1. Μαντάμ Μποβαρί

Δράμα, 118′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Madame Bovary

Γλώσσα: Αγγλικά

Της Σόφι Μπαρτ

Με τους   Μία Βασικόφσκα, Έζρα Μίλερ, Πολ Τζιαμάτι, Χένρι Λόιντ Χιουζ

ΠΛΟΚΗ

Η Έμμα Μποβαρί, μορφωμένη και καλοαναθρεμμένη παρά την ταπεινή της καταγωγή, ασφυκτιά στην φάρμα του πατέρα της και ονειρεύεται διαρκώς την απόδραση από την «μικρή» της ζωή. Θεωρώντας ότι η καλύτερή της ευκαιρία είναι η πρόταση γάμου του Σαρλ Μποβαρί, γιατρού της περιοχής, αποδέχεται την πρότασή του από παρόρμηση.

Σύντομα, όμως, αντιλαμβάνεται ότι η νέα της ζωή δεν είναι καθόλου όπως την φανταζόταν, αλλά αντίθετα την βυθίζει στην ανία και ξυπνά μέσα της νέες τάσεις φυγής. Μια μικρή γεύση από την υψηλή κοινωνία είναι αρκετή για να την ωθήσει προς την αναζήτηση της απόλαυσης και του κοινωνικού κύρους σε άλλους κύκλους –και άλλες ανδρικές αγκαλιές- με τραγικά, ωστόσο, αποτελέσματα. Καθώς τα χρέη της συσσωρεύονται, η συμπεριφορά της γίνεται ολοένα πιο ανεξέλεγκτη, με αποτέλεσμα ο κλοιός γύρω της να στενεύει όλο και πιο επικίνδυνα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Την απελπισμένη και διάσημη νοικοκυρά “Μαντάμ Μποβαρί” αποφασίζει να σκηνοθετήσει η γαλλοαμερικανίδα Σόφι Μπαρτ, όπου για πρώτη φορά θα προβληθεί ταινία της στις ελληνικές αίθουσες, με το σουρεαλιστικό παραμύθι « Παγωμένες Ψυχές» του 2009, να ήταν το δικό της θετικό ξεκίνημα.
Η Σόφι Μπαρτ προσδίδει μια ανάλαφρη ποπ αισθητική στο μυθιστόρημα του Γκυστάβ Φλωμπέρ, το οποίο εδώ και 70 χρόνια αποτελεί κινηματογραφικό πείραμα για ουκ ολίγους δημιουργούς, , ανάμεσα τους ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος της νουβέλ βαγκ, ο  Κλοντ Σαμπρόλ το 1991, αλλά και στην εποχή των ταμπού, με σκηνοθέτη τον   Ζαν Ρενουάρ, σε μια δυσεύρετη κόπια της ταινίας, του 1934, εν αντιθέσει με τη γνωστή και εξαιρετική προσαρμογή της νουβέλας, από τον Βινσέντε Μινέλι, το 1949, προβαλλόμενη και από την κρατική μας τηλεόραση.

Παρά το γεγονός ότι το έργο δεν έχει κάτι καινούριο να κομίσει, η ομάδα της Σόφι Μπαρτ δημιουργεί εκείνο το αναγκαίο ζοφερό περιβάλλον-ιδίως μέχρι το πρώτο ημίωρο- το οποίο συμβάλει καθοριστικά στο να τοποθετήσει την ηρωίδα Έμμα Μποβαρί, απέναντι από τον αποξενωμένο, καταπιεστικό, οικογενειακό και κοινωνικό της  περίγυρο.  Ενώ στο τεχνικό μέρος δημιουργούνται οι δύο επιθυμητές « όχθες», η αφηγηματική της ροή δεν θα καταφέρει -όσο εξελίσσεται το έργο- να διερευνήσει τις ερωτικές της ανάγκες και τις υπαρξιακές της αγωνίες, που απέχουν από τη γη μέχρι τον ουρανό,  από το αριστοκρατικό περιβάλλον που την περιτριγυρίζει, ούτε όμως εξηγείται επαρκώς  και η καταθλιπτική της συμπεριφορά.
Μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στις προγενέστερες επιβλητικές περσόνες που ερμήνευσαν τον συγκεκριμένο ρόλο, όπως ήταν η Τζένιφερ Τζόουνς ή η Ιζαμπέλ Ιμπέρ, αλλά η 25χρόνη  Μία Βασικόβσκα και με τη συγκεκριμένη δοκιμασία, σιγά σιγά, θέτει τις βάσεις για μια αξιοπρόσεκτη σταδιοδρομία.

The post Πρεμιέρες… από 4 Ιουνίου appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, Θρίλερ, Μ. Βρετανία 2013

Του Ρίτσαρντ Αγιοάντε

Με τους Τζέσι Άιζενμπεργκ, Μία Βασικόφσκα,Γουάλας Σον, Σάλι Χόκινς

Η πρώτη  για το 2014 εισαγόμενη ταινία στην Ελλάδα με επίκεντρο ένα πρόσωπο με δύο εικόνες, βασισμένη στον Ντοστογιεφσκικό ήρωα  Πέτροβιτς Γκολιαντκιν, από τα χέρια  του πολυτάλαντου βρετανού καλλιτέχνη Ρίτσαρντ Αγιοάντε.

Ο Σάιμον(Τζέσι Άιζενμπεργκ) είναι ένας κουστουμαρισμένος και τυπικός υπάλληλος ενός οργανισμού που παραμένει σε μας άγνωστος μέχρι και το τέλος.Η παρουσία του στο χώρο εργασίας για 7 χρόνια είναι σχεδόν αόρατη. Δεν του δίνει κανείς ουσιαστική σημασία. Είναι γοητευμένος με τη συνάδελφο του Χάνα(Μία Βασικόφσκα) την οποία κατασκοπεύει κάθε βράδυ με τηλεσκόπιο, όπως ο Τζέιμς Στιούαρτ την Γκρεις Κέλι στον «Σιωπηλό Μάρτυρα» του Χίτσκοκ. Η καθημερινότητα του θα ανατραπεί από την εισβολή ενός άνδρα με την ίδια εμφάνιση αλλά με ακριβώς αντίθετα χαρακτηριστικά που θα σαγηνέψει τον περίγυρό του, το αφεντικό του, ονόματι Παπαδόπουλος και βεβαίως τη Χάνα, χάνοντας τη γη κάτω από τα πόδια του, με το πιστό του αντίγραφο να αξιοποιεί όλα τα μέσα για ιδίων όφελος.

Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση κατασκευάζοντας όχι ένα κινηματογραφικό αλλά κατά βάση θεατρικό σκηνικό, μέσα σε χώρους κλειστούς, ελαφρώς σκουρόχρωμα φωτισμένους, με κωδικοποιημένους διαλόγους, με καλοδουλεμένους και τυποποιημένους δευτερεύοντες χαρακτήρες- που μπαινοβγαίνουν στο πλάνο-, για να έρθει ως κερασάκι στην τούρτα η μελέτη του κεντρικού πρωταγωνιστή,  ο οποίος βρίσκεται σε μια πρωτόγνωρη συναισθηματική και ψυχολογική κατάσταση -από την εμφάνιση του κλώνου του-, που δεν μπορεί ούτε να την κατανοήσει ούτε να την αντιμετωπίσει.

 Όλο αυτό που περιγράφουμε μοιάζει σαν να είναι βγαλμένο  από κάποια θεατρική σάτιρα του Λεβ Ντοντίν, του Αντρέι Βασίλεφ ή του δικού μας Στάθη Λιβαθινού που ασχολήθηκαν συστηματικά με τους ρώσους κλασικούς και ιδίως με τον Γκόγκολ – παρά από κάποια κοινή συμπόρευση του Αγιοάντε με τους κινηματογραφικούς Όρσον Γουέλς, Τέρι Γκίλιαμ ή Ντέιβιντ Λιντς όπως γράφτηκε κατά κόρον.

Η εξωτερική εμφάνιση του Τζέσι Άιζενμπεργκ ( Τhe Social Network)  ταιριάζει με τα χαρακτηριστικά των Σοβιετικού τύπου ηρώων και αποδίδει πειστικά και τους δύο αντιθετικούς ρόλους, που ο σκηνοθέτης του επεφύλασσε.

Κρατάμε αυτά τα θετικά, πρέπει όμως να αναφέρουμε ότι από ένα σημείο κι έπειτα ο ρυθμός είναι λιγότερο συναρπαστικός απ’ όσο θα τον θέλαμε. Θα μπορούσε ακόμα να χαρακτηριστεί -οδεύοντας προς το τέλος- και μονότονος. Ευθύνη φέρει και το γεγονός ότι το σενάριο δίνει μεγάλο βάρος στο θέμα της ταυτότητας και των εμφανών διαφορών  του ντροπαλού και κοινωνικά αδέξιου Σάιμον με τον δυναμικό δημοσιοσχετίστα Τζέιμς (πραγματικά είναι η μέρα με τη νύχτα) .

Έτσι ο Αγιοάντε βάζει  λαθεμένα στην άκρη αυτό καθαυτό το θέμα που έθεσε ο Ντοστογιέφσκι, πως δηλαδή η ανθρώπινη θέληση για απόλυτη ελευθερία συνθλίβεται όχι μόνο από προσωπικά σύνδρομα αλλά κι από το ασφυκτικό πλαίσιο  των κοινωνικών δομών, ταυτόχρονα  και της καταπιεστικής συμπεριφοράς των ανθρώπων που μας περιβάλλουν.

Περιμένουμε στις 6 Ιουνίου τον «Άνθρωπο Αντίγραφο » του Ντένις Βιλνέβ που λέγεται ότι πραγματεύεται το ίδιο θέμα για να κάνουμε συγκρίσεις.

“Ο Σωσίας” από 15/5 στους κινηματογράφους σε διανομή Weird Wave-Odeon

The post Ο Σωσίας(The Double) appeared first on screeneye.gr.

Ρομαντικό,Δράμα, Επιστημονικής Φαντασίας, 123′ Η.Π.Α 2013

του Τζιμ Τζάρμους

Με τους Τίλντα Σουίντον, Τομ Χίντλεστον, Μία Βασίκοφσκα, Τζον Χαρτ 

Η ταινία που προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών, ξεκινά με μια εικόνα  μοναδικής αισθητικής,  εναρκτήριο πλάνο κομμάτι της ούτω καλούμενης « Τζαρμικής φόρμας», με το αγαπημένο ροκ μουσικό χαλί του δημιουργού, και με την κάμερα να βρίσκεται στην οροφή ενός αρτιστίκ υπνοδωματίου,  να κινείται πανοραμικά σε ένα χώρο γεμάτο βιβλία, πίνακες, ηλεκτρικές κιθάρες, και δίπλα ένας άντρας ο Αδαμ και μια γυναίκα η Εύα, αγκαλιασμένοι να κοιμούνται.

Αυτός είναι ένας ρομαντικός-μελαγχολικός μουσικός που ζει στο Ντιτρόιτ, στο χώρο  που μόλις περιγράψαμε, κι αυτή ένα επίσης βαμπίρ 500 ετών! που αφήνει την Ταγγέρη για να συναντήσει τον πρώην εραστή της. Ενώ στα μάτια του θεατή η επανένωση τους φαντάζει αναπόφευκτη, η άφιξη της νεότερης αδερφής της Εύα, θα σπείρει τη καταστροφή.

Το φιλμ καταπιάνεται με θέματα που ενοχλούν, όπως η  κατάθλιψη, ο θάνατος, η κοινωνική απομόνωση, ο Τζάρμους θα τα αποφορτίσει με το δράμα να υπακούει στο γέλιο, με την ιστορία ενός ζευγαριού βαμπίρ, σε μια αλλιώτική μορφή απ’ αυτήν που  έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη.  Δεν επιθυμούν να πιουν το αίμα κανενός με τον τρόπο που πάει το μυαλό μας,  είναι φιλήσυχοι και ανθρώπινοι, προσπαθούν να αυτοπροσδιοριστούν και να επανασυνδεθούν μετά από μια μεγάλη περίοδο σε διάσταση.

Είναι ένα έργο που συνδυάζει στοιχεία γνώριμα του σκηνοθέτη κι άλλα που καταφεύγει σε αυτά για πρώτη φορά. Οι οικείοι  κωδικοποιημένοι διάλογοι  όπως τους είδαμε στο «Μια νύχτα στον κόσμο»,  οι  χαρακτήρες εδώ του Αδάμ και της Εύα που φλερτάρουν με την αντισυμβατικότητα( λόγου χάριν του Ντον και της Σέρι από τα « Ραγισμένα Λουλούδια») , συναντούν μια εντελώς καινούρια φιλοσοφική και αισθητική πρωτοτυπία που δεν την έχουμε ξαναδεί από τον Τζιμ Τζάρμους. Έργο φαντασίας που ξεφεύγει εκατό τοις εκατό από τον ρεαλισμό, χρησιμοποιώντας λαϊκούς μύθους( για βρικόλακες), λογοτεχνικές αναφορές( από το love’s labour’s lost του Σαίξπηρ) και κλασσικούς θεατρικούς παραλληλισμούς( Η Σονάτα των Φαντασμάτων του  Στριντμπεργκ, και Πρωτομάστορας Σόλνες του Ίψεν).

Οι χαρακτήρες,  μπορεί να ζουν για πάντα, αυτό όμως δεν τους καθιστά άτρωτους,  ότι δεν θα υποφέρουν και δεν θα  στοιχειώνονται από τις επιλογές τους, ιδίως όταν ο έρωτας βρίσκεται σε μια βάναυση δοκιμασία διαρκείας. Ο Τζάρμους στο φαντασιακό κινηματογραφικό του παιχνίδι, παρουσιάζει την περιπλοκότητα της ύπαρξης, όπως ακριβώς είναι, σαν ένας λαβύρινθος.

Το εγχείρημα του ήταν φοβερά δύσκολο για να στεφθεί απόλυτα με επιτυχία. Το αφηγηματικό μέσον που επιλέγει είναι χαοτικό και  δημιουργεί αναπόφευκτα σύγχυση για τις πραγματικές του προθέσεις. Υπήρξαν στιγμές αμηχανίας που τον ανάγκασαν απ’ το μισό και μετά να επαναλάβει εαυτόν. Ο ρόλος του Τζον Χαρτ ίσως και να μην χρειαζόταν αλλά η Τίλντα Σουίντον,  ο Τομ Χίντλεστον και η έκπληξη Μία Βασίκοφσκα,  αδιαμφισβήτητα κλέβουν τηνπαράσταση.

“Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί” από 1/1 στους κινηματογράφους σε διανομή Feelgood

The post Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί(Only Lovers Left Alive) appeared first on screeneye.gr.