Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Ίσως μετά το τέλος του ντοκιμαντέρ «NAZA» να μη θέλεις να σκεφτείς τι σε εντυπωσίασε περισσότερο. Γιατί είναι ένα ντοκιμαντέρ που ανακατεύει το μυαλό και το στομάχι.

Θα πω όμως ότι εμένα με εντυπωσίασε το σκοτάδι του.

Έξω, νύχτα. Συνεντεύξεις σε ταράτσες του Τελ Αβίβ. Σκιές ανθρώπων που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε. Φωνές ηλεκτρονικά αλλοιωμένες. Ένας ερευνητής που ψάχνει επίμονα απαντήσεις.

Και πίσω τους, από τα παράθυρα της πόλης, βλέπουμε ανθρώπους να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους. Σαν να υπάρχουν δύο κόσμοι την ίδια στιγμή.

Οι Γιουβάλ Αμπραχάμ και Ρέιτσελ Ζορ ήταν δύο από τους δημιουργούς του «Καμία Άλλη Γη», του ντοκιμαντέρ που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ.

Τώρα επιλέγουν να εισχωρήσουν στον μηχανισμό που παράγει τους στόχους.

Μιλούν με 24 Ισραηλινούς στρατιωτικούς και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών. Ανθρώπους που συμμετείχαν στον πόλεμο από θέσεις επιτήρησης, ανάλυσης και στοχοποίησης.

Και οι αποκαλύψεις είναι βαριές. Σχεδόν ασήκωτες.

Τεχνητή νοημοσύνη που επεξεργάζεται τεράστιες ποσότητες δεδομένων. Τηλέφωνα Παλαιστινίων που παρακολουθούνται. Οικογενειακές συνομιλίες που μετατρέπονται σε πληροφορίες στόχευσης.

Σπίτια που βομβαρδίζονται τη νύχτα, ενώ είναι γνωστό ότι μέσα βρίσκονται και συγγενείς του στόχου.

Και πάνω από όλα, η λέξη «NAZA».

Ο αναμενόμενος αριθμός αμάχων που θα χαθούν ως παράπλευρες απώλειες.

Ένας από τους μάρτυρες μιλά ακόμη και για 500 αμάχους για έναν στόχο της Χαμάς.

Για μένα όμως οι δυνατότερες στιγμές έρχονται όταν οι δημιουργοί εγκαταλείπουν τις σκοτεινές συνεντεύξεις.

Όταν κοιτούν τα φωτισμένα διαμερίσματα του Τελ Αβίβ.

Όταν περνούν σε αρχειακές εικόνες.

Στις κατεδαφίσεις παλαιστινιακών σπιτιών.

Και στα νέα, πλούσια και μοντέρνα σπίτια που εμφανίζονται στη θέση τους.

Εκεί η εικόνα γίνεται πιο δυνατή από οποιαδήποτε καταγγελία.

Γιατί το ντοκιμαντέρ θέλει να δείξει ότι οι θάνατοι των αμάχων δεν παρουσιάζονται απλώς ως αποτέλεσμα λαθών, αλλά ως συνέπεια ενός ολόκληρου συστήματος αποφάσεων.

Και φτάνει πολιτικά μέχρι την κορυφή της ισραηλινής κυβέρνησης, με αποσπάσματα του Μπέντζαμιν Νετανιάχου.

Ακριβώς όμως επειδή οι καταγγελίες είναι τόσο βαριές, χρειάζεται και η ισχυρότερη δυνατή τεκμηρίωση.

Και εκεί, κατά τη γνώμη μου, το «NAZA» κάπου χωλαίνει.

Γιατί δίνει πάτημα σε όσους θέλουν να αμφισβητήσουν όσα παρουσιάζει.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά με το «Καμία Άλλη Γη».

Για μένα, παρότι το «NAZA» είναι συγκλονιστικό, το προηγούμενο ντοκιμαντέρ ήταν ακόμη πιο δυνατό.

Γιατί εκεί οι μπουλντόζες, οι στρατιώτες, οι έποικοι και οι κατεδαφίσεις βρίσκονταν μπροστά στην κάμερα.

Η εικόνα ήταν η ίδια το αποδεικτικό στοιχείο.

Το NAZA κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στη Βενετία το 2026

Από την Παρασκευή 2/10 στους κινηματογράφους

The post NAZA appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ενώ η εισβολή του Ισραήλ,  διευρύνεται από τη Γάζα στο νότιο Λίβανο, οι  Παλαιστίνιοι κάτοικοι   της Δυτικής Όχθης ,  ακόμη και πριν από τα περυσινά  γεγονότα της 7^ης Οκτωβρίου, αντιμετώπιζαν σωρεία επιθέσεων από τον ισραηλινό στρατό,  περιορισμούς στην ελευθερία μετακίνησης,  καταστροφή των περιουσιών τουςαλλά και των υποδομών,  στις κοινότητές τους.

Στο ντοκιμαντέρ « Καμιά Άλλη Γη», ο Ισραηλινός δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Γιουβάλ Αμπραχάμ,  συνεργάζεται με τον Παλαιστίνιο ακτιβιστή  Μπασέλ Αντρά ,   οι οποίοι μέσω συγκλονιστικών ερασιτεχνικών βίντεο, καταγράφουν  τις κατεδαφίσεις σπιτιών, σχολείων, τις επιθέσεις των εποίκων, την στρατιωτική καταστολή, στη αγροτό- κτηνοτροφική  κοινότητα Μασαφέρ Γιάτα,   καθώς οι κάτοικοι της, δέχονται συνεχή πίεση, να αφήσουν τη γη τους και να μετακομίσουν στα αστικά κέντρα.

Ο σκηνοθέτης Γιουβάλ Αμπραχάμ,  χρησιμοποιεί έναν ρυθμό που καθορίζεται έντονα από τις εικόνες και τα γεγονότα που καταγράφει, δημιουργώντας μια συναισθηματική και πολιτικά φορτισμένη αφήγηση.

Ο ρυθμός της ταινίας χτυπά σαν καρδιακός παλμός, εναλλάσσοντας τις στιγμές ηρεμίας με τις στιγμές έντασης.

Ο Γιουβάλ Αμπραχάμ , συνδέει τις βίαιες παρεμβάσεις των ισραηλινών, με τις  στιγμές αντίστασης και ανθρωπιάς των παλαιστινίων,   που συνεχίζουν να παλεύουν,  ακόμη και με ένα τάμπλετ, με ένα smartphone,  σε πρωτόγονες όμως συνθήκες, κάτω από τις  δυσμενείς, μακροχρόνιες και εξουθενωτικές συνθήκες, που το Ισραήλ τους επιβάλλει.

Μία  από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές του έργου, είναι η απελπισμένη προσπάθεια μιας μητέρας, να φροντίσει το άρρωστο παιδί της. Αυτή η στιγμή της ταινίας είναι ιδιαίτερα φορτισμένη , καθώς αναδεικνύει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι,  όπου ακόμη και οι πιο βασικές ανθρώπινες ανάγκες, όπως η πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα, καθίστανται αδύνατες, λόγω των εξουθενωτικών περιορισμών.

Το λιντσάρισμα των παλαιστινίων από τους ισραηλινούς εποίκους, το οποίο καταγράφεται στο ντοκιμαντέρ καρέ – καρέ έφερε στο μυαλό ,μια άλλη τραγική ιστορία. Τη δολοφονία από τους Τούρκους του κύπριου Ισαάκ.

Το να καταδικάζεται ο εποικισμός κατά το δοκούν, ενώ επικρατεί σιωπή στον εποικισμό των παλαιστινιακών εδαφών, αποτελεί ένα παράδειγμα,  ηθικής υποκρισίας.

Βραβείο Καλύτερου  Ντοκιμαντέρ,  στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου

Καμία Άλλη Γη από την Πέμπτη 17/10 στους κινηματογράφους

The post Καμία Άλλη Γη appeared first on screeneye.gr.