Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Όση ώρα έβλεπα το «Wild Horse Nine», δύο πράγματα μου έρχονταν στο μυαλό.

Πρώτον, το «Lucky», με τον αξέχαστο Χάρι Ντιν Στάντον. Θυμάστε; Ένας ηλικιωμένος, μοναχικός άνθρωπος, που ξέρει πως το τέλος πλησιάζει. Κάπως έτσι κι εδώ. Ο Τζον Μάλκοβιτς, σε εξαιρετική φόρμα, ερμηνεύει τον Κρις με κυνισμό, αυτοσαρκασμό και αλαζονεία. Πότε πότε, όμως, αφήνει να φανεί ότι έχει τα κότσια να αναμετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό.

Δεύτερον, για πρώτη φορά φαντάστηκα μια ταινία του Μάρτιν ΜακΝτόνα να μεταφέρεται αυτούσια στο θέατρο. Δύσκολα μπορούσα να φανταστώ τη «Βασίλισσα της Ομορφιάς» στον κινηματογράφο ή τις «Τρεις Πινακίδες» και τα «Πνεύματα του Ινισέριν» στο θεατρικό σανίδι. Εδώ, όμως, οι δύο τέχνες συναντιούνται. Σκέφτηκα τον Ντέιβιντ Μάμετ.

Χιλή, 1973. Παραμονές του πραξικοπήματος κατά του Αλιέντε. Ο Κρις, 72χρονος πράκτορας της CIA, έχει σκοτώσει 68 ανθρώπους. Γουατεμάλα, Κονγκό, προσπάθεια ανατροπής του Κάστρο, ακόμη και εμπλοκή στο παρασκήνιο της δολοφονίας Κένεντι. Έχει καρκίνο, χάνει τη μνήμη του και σημειώνει σε χαρτάκια όσα πρέπει να θυμάται. «Μην εμπιστεύεσαι τον Λι», γράφει σε ένα από αυτά.

Ποιος είναι ο Λι; Ο νεότερος συνεργάτης του, τον οποίο ερμηνεύει εξαιρετικά ο Σαμ Ρόκγουελ. Τον συνοδεύει στο Νησί του Πάσχα, έχοντας λάβει άνωθεν εντολή να τον σκοτώσει.

Ο Κρις, όμως, δεν κρατά πια το στόμα του κλειστό. Αποκαλύπτει τη δράση του σε δύο νεαρές υποστηρίκτριες του Αλιέντε. Γοητεύεται από τη μία και, παμπόνηρος, αλλάζει την τελευταία του επιθυμία: «Όχι, όχι! Δεν θυμάμαι να είπα ότι εδώ θέλω να αφήσω τα κοκαλάκια μου… Στη Βενετία θέλω να πεθάνω!».

Όσοι γνωρίζετε το έργο του ΜακΝτόνα θα αναγνωρίσετε τη μοναξιά της «Άγριας Δύσης», την ενοχή, τις διαλυμένες οικογένειες. Δεν αυτοεπαναλαμβάνεται, όμως. Εκεί βρίσκεται η μαεστρία του.

Ο Κρις παραμένει κυνικός, ακόμη κι όταν προσπαθεί να πλησιάσει τον αποξενωμένο αδελφό του, έναν μουσικό. Παράλληλα, όμως, δείχνει σημάδια μεταμέλειας και αναζητά τη συμφιλίωση με τον εαυτό του. Θα προλάβει να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι και τι πρεσβεύει; Ή θα φτάσει στο τέλος της ζωής του παραμένοντας βαθιά μπερδεμένος;

Και ο Λι αντιμετωπίζει το δικό του ηθικό δίλημμα: θα υπακούσει στην εντολή ή θα προστατεύσει τον άνθρωπο που είναι ίσως ο μοναδικός πραγματικός του φίλος;

Η σύγκρουση ανάμεσα στην προσωπική συνείδηση και την υπακοή στην εξουσία βρίσκεται στην καρδιά της ταινίας. Δεν συμμερίζομαι τον πεσιμισμό του ΜακΝτόνα, σύμφωνα με τον οποίο η εξουσία συντρίβει πάντα τη λαϊκή διεκδίκηση. Αναγνωρίζω, όμως, τη συνέπειά του.

Μια πολύ καλή ταινία για τους φίλους του κινηματογράφου σήμερα, που διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να τη δούμε αύριο ανεβασμένη και σε θεατρικές σκηνές.

Wild Horse Nine  από την Πέμπτη 5/11 στους κινηματογράφους

The post Wild Horse Nine appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Δέσποινα-Ηλέκτρα Βούλγαρη

Σε μία κωμόπολη στον αμερικάνικο Νότο με άγρια ερημικά τοπία ο 90χρονος Λάκι ακολουθεί καθημερινά τη ρουτίνα του: πρωινή γυμναστική, καφέ και σταυρόλεξο στο ίδιο μέρος, τα ψώνια της ημέρας, τηλεόραση και ένα μπλάντι μέρι στο ίδιο μπαρ. Χαρακτηριστική φιγούρα της περιοχής, μοναχικός και ολιγομίλητος, η καθημερινότητα του Λάκι θα ανατραπεί, όταν μία μέρα καταρρέει στο σαλόνι του χωρίς προφανή λόγο και αναγκάζεται να επισκεφτεί το γιατρό. Τα γηρατειά ως διάγνωση δεν ικανοποιεί τον ιδιόρρυθμο πρωταγωνιστή, αλλά δεν θα αργήσει να συνειδητοποιήσει το αναπόφευκτο, ότι κάποτε θα πεθάνει.

Για το  σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο -παράλληλα και ηθοποιός, τον είδαμε μεταξύ άλλων στο  στο »Fargo» και »Zodiac»- Τζον Κάρολ Λιντς  επιλέγει έναν δελεαστικό κινηματογραφικά  τρόπο για να μιλήσει για τα πιο άβολα θέματα. Με σεβασμό και τρυφερότητα στον πεισματάρη Λάκι, ο σκηνοθέτης αποφεύγει την παγίδα της γραφικότητας -που συνηθίζεται με την περιγραφή υπέργηρων ηρώων- και σκιαγραφεί το πορτρέτο ενός ισορροπημένου ψυχικά και σωματικά ανθρώπου, που έρχεται αντιμέτωπος με το φόβο θανάτου. Η φθορά στο σώμα και στη ψυχή,   το γεγονός ότι ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ έτοιμος να συμβιβαστεί με την ιδέα του θανάτου, το γήρας και η μοναξιά ,προσεγγίζονται με τον πιο ανεπιτήδευτο και ουσιαστικό τρόπο, δίχως ίχνος κλισέ ή μελό, με ένα σενάριο που διακρίνεται για το χιούμορ αλλά και το στοχασμό του, την ίδια στιγμή  και με μία υποδειγματική πρωταγωνιστική ερμηνεία.

Το «Lucky» συναντά την πραγματική ζωή καθώς είναι το κύκνειο άσμα του μεγάλου Αμερικάνου ηθοποιού Χάρι Ντιν Στάντον που έφυγε από τη ζωή στα 91 του χρόνια, λίγο πριν την κυκλοφορία της ταινίας στις αίθουσες. Συνάμα είναι και ένας φόρος τιμής στο μεγάλο καρατερίστα του αμερικάνικου σινεμά, καθώς δεν λείπουν οι αναφορές στους εμβληματικούς ρόλους της καριέρας του. Ακόμη κι ο ρόλος- έκπληξη του Ντέιβιντ Λιντς ως φίλος του Λάκι στην ταινία, είναι μία σαφής αναφορά στην εκτίμηση που τρέφει ο μεγάλος σκηνοθέτης στον άλλοτε πρωταγωνιστή του.

Ο Τζον Κάρολ Λιντς ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει, να θέσει τα ερωτήματα και να αποφύγει το μελόδραμα. Και ο πιο ωραίος τρόπος, είναι να βασιστεί στην ανεπιτήδευτα φυσική ερμηνεία του Στάντον, ο οποίος παίρνει την ταινία στα χέρια του, χτίζει έναν κινηματογραφικό ήρωα με ευαισθησία και απλότητα, που συγκινεί όχι με αυτά που λέει, αλλά με αυτά που υπονοεί. Δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο τρόπο να αποχαιρετίσει τη μεγάλη οθόνη ένας μεγάλος ηθοποιός, ακόμη πιο δύσκολα να συνδεθεί τόσο συγκινητικά, το σινεμά με την πραγματικότητα.

The post Lucky appeared first on screeneye.gr.