Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Ο Νόα Μπάουμπαχ ή Μπόμπακ – όπως  προφέρεται προσφάτως -   δημιουργεί το δεύτερο μέρος της art-house  επιτυχίας του,  με τίτλο ” Δεσμοί Διαζυγίου”(2005).  Πλέον, δεν τον απασχολεί η οπτική ενός χωρισμού, μέσα από το πρίσμα των παιδιών, αλλά μέσα από το φακό  των ίδιων των πρωταγωνιστών,  όπου  το ένα από τα δύο πρόσωπα  επιθυμεί να τερματίσει τον κοινό τους βίο.  Η εξέλιξη  της σχέσης   του Τσάρλι( θεατρικού σκηνοθέτη) και της Νικόλ( ηθοποιού)  αποτελεί  μια συνηθισμένη κατάληξη   χιλιάδων ζευγαριών και ο Μπάουμπαχ, έχοντας ως παρακαταθήκη και τα οικογενειακά του βιώματα, δημιουργεί ένα έργο -όπου χωρίς να πάρει θέση- δείχνει τις πρακτικές δυσκολίες ενός χωρισμού και τις συναισθηματικές φορτίσεις και τις αμφιταλαντεύσεις των ζευγαριών.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης παρότι είναι λάτρης του ευρωπαϊκού σινεμά και η ταινία ” Δεσμοί Διαζυγίου” είχε τη σφραγίδα του Μπέργκμαν( Σκηνές από Ένα Γάμο) και της αισθητικής της γαλλικής νουβέλ βαγκ, υιοθετεί τώρα-στην άτυπη της συνέχεια- τη φόρμα του αμερικάνικου σινεμά και του ρεαλιστικού θεάτρου.

Έρχεται πιο κοντά στο σινεμά του  Γούντι Άλεν, θυμίζοντας την εξαιρετική  του ταινία   ” Παντρεμένα Ζευγάρια” (του 1992), αλλά και την τριλογία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ -η αποκαλούμε ” Before”- και ιδίως το τρίτο της μέρος, το “Πριν τα Μεσάνυχτα”( του 2013).

Τότε, ο  Ίθαν Χοκ  και η Ζιλί Ντελπί, σε μια σκηνή( στην σουίτα ενός ελληνικού ξενοδοχείου,) πυροδότησαν τα εκρηκτικά, που είχαν φυλαγμένα για χρόνια, φώναζαν, ούρλιαζαν και αποκάλυψαν  την άπνοια που ένιωθαν μέσα στη σχέση τους. Μια σκηνή   βγαλμένη από τα θεατρικά έργα του  Στρίντμπεργκ και του Άλμπι. Ο Μπάουμπαχ,  φτιάχνει μια παρόμοια κατάσταση και οι πρωταγωνιστές του, ξεδίπλωσαν ένα σύνθετο κράμα δεξιοτήτων, που πολλοί,  ίσως να μην το περιμέναν,  από τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Διόλου τυχαίο δεν είναι, πως ο Μπάουμπαχ, επέλεξε την Σκάρλετ Γιόχανσον( Match Point), να ερμηνεύσει τον ένα από τους δύο κεντρικούς ρόλους.

Η ερμηνεία της είχε φοβερή ωριμότητα, ατόφια ειλικρίνεια και έντονο συναισθηματικό βάρος. Ο Άνταμ Ντράιβερ, αποτέλεσε έναν  εξαιρετικό παρτενέρ της ,στο ρόλο του συζύγου και πατέρα,  που ψάχνει εκ νέου…νέο αυτοπροσδιορισμό, όταν βλέπει να χάνεται η γη κάτω από τα πόδια του.

Πλέον,  ο  γάμος-  για τον Μπάουμπαχ- είναι υπόθεση των ” δύο” και η απεμπλοκή δεν είναι μια απλή υπόθεση, στα εκατέρωθεν συναισθήματα και στις απίστευτες  γραφειοκρατικές  διαδικασίες ενός διαζυγίου,   που μπορεί να δυναμιτίσουν την ατμόσφαιρα. Η εκθαμβωτική Λόρα Ντερν -παίζοντας το ρόλο της δικηγόρου- δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα με την παρουσία της,  αλλά το ίδιο το ζευγάρι θα βρει τη διέξοδο…με το δικό του τρόπο.

“Ιστορία Γάμου” από την Πέμπτη 28/11 στους κινηματογράφους και από τις 6 Δεκεμβρίου στο Netflix

The post Ιστορία Γάμου appeared first on screeneye.gr.

Κοινωνική Κωμωδία, 97′, Η.Π.Α 2014

Πρωτότυπος Τίτλος: While We’re Young

Γλώσσα: Αγγλικά

Του  Νόα Μπάουμπαχ

Με τους   Μπεν Στίλερ, Ναόμι Γουότς, Άνταμ Ντράιβερ, Αμάντα Σέιφριντ, Άνταμ Χόροβιτζ

Ο Νόα Μπάουμπαχ με μια πλειάδα ταινιών, με πιο πρόσφατη το «Frances Ha» το οποίο αγαπήθηκε από τους περισσότερους κριτικούς, ξανασυναντά τον Μπεν Στίλερ με τον οποίο συνεργάστηκε στο «Δεν σκέφτομαι άρα υπάρχω» σε μια κωμωδία για την κρίση της μέσης ηλικίας και τα επαγγελματικά, προσωπικά, υπαρξιακά, ηθικά αδιέξοδα που μπορεί να προκύψουν.

Στο «Όσο είμαστε νέοι» ο Μπεν Στίλερ είναι ο Τζος, παντρεμένος με την Κορνήλια (Ναόμι Γουότς) αλλά δεν έχουν κάνει παιδιά σε αντίθεση με τους φίλους τους. Ο Τζος προσπαθεί να τελειώσει το ντοκιμαντέρ που ετοιμάζει εδώ και χρόνια όταν ένα νεαρό ζευγάρι, ο Τζέιμι και η Ντάρμπι (Άνταμ Ντράιβερ και Αμάντα Σάιφρεντ) θα βρεθούν στο δρόμο τους. Μέσα από το πάντρεμα των δύο διαφορετικών γενεών, ο Τζος και η Κορνήλια θα αναβιώσουν τη χαμένη τους νιότη τους με τίμημα την απομάκρυνσή τους από τα ζευγάρια της ηλικίας τους, τα οποία αδυνατούν να κατανοήσουν το νέο τρόπο ζωής και το δέσιμό τους με το νεαρό ζευγάρι.

Μέσα από την πλοκή της ιστορίας και την εξέλιξή της, ο Μπάουμπαχ εγείρει διάφορα διλήμματα που αφορούν το πέρασμα του χρόνου χωρίς να παίρνει απαραίτητα θέση στο δίπολο νεός-μεσήλικας που δημιουργεί. Υπάρχει μια κριτική στάση τόσο απέναντι στον Τζος και στην Κορνήλια, που φαίνεται να «νιώθουν παιδιά» (αλλά δεν είναι) και στον Τζέιμι και την Ντάρμπι που θεωρούν το «παλιό» ως «κουλ», επηρεασμένοι από την χίπστερ κουλτούρα. Αυτό που έχει σημασία είναι να μην αποποιείσαι την ηλικία στην οποία βρίσκεσαι. «Οι νέοι δεν είναι κακοί, απλά είναι νέοι». Και το «να ανοίξεις την πόρτα στους νέους» τελικά έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του από τη στιγμή που παίρνεις απόψεις που υπό άλλες συνθήκες θα σου στερούνταν. Αρκεί να μην μείνεις μόνο στην εμφάνιση (βλέπε καπέλα) αλλά να κεντρίσεις τον εσωτερικό σου κόσμο, να αμφισβητησεις, να αναζητήσεις και ν’αναζητηθείς ωστε να ωριμάσεις ξανά σαν άνθρωπος και όχι μόνο ηλικιακά.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο επίπεδο που κυλάει αφηγηματικά, παράλληλα με τη διαφορά των γενεών: η ουσία της ίδιας της τέχνης. Ο Μπάουμπαχ επιστρατέυει Γκοντάρ και Φλάχερτι για να ορίσει το «αυθεντικό» στον κινηματογράφο. Τί είναι αληθινό; «Να κινηματογραφήσεις τα σκυλιά χωρίς να παρέμβεις» ή να κατευθύνεις με υποκειμενικό τρόπο την κινηματογραφική ροή για να φτάσεις στην ουσία μιας ταινίας; «Αν θέλεις να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ αυτόματα πρέπει να πας στη μυθοπλασία κι αν θες να δώσεις τροφή στη μυθοπλασία σου πρέπει να γυρίσεις πίσω στην πραγματικότητα» είπε ο Γκοντάρ. Ο Μπάουμπαχ μεταξύ σοβαρού και αστείου φτιάχνει μια μυθοπλαστική ταινία για έναν ντοκιμαντερίστα που εμπλέκεται σε ένα ντοκιμαντέρ που παραποιεί την αλήθεια με μυθοπλαστικές τεχνικές.

Πόσες ταινίες ακόμα να αντέξει κανείς για τη κρίση της μέσης ηλικίας όταν έχει εξαντλήσει το θέμα ο Γούντι Άλεν; Ναι αλλά είχε μέσα τελετή με σαμάνους με χρήση αγιαχουάσκα; Γιατί να ξαναδείς μια άλλη εκδοχή του «Όλα για την Εύα»; Γιατί εδώ ο σκηνοθέτης μιλάει για την λανθασμένη εξομοίωση της επιτυχίας με την ευτυχία, επανατοποθετώντας της στον σύγχρονο κόσμο με μια φρεσκάδα και ελαφράδα που κρύβει μέσα της βαρύτητα.

Το τέλος κυκλικό φαινομενικά συμβατικό από ένα ζευγάρι που απομακρύνθηκε από τα στερεότυπα ιδανικά της οικογενειακής ζωής για να τα ενστερνιστεί. Φαινομενικά συμβατικό γιατί το τελευταίο πλάνο, αν όχι τόσο καυστικό όπως σε ταινίες του Σολοτζ, μας δείχνει ένα παιδί με ένα κινητό τηλέφωνο. Το αν αυτό είναι ελπιδοφόρο ή σκοτεινό αφήνεται στην κρίση του θεατή. Το σίγουρο είναι όσο κι αν είμαστε νέοι πάντα θα υπάρχει μια γενιά που θα μας ξεπερνάει. Τίποτα δεν είναι μόνιμο. Εκτός κι αν είσαι στη μέση ηλικία οπότε δοκίμασε να γελάσεις με τον φίλο σου α λα «Louie CK» ακόμα και για την μόνιμη αρθρίτιδα. Το γέλιο κόβει χρόνια, με ή χωρίς καπέλο. Και δένει πολύ όμορφα με τον Μπάουμπαχ.

                    " Όσο Είμαστε Νέοι" από 25 Ιουνίου στους κινηματογράφους σε διανομή Spentzos

The post Όσο Είμαστε Νέοι appeared first on screeneye.gr.