Σε τελετή απόδοσης τιμών την ημέρα της πρωτοχρονιάς η βασίλισσα Ελισάβετ Β’ απένειμε τον τίτλο του ιππότη και της δεσποσύνης(τίτλος αντίστοιχος με αυτόν του ιππότη αλλά που απονέμεται στις γυναίκες) στους–από εδώ και στο εξής- σερ Τζον Χαρτ και ντέιμ Κριστίν Σκοτ Τόμας. Οι τίτλοι τους απονεμήθηκαν για τις υπηρεσίες που έχουν προσφέρει στο θέατρο και την υποκριτική τέχνη. Όταν το έμαθε η Κρίστιν Σκοτ Τόμας δήλωσε «Νόμισα πως κάποιος μου έκανε πλάκα. Απ’ό,τι φαίνεται είναι αλήθεια και είμαι ενθουσιασμένη, κατάπληκτη και ανησυχώ πως μπορεί ξαφνικά να ξυπνήσω». Η Σκοτ Τόμας τα τελευταία χρόνια μένει στο Παρίσι και σε λίγο καιρό θα υποδυθεί την βασίλισσα Ελισάβετ στη σκηνή στο θεατρικό έργο The Audience.

Ο τίτλος της Δεσποσύνης απονεμήθηκε και στην γνωστή από το ρόλο της ως Αλέξις Κόλμπι στο σίριαλ Δυναστεία, Τζόαν Κόλλινς. Ο τίτλος της απονεμήθηκε για το φιλανθρωπικό της έργο πράγμα που την χαροποίησε ιδιαίτερα.

Στην τελετή θα απονεμηθεί και ο τίτλος OBE (Officer of the Most Excellent Order of the British Empire) στους Έμιλυ Γουότσον, Τζέιμς Κόρντεν και Σέρινταν Σμιθ.

The post Απονομή τίτλων από την Βασίλισσα για τους Τζον Χαρτ και Κριστίν Σκοτ Τόμας appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του Σαούλ Ντιμπ (Η Δούκισσα) “Suite Française” μας μεταφέρει στο χωριό Μπυσσύ στις αρχές της γερμανικής κατοχής της Γαλλίας.

Η Λουσίλ Ανζελιέρ (Μισέλ Γουίλιαμς) περιμένει νέα από τον άντρα της που είναι αιχμάλωτος πολέμου και ασφυκτιά υπό την επιρροή της αυταρχικής πεθεράς της (Κριστίν Σκοτ Τόμας). Όταν καταφθάνουν πρώτα εξαθλιωμένοι οι φυγαδευμένοι κάτοικοι του Παρισιού και ύστερα οι Γερμανοί οι οποίοι επιτάσσουν τα σπίτια των κατοίκων, τα πάντα στη ζωή της ταράζονται. Η Λουσίλ προσπαθεί να αγνοήσει τον εκλεπτυσμένο και όμορφο Γερμανό Μπρούνο(Ματίας Σόνερτς) που μένει σπίτι της, αλλά σύντομα αναπτύσσεται μια έντονη έλξη μεταξύ τους που τους παγιδεύει οριστικά στην τραγωδία του πολέμου.

Η ταινία είναι βασισμένη στο βιβλίο της Ιρέν Νεμιρόβσκι «Γαλλική Σουίτα» και αναμένεται στις αίθουσες τον Ιανουάριο του 2015. Δείτε παρακάτω το τρέιλερ.

The post Το πρώτο τρέιλερ της ταινίας “Suite Française” με τη Μισέλ Γουίλιαμς και την Κριστίν Σκοτ Τόμας appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα, 111΄, Μεγάλη Βρετανία, 2013

του Ρέιφ Φάινς

Με τους Ρέιφ Φάινς, Φελίσιτι Τζόουνς, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Τζοάνα Σκάνλαν, Αμάντα Χέιλ 

Δεκαετία του 1850, βικτοριανή Αγγλία. Ο Τσαρλς Ντίκενς (Ρέιφ Φάινς) απολαμβάνει τη φήμη και τα πλούτη του σημαντικότερου συγγραφέα της εποχής του. Παντρεμένος εδώ και 20 χρόνια με την Αικατερίνη Χόγκαρθ (Τζοάνα Σκάνλαν) – με την οποία απέκτησε 9 (!) παιδιά – έχει την αποδοχή μιας διασημότητας και χωρίς υπερβολή κάθε δημόσια εμφάνιση του καταλήγει σε ενθουσιώδες λαϊκό παραλήρημα. Το 1857 ο 45χρονος Ντίκενς βλέπει σε μια θεατρική παράσταση την 18χρονη εκκολαπτόμενη ηθοποιό Νέλι Τέρναν (Φελίσιτι Τζόουνς) και μαγεύεται από την ομορφιά της. Γίνεται φίλος με τη μητέρα της Φράνσις (Κριστίν Σκοτ Τόμας), μια χήρα ηθοποιό που έχει μεταδώσει στις 3 κόρες της το μικρόβιο της υποκριτικής και αρχίζει να περνάει όλο και περισσότερες ώρες μαζί τους παρά με την οικογένεια του. Ύστερα από λίγο καιρό ο ερωτευμένος πλέον συγγραφέας εκφράζει τον έρωτα του για την Νέλι και ξεκινάει μια ιστορία με πολλά δραματικά επεισόδια που κάλλιστα θε μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό για κάποιο έργο του.

Ειδικά οι «Μεγάλες προσδοκίες» που γράφτηκαν εκείνη την εποχή (δημοσιεύτηκαν τη διετία 1860-61), μοιάζουν βγαλμένες από αυτή την παράνομη σχέση που ποτέ δεν έγινε γνωστή παρά τις κατά καιρούς φήμες που κυκλοφόρησαν στις φυλλάδες της εποχής.

Μια από τις πιο σκληρές αλλά και συγχρόνως λιγότερο γνωστές τραγωδίες του Σαίξπηρ, τον «Κοριολανό», επέλεξε ο Ρέιφ Φάινς για να κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του πριν από 4 χρόνια. Για τη δεύτερη σκηνοθεσία του επέλεξε πάλι ένα εμβληματικό καλλιτέχνη, τον Τσαρλς Ντίκενς, για να μεταφέρει όμως όχι κάποιο έργο του βικτοριανού συγγραφέα αλλά μια σχετικά άγνωστη ιστορία της ζωής του. Ο έρωτας του δημιουργού των ακόμη και σήμερα αξεπέραστων «Ντέιβιντ Κόπερφιλντ», «Μια χριστουγεννιάτικη ιστορία», «Όλιβερ Τουίστ» και, κυρίως, «Μεγάλες προσδοκίες», για τη νεαρή και άσημη Νέλι Τέρνερ είναι το θέμα που επέλεξε ο Φάινς για να μας δώσει μια αρκετά συγκροτημένη αλλά όχι και πληρέστατη άποψη για το συγγραφέα.

Ο Φάινς προσπαθεί να είναι ακριβοδίκαιος με τον Ντίκενς: ούτε να τον αγιοποιήσει αλλά ούτε και να μειώσει στο ελάχιστο το αδιαμφισβήτητο συγγραφικό ταλέντο του. Τι συμβαίνει όμως με τον άνθρωπο πίσω από τον συγγραφέα; Ακόμη κι εκεί όμως ο Φάινς διατηρεί κάποιες επιφυλάξεις παρότι δείχνει βέβαιος στις πιο κομβικές σκηνές του φιλμ για το σκληρό και εγωιστή άντρα που περισσότερο από όλα αγάπησε τα λογοτεχνικά έργα του. Ο Ντίκενς του είναι ένας… σταρ αλλοτινής εποχής- τα θέατρα που γεμίζουν από πλήθη που συρρέουν για να ακούσουν τις συνέχειες των δημοφιλών ιστοριών του, παραπέμπουν στις κινηματογραφικές αίθουσες του σήμερα- γεμάτης αντιθέσεις αλλά και αρκετούς συσχετισμούς με τη σημερινή εποχή.

Το βικτοριανό Λονδίνο της πνευματικής άνθησης και του αριστοκρατικού φωτός από τη μια πλευρά, αλληλοσυμπληρώνεται από το σκοτάδι των απόκληρων και εξαθλιωμένων Όλιβερ Τουίστ που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Ο Φάινς θέλει να δώσει το στίγμα αυτής της εποχής και ταυτόχρονα μια αίσθηση από τα αριστουργήματα του Ντίκενς αλλά πέρα από μια νατουραλιστική σκηνή -αυτή της βραδυνής περιπλάνησης του ήρωα μετά μια θεατρική παράσταση στα σκοτεινά υπόγεια που φυτοζωούν οι άθλιοι του Λονδίνου-  όλο το υπόλοιπο φιλμ πηγαινοέρχεται μεταξύ της κλασικής ακαδημαϊκής βιογραφίας εποχής και του τυπικού μοντέρνου μελοδράματος που έχει ως θέμα ένα παράνομο έρωτα. Τα βαριά κοστούμια και η ογκώδης παραγωγή της καλλιτεχνικής διεύθυνσης που αναπαριστά το βικτοριανό Λονδίνο μοιάζουν να προσθέτουν… βαρύδια στην αφήγηση του σκηνοθέτη Φάινς.

Ο βρετανός ηθοποιός-σκηνοθέτης ευτυχεί περισσότερο στην υποκριτική απόδοση του χαρακτήρα του Ντίκενς. Ορμητικός, με σπάνια χαρίσματα – πέρα από ακαταμάχητος storyteller ήταν ένας δεξιοτέχνης υπνωτιστής και μεγάλος χιουμορίστας- θαυμαστή παιδικότητα και λαχτάρα για ζωή ο Ντίκενς του Φάινς, μπορεί να μετατραπεί από τη μια στιγμή στην άλλη από μεγαλόψυχο και ανθρωπιστή καλλιτεχνή σε εγωιστή, άκαρδο σύζυγο – εξαιρετικά καλογυρισμένη η σκηνή που «αναγκάζει» τη γυναίκα του να συναντήσει την ερωμένη του -και αδίστακτο καριερίστα που ενδιαφέρεται μόνο πως θα διαφυλάξει τη φήμη του. Αυτό πιστεύω πως είναι και το πρόβλημα με την ταινία του Φάινς.

Την ίδια στιγμή που θέλει να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα γύρω από μια τόσο ελκυστική ιστορία – το σενάριο της Άμπι Μόργκαν που ανάμεσα σε άλλα έχει δώσει το στίγμα της με το «Shame» του Στιβ Μακ Κουίν, αποτελεί διασκευή του ομότιτλου βιβλίου της Κλερ Τόμαλιν- αποφασίζει να συμβιβαστεί με πιο σίγουρες κι εύκολες λύσεις προκειμένου να διαφυλάξει την καλή φήμη και τις έντιμες προθέσεις της.

“H Αόρατη Γυναίκα” από 13/3 στους κινηματογράφους σε διανομή Σπέντζος     

The post H Αόρατη Γυναίκα (The Invisible Woman) appeared first on screeneye.gr.

Η Κριστίν Σκοτ Τόμας ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί από το χώρο του κινηματογράφου εξηγώντας πως η μονοτονία της κινηματογραφικής διαδικασίας είναι ο λόγος για τον οποίο πήρε αυτή την απόφαση. Η 53χρονη ηθοποιός δήλωσε:  «Βαρέθηκα. Οπότε και σταματώ… Δεν μπορώ να περιμένω για ώρες σε μεγάλα τροχόσπιτα, βαρέθηκα μέχρι αηδίας…

Το είδος των ταινιών στις οποίες παίρνω μέρος φτιάχνονται συνήθως βιαστικά και μοιάζουν πάντα λιγάκι χάλια. Μου αρέσουν τα γυρίσματα αλλά αυτό που δεν μου αρέσει είναι η ανασύνταξη των πραγμάτων και η επανεγγραφή σκηνών. Δεν αντέχω άλλο… Συνήθως μου ζητείται να κάνω κάτι γιατί τους είμαι βάρος στην αδύναμη παραγωγή τους. Βασικά με χρειάζονται για λόγους παραγωγής. Οπότε μου δίνουν ένα μικρό ρόλο εκεί που ξέρουν ότι θα παρευρεθώ, θα ξέρω τι θα κάνω και θα κλάψω την σωστή στιγμή. Δεν πρέπει κανονικά να δαγκώνεις το χέρι που σε ταΐζει αλλά κάνω συνεχώς πράγματα προς χάρη άλλων και αποφάσισα ότι η ζωή είναι μικρή. Δεν θέλω να το ξανακάνω άλλο.»

The post Τίτλοι τέλους για την κινηματογραφική καριέρα της Κριστίν Σκοτ Τόμας appeared first on screeneye.gr.

                                   Θρίλερ-Δράμα 90′ Γαλλία, Ταιλάνδη, Γλώσσα: Αγγλικά 2013

του Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του νεαρού στο Κερατσίνι και τον γενικό αναβρασμό που επικρατεί απ’ άκρη σ’ άκρη της χώρας, η ταινία « Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί » εμφανίζεται στις κινηματογραφικές αίθουσες ως σατανική σύμπτωση. Οι  ομοιότητες που υπάρχουν,  μας κάνουν να αμφισβητούμε  αν τελικά ο κινηματογράφος είναι  μόνο η αποθέωση του φαντασιακού. Κάποιες στιγμές το παραμύθι μετατρέπεται σε στυγνό ρεαλισμό μιας αποκρουστικής πραγματικότητας. Τι μπορεί να συνδέει τα χθεσινά γεγονότα με το φιλμ αυτό; Μόνο ένα στοιχείο, αλλά αυτό είναι  ικανό  να δημιουργήσει έντονα  το συνειρμό. Το πλέγμα της λεκτικής βίας που μεταλλάσσεται σε κίνητρο εκδίκησης και εν τέλει υλοποίησης της. Το πολιτικό στοιχείο δεν εμφανίζεται στο έργο αλλά υποκρύπτεται η φυλετική διάκριση.

Το πεδίο της σύγκρουσης βρίσκεται στην Μπανγκόκ με έναν νεαρό να διευθύνει κλαμπ πυγμαχίας και με αυτό τον τρόπο να ξεπλένει το βρώμικο χρήμα που κερδίζει από εμπόριο ναρκωτικών. Ο αδερφός του σκοτώνεται έπειτα από ένα βιασμό μιας 16χρονής. Η εμφάνιση της μητέρας τους στην πρωτεύουσα της Ταϊλάνδης θα είναι η απαρχή της εκδίκησης για το θάνατο του γιού της, μόνο που η δύναμη της τοπικής μαφίας είναι πιο ισχυρή από όσο φαντάζοταν.

Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έκρηξη ταινιών που σκιαγραφούν τη ποικιλομορφία της σύγχρονης βίας. Ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν εξετάζει συστηματικά αυτό το φαινόμενο,  όχι βέβαια πάντα επιτυχημένα, με τη χρήση ενίοτε κλισαρισμένων ιστοριών. Οικείο το σκηνικό για το σκηνοθέτη, για αυτό ίσως και δεν μπόρεσε να μας μαγέψει. Επαναλαμβάνει κάπως τον εαυτό του αλλά σαφώς  τελειοποιεί κάποια τεχνικά του μέσα.

Ο Δανός κινηματογραφιστής θα κρατήσει σχεδόν όλες τις γνώριμες τεχνικές του που είδαμε παλαιότερα στο “Pusher” και στο πιο δημοφιλές και πρόσφατο “Drive”. Δηλαδή, αυστηρά αποστασιοποιημένη αφήγηση από χαρακτήρες και καταστάσεις, παραδομένοι διάλογοι που βγαίνουν με το σταγονόμετρο, ένας άντρας (Ράιαν Γκόσλινγκ) παγιδευμένος σε παρωπίδες απ’ τις οποίες θα ήθελε να ξεφύγει αλλά τελικά  δεν μπορεί. Η μητέρα του (Κριστίν Σκοτ Τόμας) σκληρή και ανελέητη, την οποία ο γιος της σαφώς εξιδανικεύει. Βιαιότητα στις λέξεις, στο πνεύμα και στο σώμα, όπως επί παραδείγματι στο τελικό δυνατό τετ-α-τετ του πρωταγωνιστή με τον Ταϊλανδέζο κυνηγό του.

Μέχρι εδώ δεν υπάρχει τίποτα διαφορετικό που να μην το έχουμε δει από τον Ρεφν, αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι ότι παραδίδει στο κοινό την πιο επιβλητική του εικόνα. Συνεχόμενα ευρυγώνια πλάνα, πολύμορφη φωτογραφία, πανέμορφοι χρωματισμοί που πειραματίζονται κυρίως μέσα σε ένα τερέν πυγμαχίας με το σκοτάδι, τα κατά κόκκινα έφε, και το γήινο στοιχείο. Το σάουντρακ κάπως  μονότονο και συμβατικό που σαφώς δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτό του “Drive”.

Κάτω από άλλες συνθήκες ο Ράιαν Γκόσλινγκ θα μας καθήλωνε, αλλά αυτή η τυποποιημένη μανιέρα ενός λιγομίλητου τσαμπουκά τύπου που λειτουργεί σαν ρομπότ για να κλέβει και να σκοτώνει, δεν πείθει απόλυτα.

Αντίθετα ο Ρεφν έπλασε την Κριστιν Σκοτ Τόμας εντελώς αλλιώτική, με μακρύ ξανθό μαλλί, με φουσκωμένα μπράτσα όπου η Αγγλο- Γαλλίδα ηθοποιός ανταποκρίθηκε πλήρως στον άκαμπτο, αυταρχικό και μισητό ρόλο που της επιφύλασσε.

The post Μόνο Ο Θεός Συγχωρεί appeared first on screeneye.gr.