Δράμα, Επιστημονικής Φαντασίας, 91′  Η.Π.Α 2013

του Αλφόνσο Κουαρόν

Η κριτική γράφτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα.

Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «StarWars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι», θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity» όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) στους ελληνικούς κινηματογράφους απο 7/11/2013 σε διανομή Village Films

The post Gravity appeared first on screeneye.gr.

Δράμα Επιστημονικής Φαντασίας, με τους: Τζορτζ Κλούνεϊ , Σάντρα Μπούλοκ

Η.Π.Α 2013

Κριτική από Φεστιβάλ Βενετίας

Του Ιάκωβου Γωγάκη

Το «Gravity» ( Βαρύτητα) που άνοιξε την αυλαία του 70^ου Φεστιβάλ Βενετίας μπορεί να μην είναι το σπουδαιότερο έργο  επιστημονικής φαντασίας, αλλά  σίγουρα θα συζητηθεί, ιδιαίτερα στη νέα κινηματογραφική σεζόν που ξεκινά.

Ο σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν δούλεψε σχεδόν 4 χρόνια πάνω στο τρόπο με τον οποίο θα παρουσίαζε το μεγαλεπήβολο έργο το οποίο πραγματικά εντυπωσιάζει, και μπορεί να θεωρηθεί ωε ένα οπτικό υπερθέαμα. Οι στιγμές που τα  πανοραμικά longshots 17 λεπτών!! συνδέονται με την τρισδιάστατη απεικόνιση του κόσμου του διαστήματος, δημιουργούν μια αισθησιακά  φορτισμένη οπτική διέγερση, που όμοια της μπορεί να συγκριθεί με αυτήν του «Star Wars», του «Σολάρις»  και την «Οδύσσεια 2001 ».  Αλλά στο  «Σολάρις» ο Ταρκόφσκι θέτει μέσα από τον κόσμο του διαστήματος  μια σειρά από ηθικές προκλήσεις που έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο και την τεχνολογία. Tο ίδιο και  ο Στάνλει Κιούμπρικ,  ο οποίος στην « Οδύσσεια 2001» αφαίρεσε τους περιττούς διαλόγους, και αποκάλυψε βαθιά συναισθήματα που είχαν ένα ιδιαίτερο νόημα για τον κόσμο και την ανθρωπότητα. Αντίθετα ο Κουαρόν έμεινε με το ποτήρι μισογεμάτο, από τη στιγμή που το έργο δεν είχε σεναριακό υπόβαθρο, το οποίο κατά διαστήματα  είχε κλισέ και υπερβολές .

Επέλεξε την κλασική χολιγουντιανή μέθοδο που θέλει μια ανάλαφρη έναρξη, που θα αφήνει υπονοούμενα για το τι θα ακολουθήσει.  Η Σάντρα Μπούλοκ ως Ράιαν Στόουν στη πρώτη της αποστολή στο διάστημα, και ο Τζορτζ Κλούνεϊ ως ο βετεράνος αστροναύτης Ματ Κοβάλσκι. Η  διαστημική γνωριμία και το εκατέρωθεν φλερτ γρήγορα θα μετατραπεί σε κόλαση, όταν μια βλάβη στο διαστημόπλοιο θα βρει την Ράιαν να παλεύει με το ελάχιστο οξυγόνο που της απομένει, και όλα τα άλλα μέλη του πληρώματος να βρίσκονται  νεκρά, πλην αυτής και του Κοβάλσκι.

Οι οδηγίες του έμπειρου αστροναύτη  θα την κρατήσουν στη ζωή μέχρι τη στιγμή που δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η επιστροφή στη βάση είναι μία λύση, το σχοινί θα κοπεί κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Ο Κοβάλσκι θα την αφήσει μόνη στο διάστημα,  και από το σημείο αυτό, το θρίλερ θα πάρει μια κατά τη γνώμη μου τραγελαφική τροπή, όταν η Ράιαν βρίσκεται αντιμέτωπη διαρκώς με τον θάνατο, αλλά συνέχεια να την  γλιτώνει. Είτε βρίσκοντας «τυχαία» έναν πυροσβεστήρα και σβήνει τη φωτιά από την μηχανική βλάβη, είτε σε μια δύσκολη στιγμή θα εμφανιστεί ο Κοβάλσκι που είχε πάει στη βάση , και κάνοντας τη διαδρομή «διάστημα-γη» σαν δρομολόγιο «Κολιάτσου-Παγκράτι» θα την κρατήσει στο παρά ένα όρθια, στο τετ α τετ με τον θάνατο.

Η Αμερικάνικη σημαία πανταχού παρούσα, η εικόνα του Ιησού Χριστού εμφανίζεται την κρίσιμη στιγμή, το στοιχείο του παιδιού μπαίνει κι αυτό σαν σφήνα, δηλαδή εν ολίγοις πατρίς-θρησκεία-οικογένεια, θέματα διαχρονικά που αρέσουν,  για να γεμίσουν οι αμερικάνικες αίθουσες και όχι μόνον.

Έτσι λοιπόν η διαστημική οπτική πανδαισία του Κουαρόν  δεν μπορεί να κερδίσει από μόνη της τον έπαινο, όταν η ιστορία  είναι επιφανειακή. Ο Μεξικανός είναι σημαντικός σκηνοθέτης( μεταξύ των ταινιών που σκηνοθέτησε είναι οι «Μεγάλες Προσδοκίες» του 1998, και το εξαιρετικό «Τα Παιδιά των Ανθρώπων” του 2006) με το « Gravity”  όμως  σίγουρα αδικείται. 

Το «Gravity»( Βαρύτητα) είναι προγραμματισμένο για να βγει στις Ελληνικές αίθουσες στις 7 Νοεμβρίου

The post Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν. Κριτική απο Φεστιβάλ Βενετίας appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Στην ηλικία των 12 ετών απέκτησε για πρώτη φορά κάμερα κι από τότε δεν την άφησε στιγμή από τα χέρια του…Ο λόγος για τον Μεξικανό σκηνοθέτη Αλφόνσο Κουαρόν, η καινούργια ταινία του οποίου  «Βαρύτητα»( Gravity)  αναμένεται να σηματοδοτήσει την έναρξη του 70^ου  φεστιβάλ της Βενετίας.                                      

Ο Κουαρόν   γεννήθηκε το 1961 στην πόλη του Μεξικού και από μικρός ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο πάθος για τον κινηματογράφο. Σπούδασε φιλοσοφία, ενώ παράλληλα  ξεκίνησε και κινηματογραφικές σπουδές. Ωστόσο, μια αγγλόφωνη ταινία μικρού μήκους που σκηνοθέτησε μαζί με φίλους του στάθηκε η αιτία αποβολής του από το Πανεπιστήμιο. Κατάφερε να δουλέψει ως βοηθός σκηνοθέτη σε διάφορες παραγωγές, ενώ το προσωπικό του ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1991 με την ταινία « Ο Άπιαστος Τόμας ».  

Η ταινία σημείωσε επιτυχία και τον οδήγησε στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε μια συνεργασία με τον Σίντνεϊ Πόλακ, ο οποίος του ανέθεσε τη σκηνοθεσία ενός επεισοδίου της νουάρ σειράς «Fallen Angels».  Ακολούθησαν δύο κινηματογραφικές μεταφορές κλασσικών μυθιστορημάτων «Η Μικρή Πριγκίπισσα » του 1995 και  η ταινία που τον καθιέρωσε «Μεγάλες Προσδοκίες του 1998 με τον Ίθαν Χοκ και την Γκουινεθ Πάλτροου.

Σύμφωνα με δηλώσεις του, το Χόλιγουντ αποτέλεσε γι’ αυτόν μονόδρομο, καθώς δεν δεχόταν να συμβιβαστεί με τις προσθήκες και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στις ταινίες, κάτι που φαίνεται να συνέβη και στην πρώτη του ταινία. Παρόλα αυτά δεν το θεώρησε ποτέ προορισμό του αλλά μέρος του ταξιδιού του, γι’ αυτό και το 2000 αποφασίζει να επιστρέψει στη γενέτειρά του και να συνεργαστεί με τον αδερφό του για το « Θέλω και τη Μαμά σου »το 2001.

Παρά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε το έργο, δεν προτάθηκε από το Μεξικό για να εκπροσωπήσει τη χώρα του στα Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Παραδόξως όμως, η ταινία κέρδισε μια υποψηφιότητα στην κατηγορία πρωτότυπου σεναρίου. Η μεγάλη αναγνώριση για τον Κουαρόν ήρθε με το «Ο Χάρι Πότερ και ο Αιχμάλωτος του Αζκαμπάν», που τον κατέστησε παγκοσμίως γνωστό και αποτέλεσε για πολλούς μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της «σειράς». Στη συνέχεια, πήρε μέρος στο σπονδυλωτό «Παρίσι, σ’ Αγαπώ (2006), σκηνοθέτησε το αριστούργημα επιστημονικής φαντασίας «Τα Παιδιά των Ανθρώπων» (2006) αλλά και τις  μικρού μήκους « The Possibility of Hope » και «The Scock Doctrine » (2007). Από τα τοπία του Μεξικού μέχρι τον φανταστικό κόσμο των μάγων, ο Άλφι όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά έχει  αποδείξει ότι μπορεί να ασχοληθεί με πολλά, να κινηθεί με άνεση σε ετερόκλητα μεταξύ τους είδη, καθώς και να χειριστεί θέματα άλλοτε αμφιλεγόμενα κι άλλοτε περισσότερο επιφανειακά. Αρέσκεται συχνά στη χρήση κάμερας στο χέρι και στις συνεχόμενες λήψεις, ενώ επιμένει να εμφανίζει τον τίτλο κάθε ταινίας του τόσο στην έναρξη όσο και στο τέλος.

Μετά από απουσία μερικών ετών, ο  Κουαρόν αποφάσισε να επανέλθει  με νέα δουλειά, τη  πολυαναμενόμενη  ««Βαρύτητα»», μια ταινία επιστημονικής φαντασίας με πρωταγωνιστές τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Σάντρα Μπούλοκ . Ο Μεξικανός δημιουργός προσκαλεί τον θεατή αυτή τη φορά σε ένα μακρινό ταξίδι στο διάστημα, σε μια αναμέτρηση με το σκοτάδι, το άπειρο αλλά και τους προσωπικούς μας φόβους. Με την αγωνία μας να έχει φτάσει στα ύψη αλλά και με μεγάλες προσδοκίες, το αναμένουμε σύντομα στη μεγάλη οθόνη. Προσεχώς λοιπόν…

The post Αλφόνσο ΚουαρόνAlfonso Cuaron appeared first on screeneye.gr.