Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Σε ένα σκηνικό φαντασίας που παρουσιάζεται μέσα από πραγματικό φακό,  αναμετριέται ο πατέρας της θεωρίας των συναισθημάτων –συνειδητό, υποσυνείδητο, ασυνείδητο-  της θεωρίας των επιθυμιών, των ονείρων και του Οιδιπόδειου Συμπλέγματος Σίγκμουντ Φρόιντ, με τον βρετανό  συγγραφέα Κλάιβ Στέιπλς Λιούις  , πάλαι ποτέ άθεο και μετέπειτα στο έπακρον Χριστιανό. Ο Λιούις ισχυρίστηκε ότι η Ανάσταση του Χριστού έγινε ο άξονας πάνω στον οποίο στηρίζεται ο δυτικός πολιτισμός. Αντιθέτως ο Φρόιντ ήταν άθεος και φανατικός υποστηρικτής της άποψης ότι η θρησκευτική πίστη καλύπτει μια παιδική ανάγκη.

Η ταινία στηρίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Μαρκ Εστί. Τζερμέιν, το οποίο παρουσιάζεται συχνά στις θεατρικές σκηνές της Ευρώπης και της Αμερικής.

Ο σκηνοθέτης Ματ Μπράουν, επιθυμεί να  διατηρήσει  τη θεατρική αύρα  στην κινηματογραφική του προσαρμογή και με το σκηνικό ενός και μόνο δωματίου (σαλόνι) να μετατρέπεται σε πάλη ιδεών, το αποδεικνύει.

Αποδεικνύεται επίσης  με την επιλογή να πρωταγωνιστήσει ο  κορυφαίος αλλά υπερήλικας ηθοποιός Άντονι Χόπκινς ( ως ο Φρόιντ). Ο Χόπκινς  σε όλες τις πρόσφατες ταινίες του-ίσως λόγω ηλικίας- παίζει σε εσωτερικούς χώρους, χωρίς ιδιαίτερες κινησιολογικές απαιτήσεις. Χρησιμοποιεί πιο έντονα  την υποκριτική,   τις εκφράσεις και το συναίσθημα. Το ίδιο βλέπουμε να συμβαίνει και στην ταινία αυτή, με τον νεότερο Μάθιου Γκουντ να κερδίσει περισσότερο  κινηματογραφικό χρόνο από τον συμπρωταγωνιστή του, σε μια ιστορία όπου το μπρα ντε φερ πρέπει να είναι ίσο.

Τα μεγάλα φιλοσοφικά ζητήματα που γέννησαν τις μεταξύ τους διαφορές, θρησκεία, σεξ, παιδική ηλικία, φαντασιώσεις, ρίχνονται στην ιστορία με μεγάλη ταχύτητα, σαν πυροτεχνήματα, δεν υπάρχει ο χρόνος και η ορθή σεναριακή δομή ανάπτυξής τους, όπου τα εκατέρωθεν επιχειρήματα θα πάλλονται με τη δυναμική τους.  Πιθανότατα, το κέντρο βάρος της ταινίας  να ήταν προτιμότερο,  να δινόταν   σε ένα φιλοσοφικό  θέμα.

Ορθή σε γενικές γραμμές η χρήση των αναδρομών στο παρελθόν, με την οποία ξεφεύγει η ιστορία από τη φυσική θεατρικότητά της, ενώ η παρουσία της ομοφυλόφιλης παιδοψυχιάτρου και θυγατέρας  του Φρόιντ,  παρουσιάζει μια δελεαστική προοπτική κατανόησης της κοσμοθεωρίας του πατέρα της.

Η Τελευταία Συνεδρία του Φρόιντ από την Πέμπτη 23/5 στους κινηματογράφους

The post Η Τελευταία Συνεδρία του Φρόιντ appeared first on screeneye.gr.

Βιογραφικό δράμα μυστηρίου, 114′ , Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: The Imitation Game

Γλώσσα: Αγγλικά

Του Μόρτεν Τίλντουμ

Με τους   Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κίρα Νάιτλι, Μάθιου Γκουντ, Τσαρλς Ντανς,Άλεν Λιτς

«Το Παιχνίδι της Μίμησης», είναι υποψήφιο σε πολλές κατηγορίες για τις Χρυσές Σφαίρες, μεταξύ των οποίων Πρώτου Ανδρικού Ρόλου, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Ταινίας, κάνει από τώρα αισθητή την παρουσία του για την κούρσα των Όσκαρ.

Βασισμένο στη ζωή του Άλαν Τούρινγκ, του Βρετανού ιδιόμορφου μαθηματικού, που αναγνωρίστηκε για την συνεισφορά του στο πεδίο των υπολογιστών και της τεχνητής νοημοσύνης, το έργο εστιάζει στην περίοδο του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, κατά την οποία ο Τούρινγκ ήταν ο κεντρικός μοχλός στην αποκρυπτογράφηση της γερμανικής κωδικοποιημένης μηχανής Enigma. Δεν είναι η πρώτη φορά που δραματοποιείται η υπόθεση του Enigma. Έχει γίνει ταινία το 2001 σε σκηνοθεσία Μαίκλ Άπτεντ.

Η εισαγωγή στο «Παιχνίδι της Μίμησης» σχετίζεται με τη σύλληψή του φημισμένου μαθηματικού στη δεκαετία του 50 και ο σκηνοθέτης επιλέγει να την αποδώσει ακουστικά με τη φωνή του Τούρινγκ (Μπένεντικτ Κάμπερπατς) προτρέποντας τον θεατή να δώσει μεγάλη προσοχή στις λεπτομέρειες της εξέλιξης της ιστορίας. Ακολουθούν φλασμπακ που αφορούν το Enigma και αναδρομή στο παρελθόν από την παιδική ζωή του πρωταγωνιστή. Έτσι μπορεί να ειπωθεί ότι η αφήγηση κινείται σε τρία επίπεδα χρονικά αλλά και σε 2 επίπεδα από πλευράς πλοκής. Αν η ταινία μιλάει για τον γρίφο των αριθμών και την επίλυσή του, συγχρόνως μιλάει και για τον ίδιο τον Τούρινγκ ως γρίφο. Προσπαθεί δηλαδή μέσα από αυτή την χιλιοειπωμένη κλασική δόμηση της ιστορίας να συνενώσει δράση και ψυχολογική εμβάθυνση.

Το πετυχαίνει όμως; Ως ένα βαθμό. Τόσο ο Κάμπερπατς, όσο και οι υπόλοιποι ηθοποιοί δένουν αρμονικά στη μεγάλη οθόνη και παρασύρουν τον θεατή σε αυτό το μείγμα μυστηρίου που εναλλάσσεται μεταξύ ανθρώπινων και τεχνολογικών σκοτεινών υποθέσεων. Επίσης δραματουργικά, ο κεντρικός χαρακτήρας προβάλλει αρνητικά και θετικά στοιχεία ως εκκεντρική ιδιοφυΐα  ώστε να είναι την ίδια στιγμή αντιπαθής και συμπαθής. Κι ο Κάμπερπατς δεν φοβάται να «τσαλακωθεί», παρουσιάζοντας έναν Τούρινγκ που κάνει τους συνεργάτες του να νιώσουν άβολα κρύβοντας τραγικές ουλές του παρελθόντος μέσα από μια μάσκα εσωστρέφειας και εγωπάθειας.

Η ομοφυλοφιλία όμως του πρωταγωνιστή αντιμετωπίζεται μόνο επιφανειακά με μια σεναριακή και σκηνοθετική ατολμία.  Σε αυτήν την τυποποιημένη κινηματογραφική κατασκευή Οσκαρικής συνταγής λείπουν αρκετές βίδες διείσδυσης στις διαπροσωπικές σχέσεις του Τούρινγκ με αποτέλεσμα το αίνιγμά του να καταλήγει απλουστευμένο και μορφοποιημένο για το ευρύ κοινό. Οι δυνατές ερμηνείες από όλο το καστ, η ικανοποιητική φωτογραφία και τα σκηνικά, η μουσική του γνώριμου Αλεξάντρ Ντεσπλά δεν καταφέρνουν να κρύψουν τα ψυχογραφικά κενά και να συνθέσουν μια μεγάλη ταινία. Το παζλ στην προκειμένη περίπτωση είναι για εύκολους λύτες.

“Το Παιχνίδι της Μίμησης” από 8/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Seven

The post Το Παιχνίδι της Μίμησης appeared first on screeneye.gr.