη.

Ενώ παραμένει άγνωστη η εξέλιξη αυτή, μετά βεβαιότητος μπορούμε να ισχυριστούμε, πως η  πλέον ταραχώδης δεκαετία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν αυτή του ‘60. Ο  Ψυχρός Πόλεμος με το αντίπαλο κομμουνιστικό δέος, βρισκόταν στο αποκορύφωμά του( Η εισβολή στον Kόλπο των Χοίρων, ο Πόλεμος στο Βιετνάμ), ενώ στο εσωτερικό, η απίστευτη πόλωση ανάμεσα σε Ρεπουμπλικάνους και Δημοκρατικούς( δολοφονία Κένεντι)  και η φυλετική διαίρεση, δημιούργησαν μια κατάσταση….εκρηκτική.

 Χαράματα 23ης Ιουλίου 1967 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν, η αστυνομία( η οποία κατηγορείτο ήδη για ρατσιστικό bullying), έκανε έφοδο σε μπαρ, στο οποίο γιόρταζαν την επιστροφή τους στη χώρα, Αφροαμερικανοί στρατιώτες. Δημιουργήθηκε εκεί η πρώτη σύρραξη, για να γενικευτεί λίγα λεπτά αργότερα, στα δυτικά προάστιά της.

Νεαροί μαύροι, εξεγέρθηκαν και  συγκρούστηκαν με τις αστυνομικές δυνάμεις. Οι ταραχές κράτησαν 5 μέρες. 33 μαύροι και 10 λευκοί έχασαν τη ζωή τους, 2000 σπίτια- καταστήματα( τα περισσότερα μαύρων) και δημόσια κτίρια, καταστράφηκαν.

 Η μοναδική γυναίκα σκηνοθέτις με βραβείο Όσκαρ καλύτερης ταινίας, η 65χρόνη Κάθριν Μπίγκελοου ( για το The Hurt Locker του 2009), αποφασίζει ένα από τα δεκάδες  τραγικά περιστατικά εκείνων των ημερών , να το μεταφέρει αυτούσιο στην μεγάλη οθόνη. Το αποτέλεσμα είναι συγκλονιστικό.

Ακολουθεί τη διαδρομή ενός νεοσύστατου συγκροτήματος της soul, τους “ Dramatics”, οι οποίοι παγιδεύονται στην πόλη, ανάμεσα στα αντιμαχόμενα πυρά και διασκορπίζονται. Δύο μέλη τους, διανυκτερεύουν σε ένα ξενοδοχείο β’ κατηγορίας. Γνωρίζουν μια παρέα επίσης Αφροαμερικανών και   δύο νεαρά λευκά κορίτσια. Η εκπυρσοκρότηση ενός ψεύτικου πιστολιού, κινητοποιεί τις αρχές, οι οποίες έψαχναν ευκαιρία να εκδικηθούν για την συνεχιζόμενη εξέγερση. Ένας μικρόσωμος λευκός αστυνομικός, χωρίς εξουσιοδότηση, αλλά με την ανοχή των συναδέλφων του, στήνει στον τοίχο τα ” ύποπτα” πρόσωπα και ξεκινάει μια παράνομη ανάκριση, βγαλμένη από την ” Κόλαση του Δάντη”.

Η Αμερικανίδα δημιουργός, χτίζει και ενισχύει τα δραματικά γεγονότα, όχι μόνο με τις μεταβάσεις σε διαφορετικά σημεία της εξέγερσης-πριν καταλήξει για 45 λεπτά να καταγράφει τα ακραία βασανιστήρια στο διάδρομο του ξενοδοχείου- αλλά και με  γρήγορη κινηματογράφηση, χωρίς εφέ, ασφυκτικών κοντινών πλάνων, με μια κάμερα που διαρκώς τρεμοπαίζει, τροφοδοτεί το στρες, το ρεαλισμό,  θυμίζοντας  την πρόσφατη  βρετανική ταινία “71″. Το μοναδικό “θολό” σημείο, είναι τα μερικά λεπτά, στα οποία κάποιες προσωπικές ιστορίες των πρωταγωνιστών, δεν έχουν την απαιτούμενη αφηγηματική ευκρίνεια.

Παραμένει συνεπής στο προσωπικό της ύφος, και στις θεματικές της, όπως επί παραδείγματι είναι η τρομοκρατία( Μπιν Λάντεν), ο πόλεμος( Ιράκ, Αφγανιστάν) ο στρατός και η αστυνομία, όπως τα είδαμε στο δικό της  ”Zero Dark Thirty” και στο  ”The Hurt Locker.” Από το πρώτο, υιοθετεί το ρεαλιστικό αφηγηματικό ύφος και τους καταιγιστικούς διαλόγους. Εδώ στο Ντιτρόιτ,  με ξεκάθαρη τοποθέτηση κατά του ρατσισμού, των   βασανιστηρίων  , της αστυνομικής βίας( στο Zero Dark Thirty είχε επικριθεί δικαίως για διφορούμενη στάση) και από το δεύτερο,  την  κατακερματισμένη φύση του πολέμου, σε μια εξίσου εμπόλεμη ζώνη,  με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, δημιουργώντας άρρηκτο δεσμό των νεαρών παιδιών, τα οποία συνειδητοποιούν σε αστραπιαίο χρόνο,  πως η ανεμελιά και οι απολαύσεις, είναι πια παρελθόν.

Το μέγιστο επίτευγμά της και η επισφράγιση της επιτυχίας της, είναι η σύνδεση των ηθικών επιλογών των νεαρών παιδιών,αρνούμενα να ενοχοποιήσουν αλλήλους, να βρουν δηλαδή εξιλαστήριο θύμα, παράλληλα με τον αμοραλισμό και τον ρατσισμό του αστυνομικού-καθοδηγητή,  επίσης την ανέχεια των συναδέλφων του και  την πονηρή τακτική του μαύρου νυχτοφύλακα,  που βλέπει και δεν αντιδρά.

Ξετρυπώνει όλες τις ηθικές ή μη επιλογές του καθενός, σε όλα τα στάδια της ιστορίας, η οποία δεν τελειώνει μέσα στο αιματοβαμμένο μοτέλ, αλλά συνεχίζεται στις αίθουσες των δικαστηρίων και  τελικά εξυψώνει το πλέον ηθικό πρόσωπο της ιστορίας.

Ταινία με άψογη κινηματογράφηση, πολλά και ξεκάθαρα μηνύματα, βοηθώντας τους  Γουίλ Πούλτερ, Τζον Μπογιέγκα, Άντονι Μακί,, Χάνα Μουράι και  Κέιτλιν Ντέβερ,  να παίζουν τους καλύτερους ρόλους,  της μέχρι τώρα καριέρας τους. Ίσως η πιο άρτια ταινία της Κάθριν Μπίγκελοου.

“Ντιτρόιτ” από την Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου στους  κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Ντιτρόιτ appeared first on screeneye.gr.

Περιπέτεια, Δράμα, Θρίλερ, 156′, Η.Π.Α 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: The Revenant

Του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου

Με τους Λεονάρντο Ντι Κάπριο,  Τομ Χάρντι, Γουίλ Πούλτερ, Ντόμνχολ Γκλίσον

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Ταινία στην άγρια φύση και βία μέχρι εσχάτων, το «Revenant» κινείται ανάμεσα στο μνημειώδες έργο «Η Οργή του Θεού» του Χέρτσογκ και στο αξιόλογο «Σμαραγδένιο Δάσος» του Μπούρμαν. Δηλαδή, ένα ζευγάρωμα του κλασικού ουέστερν και των κινηματογραφικών περιπετειών επιβίωσης και εκδίκησης, έχοντας ως δυνατό του σημείο, το φωτογραφικό φακό του μετρ Εμανουέλ Λουμπέσκι, αποτυπώνοντας τη φυσική ομορφιά του αμερικάνικου τοπίου, τον μουντό ουρανό, το χιόνι, τη βροχή και την οδύσσεια του κυνηγού Χιου Γκλας με φυσικό φωτισμό και σε στιλ ευρωπαϊκό. Σε αντίθεση δυστυχώς, με την ακολουθούμενη πομπώδη σκηνοθετική τακτική του -κατά τα άλλα αγαπημένου μας δεξιοτέχνη- Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, των βιρτουόζικων αλλά μη ρεαλιστικών γεγονότων, όπως ήταν η μακρόσυρτη μάχη του Χιου Γκλας με μια αρκούδα με υψηλό I.Q., τόσο υψηλό ,που χαριτολογώντας θα λέγαμε πως είναι έτοιμη να δώσει πανελλήνιες, η οποία τον κάνει φτερό στον άνεμο, μα αρκούν δυο μαχαιριές για να τη στείλει αδιάβαστη και όπως λένε οι στίχοι «μέσα στη νύχτα μείνανε για ώρα αγκαλιασμένοι».

Όταν ο κεντρικός ήρωας(τον οποίο ενσαρκώνει ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο) έπρεπε να είχε αφήσει τον κόσμο ετούτο τρεις φορές στα πρώτα 20 λεπτά και άλλες τόσες μέχρι το τέλος κι αυτός ζει, αναρρώνει και ξαφνικά χαίρει άκρας υγείας, σε μια ιστορία που χαρακτηρίζεται πραγματική κι όχι μυθοπλαστική, είναι απορίας άξιον, το πόσο εύκολα γράφονται οι διθύραμβοι και εκστομίζονται τα μεγάλα λόγια, του τύπου »Το αποκορύφωμα του Αλεχάντρο Ιναρίτου, το πιο σπλαχνικό του έργο» ή το άλλο «ο θεατής βυθίζεται στον ηρωικό αγώνα του Χιου Γκλας για να αντέξει τα εμπόδια και να βρει τη λύτρωση», «έργο σοκ, που ανασταίνει νεκρούς». Όλα αυτά, είναι υπερβολές.

Ο Μεξικανός σκηνοθέτης του οσκαρικού «Birdman», της «Βαβέλ», των «21 Γραμμαρίων», κρατάει για το τέλος άσο στο μανίκι  -όπως πράττει σχεδόν σε όλες του τις ταινίες, πιο επιφανειακός άσος και λιγότερο επεξεργασμένος από τα παλαιότερα του έργα-, σαν τρικ ένα πράγμα, δυσχεραίνοντας σκοπίμως την αποκρυπτογράφηση των κινήτρων και των επιδιώξεων του βασικού προσώπου. Όμως εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ταινία 90 λεπτών, αλλά των 156’, ως εκ τούτου, κυριαρχεί σε μεγάλη κλίμακα ο αγώνας του να επουλώσει τις πληγές του, να τη σκαπουλάρει από τους ιθαγενείς ,μα και από τα φίλια πυρά, να φτάσει κοντά -στον για αρκετή ώρα- άγνωστο σε μας, διπλό του στόχο, με τον Ιναρίτου να προσδίδει στο ταξίδι του, μια χρονοβόρα και μονότονη ψυχολογική σκιαγράφηση του Χιου Γκλας αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων. Εν ολίγοις, λείπει από νωρίς το χτίσιμο της απαραίτητης κινηματογραφικής ατμόσφαιρας αλλά και του μυστηρίου, που θα δικαιολογούσε τη μεγάλη διάρκεια του έργου, όπως αντίθετα έπραξε ο Ταραντίνο στους « Μισητούς Οκτώ».

Αν ο Ντι Κάπριο κερδίσει το Όσκαρ Ά Ανδρικού Ρόλου, μικρή σημασία έχει, άλλωστε είναι ικανότατος ηθοποιός, το κυνηγούσε για χρόνια και επέλεξε να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία φτιαγμένη για τα Όσκαρ. Ξεχωρίσαμε τον κακό της παρέας , τον Τομ Χάρντι.

12 υποψηφιότητες για τα Όσκαρ

“Η Επιστροφή” από 21/1 στους κινηματογράφους σε διανομή ODEON

The post Η Επιστροφή appeared first on screeneye.gr.