Κριτική από το 73ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου Ιάκωβος Γωγάκης

Διαδεδομένα  και με ανοδικές τάσεις, τα «έξυπνα σπίτια» ,παρέχουν όλα τα εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα, κάνοντας-θεωρητικά- τη ζωή των ενοίκων τους, ευκολότερη, ασφαλέστερη και ποιοτικότερη. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  τα παράθυρα μετατρέπονται από διαφανή σε αδιαφανή, δεν ανοίγουν με φυσικό τρόπο και η ηχομόνωση των έξυπνων σπιτιών απομακρύνει οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα,  μπορεί να αναστατώσει τους διαμένοντες σε αυτά.

Με την κατάλληλη εφαρμογή  στο κινητό,   ανιχνεύονται οι απειλές, η διαρροή νερού και η φωτιά. Ο αυτόματος υδραυλικός και ο αυτόματος πυροσβέστης ενεργοποιούνται, η  διαρροή σταματά και η φωτιά κατασβήνεται. Με την κατάλληλη εφαρμογή στο κινητό,  ανάβει ο θερμοστάτης, ρυθμίζεται το κλιματιστικό, σηκώνεται το καπάκι,  τραβιέται το καζανάκι κι αν ξεχαστεί το ψυγείο ανοιχτό… στο υπενθυμίζει ένα τραγουδάκι.

Τι ακριβώς  συμβαίνει,  όταν ένας κλέφτης- εν προκειμένω υψηλής τέχνης- θα τρυπώσει σε ένα έξυπνο ρετιρέ της Νέας Υόρκης  και θα αντιληφθεί ότι ούτε η ευφυΐα του,  μπορεί αναίμακτα να τον  ξετρυπώσει;

Οι ώρες και οι μέρες αποδεικνύονται δραματικές για τον επίδοξο κλέφτη- τον οποίο ερμηνεύει ο Γουίλεμ Νταφόε- ο οποίος εγκλωβίζεται σε μια κατάσταση πρωτοφανή για αυτόν, να μην μπορεί να βρει διέξοδο διαφυγής, σηκώνοντας κυριολεκτικά το σπίτι ανάποδα.

Το σενάριο της ταινίας το υπογράφει ο Μπεν Χόπκινς  και η σκηνοθεσία ανήκει στον πρωτοεμφανιζόμενο Βολιώτη Βασίλη Κατσούπη.

Η ταινία ακολουθεί το μοτίβο μιας σειρά παρόμοιων θεματολογικά κινηματογραφικών ιστοριών, όπως είναι οι ταινίες  «127 ώρες», ο «Θαμμένος»,  «1408»,  με τους μοναχικούς-παγιδευμένους πρωταγωνιστές, να γνωρίζουν ότι ο  χρόνος στην κλεψύδρα σιγά σιγά λιγοστεύει, το οξυγόνο το ίδιο,  κι από μια κλωστή αλλά  κι από τύχη,  χωρίζεται η ζωή από το θάνατο.

Ο Βασίλης Κατσούπης διαβολικά δοκιμάζει τα νεύρα του επίδοξου κλέφτη και  σφραγίζει ένα ψυχολογικό θρίλερ επιβίωσης, οδηγώντας τον ήρωά του,  να αναμετρηθεί με τα πιο ακραία ψυχολογικά του  όρια , αλλά και φυσικά όρια, με την πείνα,  με τη δίψα, κρατώντας δυνάμεις, για μια μακρά παραμονή στο σπίτι-φυλακή.

Ο Γουίλεμ Νταφόε, είναι αυτός που σηκώνει το βάρος και διευκολύνει τον Κατσούπη, στον τρόπο χειρισμού της ταινίας. Η κλάση του Νταφόε είναι δεδομένη,  αλλά είναι και κάποιας ηλικίας. Το σώμα του πλέον είναι ζαρωμένο  και δεν ταιριάζει ο συγκεκριμένος ηθοποιός στα χαρακτηριστικά ενός κλέφτη που αναλαμβάνει μεγάλα ρίσκα.  Θα ταίριαζε ένας  νεότερος από τον Νταφοε ηθοποιός.

Ο Κατσούπης όμως, μεταφέρει τη φιλοσοφική διάσταση της απομόνωσης, όταν  ο ιδιωτικός χώρος παραμένει τόσο πολύ  ιδιωτικός,  όπου κανένα εξωτερικό ερέθισμα δεν είναι ικανό  να τον αλλοιώσει. Η αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε ένα σπίτι- φυλακή, εν τέλει  αποδεικνύεται φυλακή και για τον κλέφτη και για τους ένοικους.

The post Τι είναι τελικά το Inside του Βασίλη Κατσούπη που συζητείται στη φετινή Μπερλινάλε appeared first on screeneye.gr.