Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Προικισμένοι με δεξιότητες και με καλλιτεχνικές ανησυχίες, οι Ισλανδοί μπορούν να αισθάνονται περήφανοι για την παγκόσμια αναγνώριση, και της κινηματογραφικής τους παραγωγής. Τα πνευματικά τέκνα του Φρίντρικσον , καταπιάνονται με θέματα και ιστορίες αλλιώτικες, από ότι ήταν εξοικειωμένοι να παρακολουθούν οι λιγοστοί κάτοικοι της νησιωτικής χώρας. Την αρχή έκανε ο Ντακούρ Κάρι, για να ακολουθήσει μια μεγάλη ομάδα σκηνοθετών .
Ο Βλαντιμάρ Γιοχάνσον, πριν ακόμη σκηνοθετήσει το υπερφυσικό έργο «Αμνός «εργάστηκε ως τεχνικός σε πέντε επεισόδια του Game of Thrones:.
Στον «Αμνό», αποκαλύπτεται αρχικά η ισλανδική ύπαιθρος.
Το μάτι αιχμαλωτίζεται από το ομιχλώδες τοπίο, από τα πελώρια βουνά και από τις ατελείωτες κοιλάδες.
Εμφανίζεται κάποια στιγμή στο πλάνο , μια γυναίκα( η Μαρία) και ο άντρας της ( ο Ίνγκβαρ ), να κουρεύουν και να εκτρέφουν πρόβατα. Την μεταξύ τους σχέση, ορίζει η αποξένωση και η απόλυτη σιωπή.
Η αναστάτωση, προέρχεται από δύο γεγονότα. Πρώτον, από την ανακάλυψη ενός ασυνήθιστου αμνού, όπου το σώμα του είναι ανθρώπινο και δεύτερον, από την έλευση στο αγρόκτημα του Πετούρ ( είναι ο αδελφός του Ίνγκβαρ ).
Η Μαρία, αντιμετωπίζει το υπερφυσικό πλάσμα, σαν να είναι το δικό της παιδί και τον Πετούρ, με αδιόρατη ανησυχία, για καταστάσεις που είχαν συμβεί στο παρελθόν.
Τα δύο γεγονότα, δοκιμάζουν –κάπως- την οικογενειακή ηρεμία.
Την ταινία, μπορεί να τη διαβάσει κανείς ως παραβολή για την εξάρτηση του ανθρώπου με τη φύση. Είναι η γενική, πρώτη ανάγνωση.
Η υποκρύπτουσα ανάγνωση , αφορά το ζήτημα της μητρότητας και εν γένει του παιδιού, τα οποία θεωρούνται-λανθασμένα ίσως-  προϋπόθεση για την μακροημέρευση ενός γάμου.
Χωρίς να αποσαφηνίζεται πλήρως το σκεπτικό του σεναρίου, γίνεται αμυδρά αντιληπτό -στο φινάλε- ότι η ανατροπή της ρουτίνας από την παρουσία ενός νέου μέλους, έστω κι αν είναι με τη μορφή ανθρώπου και ζώου μαζί, δεν είναι τίποτα άλλο από ψευδαίσθηση. Όπως ξαφνικά ήρθε, ξαφνικά μπορεί να φύγει και η καθημερινότητα του ζευγαριού , θα επανέλθει στο προηγούμενο σημείο, χωρίς νόημα και ενδιαφέρον, αλλά και η αίσθηση της μοναξιά, θα είναι τρομακτική.
Σαφέστατα, παρά την πρωτοτυπία του και την απρόσμενη τροπή του, το έργο « Αμνός», αφήνει πολλά κομμάτια του στον αέρα. Αντιθέτως, το πρόσφατο μιούζικαλ «Ανέτ», του Λέος Καράξ, αποτυπώνει με μεγαλύτερη ευκρίνεια, ένα παρόμοιο διακύβευμα.
Απουσιάζουν από το έργο του Ισλανδού Γιόχανσον, τα κίνητρα αλλά και ο μύθος δεν έχει μια ξεκάθαρη υπόσταση. Χρησιμοποιείται υπερβολικά μεγάλος χρόνος στα γενικά πλάνα της ισλανδικής υπαίθρου. Η παρουσία της γνωστής ηθοποιού Νούμι Ραπάς, προσδίδει ειδικό βάρος και μια αυτοσχεδιαστική διάθεση.

Βραβείο στο Ένα Κάποιο Βλέμμα του Φεστιβάλ Καννών

The post Αμνός appeared first on screeneye.gr.

Οικογενειακό Δράμα,87, Τουρκία 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Kuzu, The Lamb

του Κουτλούγκ Αταμάν

Με τους Μερτ Ταστάν, Νεσρίν Καβαντζάντε, Καχίτ Γκόκ, Σίλα Λάρα

Αυτό το αρνί με πατάτες, δεν θα μπει στο φούρνο, ούτε γιατί είναι Πάσχα ούτε γιατί είναι Κυριακή. Είναι γιορτή, είναι η μέρα που οι μουσουλμάνοι γονείς κόβουν το πετσάκι από τα νεαρά τους αγόρια. Τι μπορεί να συμβεί όταν τα οικονομικά της οικογένειας είναι πενιχρά, οι φιλότιμες προσπάθειες της 27χρόνης μητέρας της Μεντινέ δεν αποδίδουν, ο πατέρας είναι χαμένο κορμί και το απολαυστικό έδεσμα δεν μπορεί να εξασφαλιστεί;  Χιουμοριστική μέχρι εσχάτων παρωδία και ταυτόχρονα παραβολή, πάνω στις αναχρονιστικές κοσμοθεωρίες των Τούρκων χωρικών. Στο προσκήνιο, οι διακρίσεις ανδρών και γυναικών, ο ρόλος των τέκνων τους και στο παρασκήνιο ο διακεκριμένος σκηνοθέτης Κουτλούγκ Αταμάν επιφέρει καίριο χτύπημα στις αυξημένες προσδοκίες  από την «μετά  Αραβική Άνοιξη εποχή», για την παραδοσιακή δομή της Τουρκίας, που παραμένει δια μέσου των χρόνων ακλόνητη, απόρροια ενός συστήματος που διαρκώς την ανατροφοδοτεί.

Το ατού της ταινίας, θα το βρούμε στην κινηματογραφική δράση της ίδιας της ιστορίας-παρότι είναι σεναριακά απλουστευμένη-, των τριών βασικών της προσώπων που τοποθετούνται χωροχρονικά ως ίσος προς ίσον ( μητέρα, πατέρας και γιος,υπάρχει και μια αδερφή) , εξυμνώντας μάνα και παιδί αποκαθηλώνοντας τον πατέρα, του  δελεαστικού γοργού της ρυθμού, αντιπροσωπευτικού του σύγχρονου ασιατικού σινεμά( θυμίζοντας Ιρανικές ταινίες), των καθαρών πλάνων από την τουρκική επαρχία και τέλος στην φιγούρα αυτού του άπαιχτου μικρού μπόμπιρα, του Μερτ Ταστάν. Ο Κουτλούγκ Αταμάν βέβαια δεν κομίζει κάτι νέο και κάτι που δεν το έχουμε ξαναδεί -αυτή ήταν και η ένσταση μερίδας κριτικών στο Φεστιβάλ Βερολίνου-, όπου πρωτοπαρουσιάστηκε η ταινία το 2014 κερδίζοντας βραβείο στο Πανόραμα-, οι προοδευτικοί Τούρκοι σκηνοθέτες Τσειλάν (με τους «Τρεις Πίθηκους») και Καπλάνογλου (με το «Γάλα»), καταπιάστηκαν προγενέστερα κι εξίσου επιτυχημένα, με μια παρόμοια συμβολική θεματολογία.

” Το Αρνάκι” από 1η Οκτωβρίου στους κινηματογράφους σε διανομή Weird

The post Το Αρνάκι appeared first on screeneye.gr.