Δράμα,117′, Η.Π.Α 2013

Του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν

Με τους Νίκολας Κέιτζ Τάι Σέρινταν,Γκάρι Πόουλτερ, Σοθ Ροκ, Χίδερ Κάφκα

Η ατομική εξαθλίωση και η εγχώρια αμερικάνικη εγκληματικότητα ανιχνεύονται περίτεχνα και εξονυχιστικά. Αντιπαραβάλλονται τα σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός ώριμου άνδρα και ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου. Καθ’ όλη τη διάρκεια υποβόσκει η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της. Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν επέστρεψε για τα καλά!

Ένα μέρος των κριτικών κινηματογράφου και της κοινής γνώμης ζητούσε επίμονα από τον 39χρονο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκρίν να επιστρέψει σε αυτό που το ονόμαζαν « Ο παλιός καλός Γκόρντον Γκρίν» , αναφερόμενοι στις πιο σινεφίλ ταινίες του ,όπως για παράδειγμα   το »Tζορτζ Oυασινγκτον» »  ή  το  « Όλα τα Αληθινά Κορίτσια». Τους έκανε τη χάρη  πριν από μερικούς μήνες,  με τον «Γελαστό Πρίγκιπα » που προβλήθηκε και στις ελληνικές αίθουσες τον περασμένο Δεκέμβριο.

Με το «Joe» ο ταλαντούχος αμερικανός σκηνοθέτης συνεχίζει περίπου στο ίδιο μοτίβο και κρατιέται οριακά -θα λέγαμε και επιτυχημένα- πάνω στη λεπτή διαχωριστική γραμμή, που χωρίζει το mainstream σινεμά από το ανεξάρτητο. Τοποθετεί ξανά το σκηνικό του σε μια φτωχογειτονιά του  Ώστιν,  μέσα σε ένα τοπίο  ζοφερό και διαβολικό, σε μια εύστοχη περιγραφή του κοινωνικού στάτους των ηρώων και αντί-ηρώων του. Θα μας θυμίσει με αυτό τον τρόπο την« Νεμπράσκα» του Αλεξάντερ Πέιν, μόνο όμως ως προς τη συγκεκριμένη  πλευρά.

Στο « Joe»  καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου  υποβόσκει  η ένταση και η βία, που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί σε όλες τις μορφές της.

Ο Γκριν “ζωγραφίζει” στην οθόνη  τους δύο ανδρικούς  χαρακτήρες, που τους χωρίζουν περίπου 30 χρόνια. Ο Τζο είναι κοντά στα 45, ο Γκάρι μόλις 15. Για τον Τζο (Νίκολας Κέιτζ) δεν γνωρίζουμε πολλά. Υπάρχει μια ιστορία από το παρελθόν που αρχικά κρύβεται αλλά διαρκώς υπονοείται.  Ξέρουμε  μόνο ότι διευθύνει μια εταιρεία ξυλείας. Επισκέπτεται συχνά τους γονείς του οι οποίοι υποφέρουν από διάφορες «εξαρτήσεις»,  όμως το ίδιο συμβαίνει και με τον νεαρό Γκάρι (Τάι Σερινταν) με τον πατέρας του να  είναι αλκοολικός και χρόνια άνεργος . Ο μικρός  Γκάρι θα ζητήσει δουλειά από τον Τζο αυτός θα του την προσφέρει, όμως τα χρήματα θα πηγαίνουν στη τσέπη του πατέρα του, που με βία τα εισπράττει.

Η απεικόνιση των δύο προσώπων σκηνοθετείται  με σοφία από τον Γκόρντον Γκρίν, γιατί διαρκώς υπονοεί και  αντιπαραβάλλει  τα  σκληρά οικογενειακά βιώματα ενός άνδρα και  ενός εφήβου αγοριού. Οι παράλληλες διαδρομές τέμνονται και οι δύο ζωές θα γίνουν ένα. Αυτή η έξυπνη τακτική είναι και το πιο ελκυστικό κομμάτι του έργου.  Ηθελημένα ή μη υιοθετεί ένα μοντέλο των κοινωνικών θεωριών και της εξελικτικής ψυχολογίας που λέει ότι δεν είναι απαραίτητο η επιθετικότητα, η κακοποίηση,  και η βία που δέχεται ένα παιδί,  ότι θα οδηγήσει απαραίτητα και το ίδιο σε καταχρηστική και ανάλογη συμπεριφορά στο μέλλον.

Έτσι λοιπόν, ο Γκόρντον Γκριν παίζει με τη κάμερα και τις παράλληλες διαδρομές, ένα παιχνίδι όπου ο Τζο και ο Γκάρι θα βρουν από κοινού τις εσωτερικές τους άμυνες, θα αρχίσει να τους δένει μια ιδιότυπη φιλία, σε μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα  εμποδίων, ανηθικότητας  και αντιποίνων.

Ο σκηνοθέτης 11 χρόνια πριν, παρουσίασε την ταινία  « Κύμα Οργής» που διαδραματιζόταν πάλι στον αμερικάνικο νότο και εξερευνούσε την ατομική εξαθλίωση και την  εγχώρια εγκληματικότητα. Εκείνο το έργο αδυνατούσε να δει τους χαρακτήρες πίσω από το εξωτερικό περιτύλιγμα, αντίθετα εδώ περίτεχνα κι εξονυχιστικά τους ανιχνεύει.

Το « Joe» έχει και τα προβλήματα του,   ως απόρροια των διαχρονικών αδυναμιών του δημιουργού του. Ο Γκόρντον Γκριν σχεδόν πάντα αντιμετώπιζε τα φινάλε των ταινιών του σε μια λογική « άντε να τελειώνουμε». Έτσι κι εδώ δεν θα αποφύγει τα ατοπήματα, η διάρκεια του έργου είναι μεν μεγάλη αλλά η εξέλιξη την ιστορίας δεν θα φέρει την έκπληξη. Ένα τέλος προβλέψιμο ήδη από τα αρχικά στάδια της ιστορίας.

Ο Νίκολας Κέιτζ δεν έπαιξε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο από αυτόν που μας έχει συνηθίσει. Κεντρίζει τα βλέμματα με τη γενειάδα και με το κρυφό-επιθετικό προφίλ  του, αλλά σίγουρα τον έχουμε δει και σε πιο δυνατές ερμηνείες.

Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του Φ. Βενετίας 2013

“Joe” από 7/8 στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos-Seven

The post Joe appeared first on screeneye.gr.

Μετά το χαμηλών τόνων «Γελαστό Πρίγκιπα» ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν επιστρέφει με το «Joe» με πρωταγωνιστή τον Νίκολάς Κέιτζ, ο οποίος υποδύεται έναν πρώην κατάδικο που συνάπτει φιλία με έναν νεαρό.

Η κριτική μας για το ” Joe” από το Φ.Βενετίας 2013

The post Με γενειάδα και με επιθετικό προφίλ ο Νίκολάς Κέιτζ στο ” Joe” του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν. Δείτε το τρέιλερ appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Ελίνα Τραϊφόρου

Ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν, κι ενώ δεν έχει πατήσει ακόμα τα 40, είναι από τους σκηνοθέτες που χαρακτηρίζει κανείς ως «χαμαιλέοντα», λόγω της προσαρμοστικότητάς του στο εκάστοτε περιβάλλον της κινηματογραφικής παραγωγής. Μια αναδρομή από την αρχή της καριέρας του στο σινεμά μέχρι σήμερα, επιβεβαιώνει την πολύπλευρη, πολυσχιδή προσωπικότητα του στο χώρο.

Γεννημένος στις 9 Απριλίου του 1975, στο Little Rock του Αρκάνσας των ΗΠΑ, σπούδασε στο North Carolina School of Arts κι εκεί το 1998 γύρισε τη μικρού μήκους ταινία μυθοπλασίας με τίτλο «Pleasant Grove», η οποία αποτέλεσε το πρόπλασμα για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, το «George Washington».

Το «George Washington»(2000), μια ταινία για μια ομάδα παιδιών που ζουν σε μια μικρή πόλη τη Βόρειας Καρολίνα των ΗΠΑ, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν ένα τραγικό συμβάν, έκανε αίσθηση στην ανεξάρτητη αμερικανική κινηματογραφική σκηνή και αποτέλεσε για τον Γκόρντον Γκριν την απαρχή της περιόδου της καριέρας του που φλέρταρε με αυτό που ονομάζεται ως «τοπικό σινεμά».

Γυρισμένο με περίπου 40.000 δολάρια με φόντο τις φτωχογειτονιές του Winston-Salem ο Γκόρντον Γκριν δημιουργεί ένα ιδιότυπο στυλ μέσα από τον ρεαλισμό των νεαρών ηθοποιών σε συνδυασμό με μια λυρική αφήγηση, με ύφος ποιητικό αλλά και στοιχεία ντοκιμαντέρ. Με συμμετοχή σε διάφορα φεστιβάλ, υποψήφιο για τον Χρυσό Αλέξανδρο το 2000 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και αποσπώντας το Discovery Award στο φεστιβάλ του Τορόντο, το «George Washington» βρήκε ένθερμους υποστηρικτές, ανάμεσά τους και τον κριτικό Ρότζερ Ίμπερτ.

Η συνέχεια ήρθε με το «All the Real Girls», to 2003, μια ερωτική ιστορία δύο νέων, με την άγνωστη τότε Ζόι Ντεσανέλ στο ρόλο της κοπέλας, συνεχίζοντας την τοπική κινηματογραφία του, τοποθετώντας τους χαρακτήρες πάλι σε μια μικρή πόλη της Βόρειας Καρολίνα.

Το σενάριο είχε ήδη διαμορφωθεί σε συνεργασία με τον Πολ Σνάιντερ, ο οποίος πρωταγωνιστεί και στην ταινία, όταν ακόμα φοιτούσαν στο πανεπιστήμιο, αλλά έμεινε στο συρτάρι για να γυριστεί πρώτα το «George Washington». Σύμφωνα με τον Σνάιντερ η ιδέα ήταν «να κάνουν μια ταινία η οποία θα μιλούσε με ειλικρίνεια για τον έρωτα των νέων… όχι μόνο τα θετικά. Δεν ήθελαν να αφήσουν (από το σενάριο) την αδεξιότητα, το θυμό και την τοξική αδυναμία της επικοινωνίας».

Το «All The Real Girls» είναι εκφραστής των συναισθηματικών μεταπτώσεων με μια αίσθηση τρυφερότητας και χιούμορ η οποία επιτεύχθηκε μέσα από τον αυτοσχεδιασμό των ηθοποιών αποδίδοντας ρεαλισμό στην προσέγγιση των ανθρώπινων σχέσεων και κερδίζοντας το Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Σάντανς για τη συναισθηματική της αλήθεια.

Ακολούθησε το «Undertow» την επόμενη χρονιά, ταινία που ο Αμερικάνος κριτικός  Ίμπερτ επέλεξε μέσα στις καλύτερες ταινίες του 2004 και στην οποία παραγωγός ήταν ο Τέρενς Μάλικ. Καθόλου τυχαίο αφού από την πρώτη ταινία του Γκόρντον Γκριν είχαν ήδη αρχίσει να παρομοιάζουν το στυλ του με αυτό του Τέρενς Μάλικ λόγω της επιμονής στην ατμόσφαιρα της ταινίας, την επιρροή του περιβάλλοντος, στην δράση των χαρακτήρων και την χρήση παρόμοιας αφήγησης.

Ο ίδιος ο Γκόρντον Γκριν αναφέρει για τον Μάλικ ότι «οι ταινίες του, ιδιαίτερα το «Badlands» και «Days of Heaven» με ενέπνεαν… έχει τη δική του φωνή και κάνει ταινίες με προσωπικό στίγμα… Ήταν υπέροχο που τον είχαμε στα γυρίσματα. Για πολλούς ήταν πραγματικά πηγή έμπνευσης να βρισκόμαστε με κάποιον που σεβόμαστε τόσο, να μας δίνει ιδέες και να υποστηρίζει την όλη διαδικασία».

To «Snow Angels» (2007), η επόμενη δουλειά του εκτυλίσσεται στην Πενσυλβανία αλλά είναι γυρισμένη στον Καναδά. Ο  Γκόρντον Γκριν δεν είναι πλέον μόνο σκηνοθέτης των νότιων ΗΠΑ αλλά η κινηματογραφική του δράση επεκτείνεται και σε άλλες τοποθεσίες.

Με παράλληλες πλοκές, θα ενώσει στην ταινία χαρακτήρες μέσα από την θεματολογία του θανάτου, του χωρισμού, του αλκοολισμού, της απιστίας και θα γυρίσει την ταινία που ο ίδιος χαρακτήρισε τότε ως την πιο δραματική του.Παραδόξως όμως θα χρησιμοποιήσει κωμικούς ηθοποιούς σε δραματικούς ρόλους πειραματίζοντας με εναλλακτικές μορφές κάστινγκ.  

Κάτι που θα επαναλάβει και στον «Γελαστό Πρίγκιπα» χρόνια αργότερα με τους πρωταγωνιστές του δηλώνοντας πως «με τον Πολ Ραντ ήθελα να βρω κάτι που θα είχε δραματική βαρύτητα και με τον Εμίλ Χερς ήθελα να δείξω την πλευρά του χιούμορ και του παραλόγου, στοιχεία που συνήθως απέφευγαν να του δώσουν σε προηγούμενους ρόλους».

Μετά το «Snow Angels» ο Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν αλλάζει ρότα και αγκαλιάζει το εμπορικό σινεμά, κάτι για το οποίο επικρίνεται από τους θαυμαστές των ταινιών της πρώτης του περιόδου, γυρίζοντας κατά σειρά το  Pineapple Express (2008), Your Highness (2011) και The Sitter (2011). Ο ίδιος λέει χαρακτηριστικά πως «οι πρώτες 4 ταινίες μου είχαν κέρδος κάτω από 1 εκατομμύριο δολάρια.

Το «Pineapple Express» με το που βγήκε στις αίθουσες είχε μεγαλύτερο κέρδος… Από τη μια λες «φανταστικό, έχω μια ταινία που βγαίνει που θα είναι μεγάλη επιτυχία και από την άλλη «ναι αλλά για τις άλλες ταινίες που έδωσα όλη μου την ψυχή και κανείς δεν πήγε να δει;».

Πέρα από αυτή την πικρία, ο Γκόρντον Γκριν δηλώνει την επιθυμία του να πειραματιστεί σε διάφορα είδη και μεγέθη χρηματοδότησης, από μια ταινία μικρής παραγωγής, σε μεγάλου κόστους ταινίες, από το δράμα στην κωμωδία και πρόσφατα και στο θρίλερ (ετοίμαζε ριμέικ του Suspiria που τελικά ναυάγησε). Συν τοις άλλοις ασχολείται και με την παραγωγή άλλων ταινιών και τη σκηνοθεσία διαφημιστικών με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των MagnoliaPictures, διανομέας του «Γελαστού Πρίγκιπα», να τον συγκρίνει με τον Στίβεν Σόντερμπεργκ.

Με τον «Γελαστό Πρίγκιπα»(2013) ο Γκόρντον Γκριν προσπαθεί να συνταιριάσει την κωμωδία με δραματικά στοιχεία, την αισθητική και τον ρυθμό κινηματογράφησης των πρώτων ταινιών του με τους ιδιόμορφους χαρακτήρες της δεύτερης περιόδου του.

Την ίδια χρονιά γυρίζει και το Joe με τον Νίκολας Κέιτζ που παίχτηκε στο φεστιβάλ Βενετίας και θα το δούμε 7/8 και στις αίθουσες τις χώρας μας.

Τέλος να σημειωθεί ότι πίσω από τις ταινίες του Γκόρντον Γκριν υπάρχει μια σταθερή ομάδα που τον ακολουθεί από τα πρώτα χρόνια της καριέρας του. Ο Τιμ Ορ στη διεύθυνση φωτογραφίας, η Λίζα Μάσκατ στην παραγωγή, ο Κρίστοφ Γκέμπερντ στον ήχο και οι Ντέιβιντ Γουίνγκο και Μάικλ Λίνεν στη μουσική.

Σίγουρα ο Ντέβιντ Γκόρντον Γκριν δεν φοβάται να δοκιμαστεί και δεν τυποποιείται. Έχει πλούτο κινηματογραφικών εμπειριών και μπορεί να δει τον κινηματογράφο τόσο σαν συναισθηματικό και στοχαστικό ταξίδι όσο και σαν ψυχαγωγία αφού η όλη του πορεία έχει μια ολιστική πρόταση για το σινεμά.

The post Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.