Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Όση ώρα έβλεπα το «Wild Horse Nine», δύο πράγματα μου έρχονταν στο μυαλό.

Πρώτον, το «Lucky», με τον αξέχαστο Χάρι Ντιν Στάντον. Θυμάστε; Ένας ηλικιωμένος, μοναχικός άνθρωπος, που ξέρει πως το τέλος πλησιάζει. Κάπως έτσι κι εδώ. Ο Τζον Μάλκοβιτς, σε εξαιρετική φόρμα, ερμηνεύει τον Κρις με κυνισμό, αυτοσαρκασμό και αλαζονεία. Πότε πότε, όμως, αφήνει να φανεί ότι έχει τα κότσια να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεύτερον, για πρώτη φορά φαντάστηκα μια ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα να μεταφέρεται αυτούσια στο θέατρο. Δύσκολα μπορούσα να φανταστώ τη «Βασίλισσα της Ομορφιάς» στον κινηματογράφο ή τις «Τρεις Πινακίδες» και τα «Πνεύματα του Ινισέριν» στο θεατρικό σανίδι. Εδώ, όμως, οι δύο τέχνες συναντιούνται. Σκέφτηκα τον Ντέιβιντ Μάμετ.

Χιλή, 1973. Παραμονές του πραξικοπήματος κατά του Αλιέντε. Ο Κρις, 72χρονος πράκτορας της CIA, έχει σκοτώσει 68 ανθρώπους. Γουατεμάλα, Κονγκό, προσπάθεια ανατροπής του Κάστρο, ακόμη και εμπλοκή στο παρασκήνιο της δολοφονίας Κένεντι. Έχει καρκίνο, χάνει τη μνήμη του και σημειώνει σε χαρτάκια όσα πρέπει να θυμάται. «Μην εμπιστεύεσαι τον Λι», γράφει σε ένα από αυτά.

Ποιος είναι ο Λι; Ο νεότερος συνεργάτης του, τον οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά ο Σαμ Ρόκγουελ. Τον συνοδεύει στο Νησί του Πάσχα, έχοντας λάβει άνωθεν εντολή να τον σκοτώσει.

Ο Κρις, όμως, δεν κρατά πια το στόμα του κλειστό. Αποκαλύπτει τη δράση του σε δύο νεαρές υποστηρίκτριες του Αλιέντε. Γοητεύεται από τη μία και, παμπόνηρος, αλλάζει την τελευταία του επιθυμία: «Όχι, όχι! Δεν θυμάμαι να είπα ότι εδώ θέλω να αφήσω τα κοκαλάκια μου… Στη Βενετία θέλω να πεθάνω!».

Όσοι γνωρίζετε το έργο του ΜακΝτόνα θα αναγνωρίσετε τη μοναξιά της «Άγριας Δύσης», την ενοχή, τις διαλυμένες οικογένειες. Δεν αυτοεπαναλαμβάνεται, όμως. Εκεί βρίσκεται η μαεστρία του.

Ο Κρις παραμένει κυνικός, ακόμη κι όταν προσπαθεί να πλησιάσει τον αποξενωμένο αδελφό του, έναν μουσικό. Παράλληλα, όμως, δείχνει σημάδια μεταμέλειας και αναζητά τη συμφιλίωση με τον εαυτό του. Θα προλάβει να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι και τι πρεσβεύει; Ή θα φτάσει στο τέλος της ζωής του παραμένοντας βαθιά μπερδεμένος;

Και ο Λι αντιμετωπίζει το δικό του ηθικό δίλημμα: θα υπακούσει στην εντολή ή θα προστατεύσει τον άνθρωπο που είναι ίσως ο μοναδικός πραγματικός του φίλος;

Η σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική συνείδηση και την υπακοή στην εξουσία βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας. Δεν συμμερίζομαι τον πεσιμισμό του ΜακΝτόνα, σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία συντρίβει πάντα τη λαϊκή διεκδίκηση. Αναγνωρίζω, όμως, τη συνέπειά του.

Μια πολύ καλή ταινία για τους φίλους του κινηματογράφου σήμερα, που διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να τη δούμε αύριο ανεβασμένη και σε θεατρικές σκηνές.

Wild Horse Nine  από την Πέμπτη 5/11 στους κινηματογράφους

The post Wild Horse Nine appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

The post Βασίλισσα στη Θάλασσα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ίσως μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ «NAZA» να μη θέλεις να σκεφτείς τι σε εντυπωσίασε περισσότερο. Γιατί είναι ένα ντοκιμαντέρ που ανακατεύει το μυαλό και το στομάχι.

Θα πω όμως ότι εμένα με εντυπωσίασε το σκοτάδι του.

Έξω, νύχτα. Συνεντεύξεις σε ταράτσες του Τελ Αβίβ. Σκιές ανθρώπων που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Φωνές ηλεκτρονικά αλλοιωμένες. Ένας ερευνητής που ψάχνει επίμονα απαντήσεις.

Και πίσω τους, από τα παράθυρα της πόλης, βλέπουμε ανθρώπους να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους. Σαν να υπάρχουν δύο κόσμοι την ίδια στιγμή.

Οι Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Ζορ ήταν δύο από τους δημιουργούς του «Καμία Άλλη Γη», του ντοκιμαντέρ που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Τώρα επιλέγουν να εισχωρήσουν στον μηχανισμό που παράγει τους στόχους.

Μιλούν με 24 Ισραηλινούς στρατιωτικούς και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών. Ανθρώπους που συμμετείχαν στον πόλεμο από θέσεις επιτήρησης, ανάλυσης και στοχοποίησης.

Και οι αποκαλύψεις είναι βαριές. Σχεδόν ασήκωτες.

Τεχνητή νοημοσύνη που επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων. Τηλέφωνα Παλαιστινίων που παρακολουθούνται. Οικογενειακές συνομιλίες που μετατρέπονται σε πληροφορίες στόχευσης.

Σπίτια που βομβαρδίζονται τη νύχτα, ενώ είναι γνωστό ότι μέσα βρίσκονται και συγγενείς του στόχου.

Και πάνω από όλα, η λέξη «NAZA».

Ο αναμενόμενος αριθμός αμάχων που θα χαθούν ως παράπλευρες απώλειες.

Ένας από τους μάρτυρες μιλά ακόμη και για 500 αμάχους για έναν στόχο της Χαμάς.

Για μένα όμως οι δυνατότερες στιγμές έρχονται όταν οι δημιουργοί εγκαταλείπουν τις σκοτεινές συνεντεύξεις.

Όταν κοιτούν τα φωτισμένα διαμερίσματα του Τελ Αβίβ.

Όταν περνούν σε αρχειακές εικόνες.

Στις κατεδαφίσεις παλαιστινιακών σπιτιών.

Και στα νέα, πλούσια και μοντέρνα σπίτια που εμφανίζονται στη θέση τους.

Εκεί η εικόνα γίνεται πιο δυνατή από οποιαδήποτε καταγγελία.

Γιατί το ντοκιμαντέρ θέλει να δείξει ότι οι θάνατοι των αμάχων δεν παρουσιάζονται απλώς ως αποτέλεσμα λαθών, αλλά ως συνέπεια ενός ολόκληρου συστήματος αποφάσεων.

Και φτάνει πολιτικά μέχρι την κορυφή της ισραηλινής κυβέρνησης, με αποσπάσματα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ακριβώς όμως επειδή οι καταγγελίες είναι τόσο βαριές, χρειάζεται και η ισχυρότερη δυνατή τεκμηρίωση.

Και εκεί, κατά τη γνώμη μου, το «NAZA» κάπου χωλαίνει.

Γιατί δίνει πάτημα σε όσους θέλουν να αμφισβητήσουν όσα παρουσιάζει.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με το «Καμία Άλλη Γη».

Για μένα, παρότι το «NAZA» είναι συγκλονιστικό, το προηγούμενο ντοκιμαντέρ ήταν ακόμη πιο δυνατό.

Γιατί εκεί οι μπουλντόζες, οι στρατιώτες, οι έποικοι και οι κατεδαφίσεις βρίσκονταν μπροστά στην κάμερα.

Η εικόνα ήταν η ίδια το αποδεικτικό στοιχείο.

Το NAZA κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στη Βενετία το 2026

Από την Παρασκευή 2/10 στους κινηματογράφους

The post NAZA appeared first on screeneye.gr.