Θρίλερ μυστηρίου, 145’, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: Gone Girl

Του Ντέιβιντ Φίντσερ

Με τους: Μπεν Άφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Έμιλι Ραταϊκόφσκι, Τάιλερ Πέρι

Ο νεοϋορκέζος συγγραφέας Νικ Νταν (Μπεν Άφλεκ) και η πανέμορφη σύζυγός του Έιμι (Ρόζαμουντ Πάικ) είναι το τέλειο ζευγάρι που αγαπιέται παράφορα. Κάποια ατυχή συμβάντα όμως- η ασθένεια της μητέρας του Νταν καθώς η οικονομική κρίση που πλήττει τη δουλειά του τελευταίου- υποχρεώνουν το ζευγάρι να μετακομίσει στις μεσοδυτικές πολιτείες και να αλλάξει τρόπο ζωής. Όλα δείχνουν να κυλούν ομαλά στη νέα καθημερινότητα τους ώσπου την ημέρα της 5ης επετείου του γάμου τους, η Έιμι εξαφανίζεται. Ο Νικ αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία και όλα τα φλας της δημοσιότητας στρέφονται πάνω στην μυστηριώδη υπόθεση. Καθώς εξαπολύεται αληθινό ανθρωποκυνηγητό, με συστράτευση απλών πολιτών και αστυνομικών αρχών, τα ΜΜΕ που καλύπτουν την υπόθεση βγάζουν στη φόρα μια αθέατη πλευρά του «αγαπημένου ζευγαριού». Πολύ σύντομα ο μέχρι πρότινος απαρηγόρητος Νικ, από θύμα της ιστορίας μετατρέπεται σε θύτη και βασικό ύποπτο για την εξαφάνιση της γυναίκας του…

Το «Κορίτσι που εξαφανίστηκε» είναι ένα θρίλερ με αρκετό ενδιαφέρον αλλά χωρίς ουσιαστική καλλιτεχνική αξία. Είναι σαφέστατα η πιο αδύναμη στιγμή στη λαμπρή πορεία του Ντέιβιντ Φίντσερ. Με ένα ξεχωριστό ντεμπούτο («Alien 3»), μια ονειρική συνέχεια («Seven») και μια προσεχτική επιλογή υλικού από διαφορετικά κινηματογραφική είδη («Fight club», «Social network», «Zodiac», «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον» κ.α.), ο σκηνοθέτης από το Ντένβερ, έφτιαξε όλα αυτά τα χρόνια ένα αψεγάδιαστο ως σήμερα κινηματογραφικό μύθο που κατάφερε να συγκρίνεται ακόμη και με εκείνον του Κιούμπρικ. Όπως όμως συνέβη και με το πρωταγωνιστικό ζευγάρι της νέας του ταινίας, οι πρώτες ρωγμές στον ιδανικό γάμο του Νικ και της Έιμι σαν από διαβολική σύμπτωση μεταφέρονται και στο… ιδανικό σύμπαν του Φίντσερ. Σημάδια κούρασης, επαναλήψεις άνευ λόγου, έλλειψη έμπνευσης και πρωτοτυπίας, καθιστούν το «Κορίτσι» ένα κινηματογραφικό σαρκασμό για το γάμο (το βασικό θέμα του σεναρίου που αποτελεί διασκευή ενός μπεστ σέλερ που οραματίστηκε η συγγραφέας- δημοσιογράφος Τζίλιαν Φλιν) που θα μπορούσε να είχε υπογράψει ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης. Δυστυχώς απουσιάζει από το φιλμ αυτό η δηκτική, ιδιαίτερη, όλο εκπλήξεις, ματιά του σκηνοθέτη που είχαμε συναντήσει στα προηγούμενα έργα του.

Το μεγάλο ατού είναι το σασπένς που κρατάει γερά στα 2/3 της ταινίας. Όμως οι πολλές ανατροπές στο τέλος το παρακάνουν (τίποτε από ότι συμβαίνει στο τελευταίο ημίωρο δεν δικαιολογείται με ακρίβεια δίχως να χρειαστεί να παραβλέψουμε τις τρύπες που υπάρχουν στο σενάριο), μεταβάλλοντας την αρχική ξύπνια ιδέα σε απλό εξυπνασκίστικο πυροτέχνημα. Είναι προφανές ότι ο Φίντσερ θέλει να σαρκάσει το οικοδόμημα που λέγεται γάμος.

Με όπλο του τα δυνατά αφηγηματικά εργαλεία που μας έχει καλομάθει (ο άψογος χειρισμός του χρόνου, το πυκνό μυστήριο, οι διφορούμενοι χαρακτήρες) ο στυλίστας σκηνοθέτης βάζει στο στόχαστρο όλα τα κλισέ του γάμου – εξωσυζυγικές σχέσεις, καταπιεστικές σύζυγοι, άβουλοι άντρες, προγαμιαία συμβόλαια, κουτσομπολιά της γειτονιάς, τηλεοπτικές σαπουνόπερες- και τα… πυροβολεί!

Προφανώς όμως βρίσκεται έξω από τα νερά του (τι σχέση έχει το σκοτεινό μυαλό που βρίσκεται πίσω από τα «Seven» και «Fight club» με την ροζ ιλουστρασιόν αισθητική ενός μικροαστικού γάμου;) και για το λόγο αυτό αστοχεί στους περισσότερους στόχους του. Το πιο εύστοχο σημάδι του αφορά στην σκιαγράφηση του μηχανισμού των ΜΜΕ και της κουτσομπολίστικης τηλεοπτικής αισθητικής. Πρόκειται για μια κατάσταση που βγαίνει εκτός ελέγχου και θηριεύει πάνω σε οποιαδήποτε έννοια ιδιωτικότητας, κάνοντας μας μάρτυρες μιας ανθρωποφαγίας που δεν έχει όρια. Ουσιαστικά όμως αυτό είναι ένα κομμάτι από άλλη ταινία που λίγη σχέση έχει με το αστυνομικό παζλ του θρίλερ που βλέπουμε στο σαφώς ανώτερο πρώτο μέρος.Δυστυχώς όσο η δράση προχωράει και το μυστήριο ξεδιαλύνεται, το ενδιαφέρον μειώνεται πλησιάζοντας στο κοινότυπο φινάλε. Έτσι απλά διαπιστώνουμε ότι ο Φίντσερ ξεμένει από όπλα, καύσιμα και δυνάμεις. Όπως και το «κορίτσι» των τίτλων έτσι κι αυτός… εξαφανίζεται σιγά-σιγά, αφήνοντας μας με την πικρή γεύση ότι τελικά ακόμη κι οι μεγαλύτεροι δημιουργοί έχουν κι αυτοί τις μέτριες στιγμές τους.

The post Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε appeared first on screeneye.gr.

Κωμωδία, 116΄, ΗΠΑ, 2014

Του Σεθ ΜακΦάρλαν

Με τους Σεθ ΜακΦάρλαν, Σαρλίζ Θερόν, Λίαμ Νίσον, Αμάντα Σέιφριντ, Τζοβάνι Ριμπίζι, Νιλ Πάτρικ Χάρις

Στην Αριζόνα του 1882, ο Άλμπερτ (Σεθ ΜακΦάρλαν), ένας δειλός αγρότης προβάτων, «θρηνεί» το χωρισμό του με την αγαπημένη του Λουίζ (Αμάντα Σέιφριντ), η οποία τα φτιάχνει με τον μουστακαλή μεγαλέμπορο της περιοχής, Φόι (Νιλ Πάτρικ Χάρις). Ο ερχομός στην πόλη της μυστηριώδους και γοητευτικής Άννας (Σαρλίζ Θερόν) η οποία είναι άσος στο πιστόλι, θα επιφέρει πολλές αλλαγές στη συντηρητική και υπερβίαιη κοινότητα. Η Άννα θα προσπαθήσει μέσα σε μια βδομάδα να διδάξει σκοποβολή στον Άλμπερτ, ο οποίος κάνει το λάθος να προκαλέσει σε μονομαχία θανάτου τον Φόι, όταν ο τελευταίος τού θίγει τον καουμπόικο κι αντρικό εγωισμό του…   

Κωμικός ολκής και ταυτόχρονα ασυμβίβαστος ανατροπέας παραδοσιακών στερεοτύπων και αξιών, ο γεννημένος πριν από 41 χρόνια στο Κονέκτικατ Σεθ ΜακΦάρλαν, καταπιάνεται με τα ιερά και όσια των αμερικανών. Έχοντας κερδίσει την εκτίμηση και το σεβασμό τόσο της κριτικής όσο και του κοινού με το «Ted» που έγινε τεράστια επιτυχία πριν από 2 καλοκαίρια στις ΗΠΑ με εισπράξεις που άγγιξαν τα 220 εκατομμύρια δολάρια, ο δημιουργός του καλτ animated sitcom «Family guy», μας ταξιδεύει στην (άγρια) κωμική πλευρά της… Άγριας Δύσης. Και πάλι ένας απροσάρμοστος είναι ο κεντρικός χαρακτήρας.

Στο «Ted» ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ανέβαλε συνεχώς την ενηλικίωση του για χάρη της φιλίας του με τον αθυρόστομο και μόνιμα μαστουρωμένο λούτρινο αρκούδο του, ώσπου μια γυναίκα (έτσι δεν γίνεται συνήθως;) τον θέτει προ των ευθυνών της αλλαγής προς την ωριμότητα και της οριστικής εγκατάλειψης της παιδικότητας -ή μήπως αθωότητας;- του. Εδώ ο Άλμπερτ είναι ένας αντιήρωας γεννημένος σε λάθος χώρο και χρόνο. Ο αμούστακος και μη μου άπτου Άλμπερτ αδυνατεί να χωνέψει την ανεξέλεγκτη βία και το διαρκές φλερτ με το θάνατο των συντοπιτών του. Όπως λέει χαρακτηριστικά στους λίγους φίλους του «εδώ, οτιδήποτε μπορεί να σε σκοτώσει». Δια του λόγου το αληθές βλέπουμε καταστάσεις απύθμενου κωμικού κάλους όπου οι πάντες (ακόμη κι ο γιατρός ή ο παπάς) και τα πάντα – ένας τεράστιος πάγος, ανεξέλεγκτοι βίσωνες, ένα φωτογραφικό κλικ- μπορούν να σε «καθαρίσουν» στο άψε σβήσε. Η βαθιά φιλοσοφημένη και πεσιμιστική αντίληψη περί Δύσης του Άλμπερτ δεν μπορεί βέβαια να αλλάξει από τη μια στιγμή στην άλλη, όμως μια γυναίκα σαν την Άννα μπορεί να δημιουργήσει ρωγμές στην παγιωμένη κοσμοθεωρία του.

Όπως έγινε με την Μίλα Κούνις στο «Ted» έτσι κι εδώ, το γυναικείο πρότυπο είναι πιο ισχυρό, εγκεφαλικό και αποτελεσματικό σε σχέση με τους υπερφίαλους και πνιγμένους σε μια κουταλιά νερού άντρες. Ακόμη και στην ανδροκρατούμενη Δύση, οι γυναίκες κρατούν τα ηνία της δράσης αφήνοντας τους άντρες να πιστεύουν ότι εκείνοι κάνουν κουμάντο: είναι πιο γρήγορες στο πιστόλι, αντέχουν το πιοτό περισσότερο, απολαμβάνουν το σεξ (ο κακόμοιρος Ριμπίζι προσπαθεί μάταια να πείσει την αγαπημένη του να κάνουν σεξ πριν από το γάμο: εκείνη επικαλείται τους νόμους της χριστιανικής αρετής παρότι είναι πόρνη!), ξέρουν πραγματικά τι θέλουν.

Ο πολυπράγμων (σκηνοθέτης, σεναριογράφος, animator, παραγωγός, κωμικός έως παρουσιαστής στα Όσκαρ και… τραγουδιστής!) ΜακΦάρλαν έχει την οργιώδη φαντασία να κάνει σκόνη τα περισσότερα κλισέ του γουέστερν, είτε αυτοσαρκαζόμενος, είτε καταφεύγοντας σε προσφιλείς καφρίλες είτε σε σκατολογικές κωμικές σεκάνς που θα έκαναν ακόμη και τους Φαρέλι να χειροκροτήσουν ενθουσιωδώς. Το γέλιο είναι πετυχημένο, διασκεδαστικό και ασυγκράτητο σε κάποιες σκηνές, παρότι η δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του ΜακΦάρλαν δεν παρουσιάζει την σεναριακή συνέπεια και ευφυΐα της πρώτης του δημιουργίας. Όμως πετυχαίνει να διατηρήσει σε μεγάλο βαθμό την εξυπνάδα, την πρωτοτυπία και την ανατρεπτική ματιά της, πάνω σε ένα είδος που ενώ το αποδομεί με τον πιο ακραίο κωμικό τρόπο, την ίδια στιγμή το αγγίζει με ένα χάδι τρυφερό και σινεφιλικό μαζί.

” Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση” από 12/6 στους κινηματογράφους σε διανομή UIP

The post Χίλιοι Τρόποι να Πεθάνεις στην Αγρία Δύση(A Million Ways to Die in the West) appeared first on screeneye.gr.