Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Θέαση, με ένα αίσθημα συμπάθειας μεν και  ήπιας απογοήτευσης δε.

Η ταινία «Ασυνήθιστες Φίλες» παρά τη δυναμική παρουσία της Ιζαμπέλ Ιπέρ, γρήγορα περιορίζει το ενδιαφέρον, εξαιτίας του ρυθμού  και του σεναρίου της.

  Κι ενώ το θεματικό της πεδίο —η συνάντηση δύο γυναικών από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα— φάνταζε πολλά υποσχόμενο, η ανάπτυξη αποδείχθηκε επιφανειακή και νωχελική.

Η Άλμα (Ιπέρ), αστή και καλλιεργημένη, προτείνει στη νεαρή μετανάστρια Μίνα ( Χάφσια Χερζί) να συγκατοικήσουν στο σπίτι της, ώστε να βρίσκονται πιο κοντά στους φυλακισμένους συζύγους τους. Η συνθήκη αυτή δημιουργεί ένα προσωρινό, σχεδόν φαντασιακό περιβάλλον όπου η ταξική διαφορά δείχνει να εξομαλύνεται,  όμως μόνο για λίγο. Η ταινία προσπαθεί να ψελλίσει κάτι για την ανισότητα, αλλά καταλήγει περισσότερο διδακτική παρά διεισδυτική.

Το ζήτημα δεν είναι η απλότητα,  είναι η αδράνεια. Το σενάριο κινείται χωρίς εκπλήξεις, η κορύφωση έρχεται μέσα από ένα κατασκευασμένο “μαγκάφιν”, και η δραματουργική ένταση μοιάζει να χάνεται στο κενό. Η σκηνοθεσία της Πατρίσια Μαζουί είναι κομψή, αλλά χωρίς ιδιαίτερη πνοή.

Υπάρχουν όμως κάποιες όμορφες στιγμές, όπως επί παραδείγματι  μια αγκαλιά που κρατά λίγο παραπάνω, μια σιωπή γεμάτη νόημα, ένα υπέροχο μουσικό θέμα. Αλλά συνολικά, η ταινία δεν αφήνει βαθύ αποτύπωμα. Είναι από εκείνες που βλέπεις και ύστερα ξεχνάς , με εξαίρεση, βέβαια, την πάντα εξαιρετική Ιπέρ και την πολύ καλή παρουσία της Χάφσια Χερζί.

Ασυνήθιστες Φίλες από την Πέμπτη 10 Απριλίου στους κινηματογράφους

The post Ασυνήθιστες Φίλες appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Στο « Μέλλον» η Μία Χάνσεν Λοβ σκηνοθετεί την Ιζαμπέλ Ιπέρ. Η Ιπέρ υποδύεται μια αφοσιωμένη καθηγήτρια λυκείου που διδάσκει φιλοσοφία. Ζει με την οικογένειά της, περιτριγυρισμένη από βιβλία και «εγκεφαλικές» συζητήσεις με πρώην και νυν συμμαθητές της αλλά και με τον ίδιο της τον άντρα, που είναι επίσης καθηγητής. Στο μεταξύ βρίσκεται σε κατάσταση «εφημερίας» με την ιδιόμορφη μητέρα της, η οποία παθαίνει συχνά κρίσεις πανικού. Η καθημερινότητά της όμως σταδιακά καταρρέει. Μπορεί να συνεχίζει να φροντίζει την μητέρα της; Συν τοις άλλοις ο άντρας της κρύβει ένα μυστικό που θα της αλλάξει την οικογενειακή της θαλπωρή. Τι γίνεται τότε με αυτά που έρχονται μπροστά μας και πως τα αντιμετωπίζουμε; Η Μία Χάνσεν Λοβ μπλέκει μια μπουρζουά ζωή με ερωτήματα φιλοσοφικού τύπου.

«Τα πράγματα που έρχονται» στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι «πράγματα». Είναι διάφορες καταστάσεις μέσα στον χρόνο που διαμορφώνουν νέες συνθήκες.

Αν η αλήθεια, όπως ισχυρίζεται η Ναταλί (Ιπέρ) πραγματώνεται και αξιολογείται μέσα στη ροή του χρόνου, όπως στην τέχνη, τι συμβαίνει με τις ιστορίες των ανθρώπων πέρα από τα ιστορικά δεδομένα ως μια απλή χρονολογική αποτύπωση; Είναι προτιμότερη η νόηση και ο λογοκεντρισμός από τις αισθητηριακές λειτουργίες; Είναι μήπως η αλήθεια της ίδιας της ύπαρξης πολλές αλήθειες αναλογικές με την εμπειρία; Μήπως η αλήθεια του καθένα δεν είναι παρά απλά μια προσέγγιση;

Η Ναταλί κάποια στιγμή ισχυρίζεται πως έχει ξεπεράσει τον ριζοσπαστισμό, θέτοντας το ερώτημα το κατά πόσο η επανάσταση σχετίζεται με ένα νεανικό ένστικτο. Μια έκδοση βιβλίου επιβεβαιώνει την διαφορά αισθητικής, που για άλλους το περιεχόμενο είναι πιο σημαντικό από το περιτύλιγμα ως εργασιακό πόνημα, ενώ για κάποιον άλλον, ένα προϊόν με όρους εμπορικούς.

Η αλήθεια του συγγραφέα δεν συμπίπτει με την αγοραστική αλήθεια. Όσο για τα πράγματα που έρχονται δίνουν στην πρωταγωνίστρια ελευθερία. Ελευθερία χρόνου, ελευθερία να ακούσει διαφορετική μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι ο άνθρωπος αλλάζει ριζικά. Όσο δύσκολη είναι η κοινωνική επανάσταση άλλο τόσο είναι και η προσωπική. Η ηρωίδα εκπέμπει μια ήρεμη δύναμη μέσα από τις λεπτές κινησιολογικές εκφράσεις της Ιπέρ. Δεν ουρλιάζει, δεν υπερδραματίζει ούτε η Ιπέρ αλλά ούτε και η Μία Χανσεν Λοβ. Ο θάνατος έρχεται ως τηλεφώνημα και ο χωρισμός ως χαλαρός πόνος. Κι η όποια ερωτική υπόνοια μένει απλά ως αίσθηση χωρίς ποτέ να εκδηλώνεται ούτε σαρκικά αλλά ούτε καν λεκτικά. Απλά «αιωρείται». Αυτό που σίγουρα έρχεται είναι ο θάνατος. Ένα βιβλίο του Λέβινας που χάθηκε ξαναβρίσκεται. Όχι όμως η απώλεια των ατόμων. Όση φιλοσοφία κι αν διδάξεις, ένα παιδί στην αγκαλιά σου θα είναι πάντα πιο ανεκτίμητο.

Η Μία Χάνσεν Λοβ δημιουργεί μια ταινία πλημμυρισμένη από γρήγορο ακαδημαϊκό λόγο που πολλές φορές αδυνατείς να απορροφήσεις. Θα μας αποχαιρετήσει όμως με ένα νανούρισμα κι όχι με μια ξύλινη ακαδημαϊκή γλώσσα. Αφήνοντας τη Ναταλί σε μια τόσο ανθρώπινη, πανανθρώπινη στιγμή, ναι αυτό είναι μια μικρή προσωπική επανάσταση. Για κάθε θάνατο που έρχεται υπάρχει και μια γέννηση. Στο ενδιάμεσο πάντα θα προκύπτουν προβληματισμοί για να τους φιλοσοφούμε.

“Το Μέλλον” από 17 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Το Μέλλον appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 100′, Νορβηγία, Γαλλία, Δανία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Louder Than Bombs Γλώσσα: Αγγλικά-Γαλλικά

Του Γιοακίμ Τρίερ

Με τους  Τζέσε Άιζενμπεργκ, Ρέιτσελ Μπρόσναχαν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Γκάμπριελ Μπερν, Έιμι Ράιαν, Ντέιβιντ Στράδερν

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Γιος ενός γνωστού Νορβηγού σκηνοθέτη και μακρινός συγγενής  του Δανού Λαρς Φον Τρίερ, ο  Γιοακίμ Τρίερ το 2011 δημιούργησε αίσθηση με το έργο γυρισμένο στην πατρίδα του, «Όσλο, 31 Αυγούστου», παρακολουθώντας ένα 24ώρο από τη ζωή του Αντέρ, ενός περιπλανώμενου τοξικομανή.

Η καινούρια του ταινία -αυτή τη φορά σχεδόν στο σύνολο της στην αγγλική γλώσσα  και με ισχυρό καστ- έκανε την παγκόσμια της πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών 2015.

Τα φαντάσματα του παρελθόντος, οι εσωτερικοί δαίμονες και το υπαρξιακό κενό, δηλαδή το επιτυχημένο τρίπτυχο από το «Όσλο, 31 Αυγούστου», εμφανίζεται ξανά, μετά το σοκ που θα υποστεί ένας πατέρας και οι δύο του γιοι από το θάνατό της φωτογράφου συζύγου και μητέρας τους, στο επικίνδυνο επαγγελματικό της ταξίδι, σε μια εμπόλεμη περιοχή. Όλοι οι χαρακτήρες προσπαθούν να κινητοποιηθούν, να ξεπεράσουν την απώλεια, ο χρόνος δείχνει να έχει παγώσει, στην οικογενειακή τους μάζωξη, τρία χρόνια μετά. Από τη μια, ο  ένας γιος είναι σε βαθιά κατάθλιψη κι ο άλλος χάνεται στον κόσμο των βίντεο γκέιμς.

Ο Γιοακίμ Τρίερ διαθέτει ένα σενάριο “γεμάτο από χρυσάφι”, υπαρκτά-ακατέργαστα συναισθήματα, που τα επαναπροσδιορίζει ετεροχρονισμένα η μνήμη , σε ένα σκηνικό λατρεμένο από τους Αμερικάνους( βέβαια εδώ υπάρχει περισσότερος σουρεαλισμός) και όχι μόνο, θυμίζοντας θεατρικά έργα που διαδραματίζονται μέσα σε ένα σπίτι. Οιδιπόδεια συμπλέγματα, οικογενειακά μυστικά, που  όταν ξετυλίγονται…  οδηγούν στην έκρηξη(Το Πένθος Ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Buried Child κ.α).

Με καθαρότητα τονίζεται η έλλειψη επικοινωνίας πατέρα και αδερφών( σε κάποια του σημεία θυμηθήκαμε το σαρκαστικό ύφος των ταινιών του Κρόνενμπεργκ), από την άλλη, ο Νορβηγός δείχνει σημάδια αυτοκαταστροφής. Ουσιαστικά καταδικάζει την ιστορία του, γιατί δεν μπορεί να την επεξεργαστεί στην ολότητα της. Αρχικά δίνει την εντύπωση πως θα εστιάσει στο πολεμικό πεδίο και στο πως έχασε τη  η φωτογράφος τη ζωή της. Αστραπιαία η κάμερα του αλλάζει  κατεύθυνση,  για να αγγίζει από λίγο τα πάντα ( ο αντίκτυπο του θανάτου ,η συγχώρεση, η μοιχεία), μέσα από αλλεπάλληλα πισωγυρίσματα στο χωροχρόνο, με κεντρικό πρόσωπο την απούσα μητέρα. Η  ερμηνεία ανήκει στην  Ιζαμπέλ Ιμπέρ. Ο θεατής δεν θα μπορέσει να φτιάξει μια εικόνα για τον κάθε χαρακτήρα, ούτε βεβαίως να ακολουθήσει και να αισθανθεί το ψυχικό τους κόσμο.  Το ένα θέμα μπλέκεται μέσα στο άλλο, αφήνοντας την εντύπωση μιας σκόπιμης πολυπλοκότητας, η οποία βεβαίως μπερδεύει. Αυτή η αίσθηση,  σε συνδυασμό με τον νωχελικό ρυθμό-που οδηγεί σε λήθαργο- αφήνουν μια πικρή γεύση, πάνω σε  ιδέες με πολλές προοπτικές, που δεν αξιοποιήθηκαν. Αισιόδοξο και συγκινητικό το τέλος του έργου.

“Ο Ήχος της Σιωπής” από 5 Μαΐου στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Ο Ήχος της Σιωπής appeared first on screeneye.gr.

Στη νέα ταινία του Γκιγιόμ Νικλού με τίτλο «Valley of Love» η Ιζαμπέλ Ιπέρ και ο Ζεράρ Ντεπαρντιέ υποδύονται ένα πρώην ζευγάρι που επανενώνεται μετά από πολλά χρόνια στην Αμερικανική Δύση – ύστερα από 2 σημειώματα αυτοκτονίας που άφησε ο γιος τους, Μάικλ. Ο Μάικλ έχει υποσχεθεί να εμφανιστεί στους γονείς του- το πώς δεν το εξηγεί- στην «Κοιλάδα του Θανάτου».

The post Πληροφορίες-τρέιλερ για το «Valley of Love» με Ιζαμπέλ Ιπέρ και Ζεράρ Ντεπαρντιέ appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Γιοακίμ Τρίερ (Oslo, August 31st) με τίτλο «Louder Than Bombs» που παίχτηκε στις Κάννες και πρόκειται να προβληθεί στο Φεστιβάλ του Τορόντο, έχει πια το πρώτο της τρέιλερ.

Σύνοψη: Μια έκθεση για την φωτογράφο Ιζαμπέλ Ριντ, 3 χρόνια μετά το θάνατό της, φέρνει τον μεγαλύτερο γιο της, Τζόνα πίσω στο πατρικό του, εκεί οπου θα έρθει σε επαφή με τον πατέρα του Τζιν και τον νεαρότερο αδερφό του Κονραντ. Όντας και οι τρεις κάτω από την ίδια στέγη ο Τζιν θα προσπαθήσει απεγνωσμένα να φέρει κοντά τους δυο γιους τους που έχουν αντιτιθέμενα συναισθήματα για μια γυναίκα που θυμούνται τόσο διαφορετικά. Παίζουν οι Τζέσι Άιζενμπεργκ, Γάμπριελ Μπερν, Ιζαμπέλ Ιπέρ, Ντέβιν Ντρούιντ, Ρέιτσελ Μπρόσναν, Ντέιβιντ Στραδερν και Έιμι Ράιαν.

The post Τζέσι Άιζενμπεργκ και Ιζαμπέλ Ιπέρ κλέβουν τις εντυπώσεις στο «Louder Than Bombs» του Γιοακίμ Τρίερ . Πρώτο επίσημο τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.