Δράμα,85′, Αργεντινή 2015

Πρωτότυπος Τίτλος:Eva no duerme

Του Πάμπλο Αγουέρο

Με τους Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Ντενίς Λαβάν, Ιμανόλ Αρίας, Σαμπρίνα Μάτσι

Γράφει ο Ιάκωβος Γωγάκης

Μπροστά στο ταριχευμένο σώμα της Εβίτα Περόν, ο συμπατριώτης της Πάμπλο Αγουέρο καταθέτει τη δική του αλήθεια για το σύμβολο των καταπιεσμένων Αργεντίνων ντεσκαμισάντος και σύζυγο του προέδρου της χώρας Χουάν Ντομίνγκο Περόν, σε μια περίοδο που ξεκινά από το θάνατό της το 1952 μέχρι την οριστική της ταφή το 1976.

Ο Πάμπλο Αγουέρο χωρίζει την ταινία σε τρία κεφάλαια και σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους. Στο πρώτο, πρωταγωνιστής είναι ο γιατρός Πέδρο Αρά, υπεύθυνος για τη μακρόχρονη διαδικασία ταρίχευσης του σώματος της Εβίτα Περόν. Στο δεύτερο βλέπουμε έναν ανώτατο στρατιωτικό, υποθέτουμε πως είναι εκπρόσωπος της χούντας του 1955 και φέρει την ευθύνη για τη μεταφορά του άψυχου σώματος και το τρίτο εστιάζει ξεκάθαρα πια στην απαγωγή του, με βασικό πρόσωπο τον Πτέραρχο Αραμπούρο. Ο Γκάελ Γκαρσία Μπερνάλ εμφανίζεται στην αρχή και στο τέλος, σε δύο αξιοθαύμαστους μονολόγους, παίζοντας τον δικτάτορα Μασσερά.

Το έργο υμνεί την Περόν επενδύοντας στην κατασκευή του μύθου, αφήνοντας πίσω τα ιστορικά γεγονότα, με έμμεσες αναφορές στην προσπάθεια της άρχουσας τάξης να περιορίσει τη δημοφιλία της. Στηρίζεται στον ποιητικό λόγο, στη συλλογική φαντασία, στις αλληγορίες και τις μεταφορικές εικόνες, πιο κοντά στο ντοκιμαντέρ παρά στη μυθοπλασία, με ένα όμως υποτυπώδες σενάριο, θεωρώντας κάποια πράγματα δεδομένα, αλλά εν τέλει ασαφή, μη κατανοητά όχι μόνο για τους θεατές εκτός Αργεντινής, ίσως ακόμα και για αυτούς που μένουν εντός και γνωρίζουν από πρώτο χέρι την ιστορία της χώρας.

Παρότι ακατανόητο σε κάποια του σημεία, αγγίζοντας με το παράλογο, αυτό είναι το πρώτο έργο που καταπιάνεται με την -σε πολλούς νεώτερους- άγνωστη πτυχή της εκμετάλλευσης του ταριχευμένου σώματος της Περόν, προκαλώντας ογκώδεις διαδηλώσεις από τους υποστηρικτές της ανά τον κόσμο.

“Η Εβίτα δεν Κοιμάται πια Εδώ” από 24 Μαρτίου στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud

The post Η Εβίτα δεν Κοιμάται πια Εδώ appeared first on screeneye.gr.

Έγκλημα, Ρομαντικό δράμα,116’, Γαλλία 1986 Γλώσσα: Γαλλικά

Του Λεό Καράξ

Με τους

Ντενίς Λαβάν, Ζιλιέτ Μπινός, Ζιλί Ντελπί, Μισέλ Πικολί

Ευχάριστη ήταν η έκπληξη που μας επιφύλασσε  για το καλοκαίρι ετούτο, η εταιρεία διανομής Rosebud,  γιατί φέρνει στο φως ένα από τα πρωτόλεια έργα του καλλιτέχνη Λεό Καράξ, τη  « Δικιά μας Νύχτα»(Mauvais sang), με τις λιγοστές και ιδιαίτερες ταινίες του, να μην προβάλλονται ποτέ στην ώρα τους στην Ελλάδα, με μοναδική εξαίρεση το « Holy Motors» του 2012. Ο  Καράξ, πριν ασχοληθεί με τη μαγεία της κάμερας, εργάστηκε ως  κριτικός κινηματογράφου –στο περιοδικό που άνοιξε δρόμους στο παγκόσμιο σινεμά-   «Cahiers du Cinéma».

Στο Παρίσι του μέλλοντος, μια μυστηριώδης νέα ασθένεια( προφανώς αναφέρεται στο AIDS), σκοτώνει νέα παιδιά που κάνουν έρωτα χωρίς συναίσθημα. Δύο απατεώνες, ο Μαρκ κι ο Χανς σχεδιάζουν να κλέψουν  ένα φιαλίδιο από μια φαρμακευτική εταιρεία, ώστε ν’ αποπληρώσουν τα χρέη τους στην Αμερικανίδα Κάρολ, και χρησιμοποιούν  σαν δόλωμα τον νεαρό Άλεξ, έναν μποέμ έφηβο, ο πατέρας του οποίου ήταν συνεργάτης τους πριν αυτοκτονήσει. Ο Άλεξ θα γνωρίσει την Άννα, η οποία είναι ερωμένη του γέρο Μάρκ και θα την διεκδικήσει μέχρι τέλους.

Η « Δικιά μας Νύχτα» είναι γυρισμένη το 1986, μια χρονιά που το γαλλικό κοινό κορεσμένο από το επαναλαμβανόμενο ύφος βετεράνων δημιουργών( όπως το« Χαίρε Μαρία» του Γκοντάρ αλλά και τις αδιάφορες απομιμήσεις, όπως ήταν το «Subway» του Μπεσόν), έκανε για τα καλά τη στροφή προς το εύπεπτο αμερικάνικο σινεμά. Το περίεργο, είναι το γεγονός ότι δεν αποτελεί ένα ακόμη αντίγραφο  της δοκιμασμένης σχολής της νουβέλ βάγκ -όπως λανθασμένα κατηγορήθηκε- αλλά ο Καράξ δείχνει μια διεφθαρμένη κοινωνία, λειτουργώντας με την αθωότητα και του ήρωα του -του Άλεξ-και του ίδιου ως  συνειδητού ταινιουφάγου που είναι. Συνθέτει στιγμές, εικόνες κι εποχές,  που τον σημάδεψαν, πηγαίνοντας πίσω στις ρίζες του φιλμ νουάρ, είτε με το εναρκτήριο 40 δευτερολέπτων αποκαλυπτικό σκηνικό μαυρόασπρου φόντου, είτε με αυτή καθ’αυτην την ιστορία, που φέρει και το στοιχείο του μυστηρίου.

Ταυτόχρονα, αποδομεί πλήρως κάθε προσπάθεια να τον κατατάξει κανείς σε  κατηγορία, αλλάζοντας διαρκώς- μέσα στο έργο-την κινηματογραφική του γλώσσα και τεχνική, υιοθετώντας ακόμα και τον κωμικό σουρεαλισμό του Μπουνιουέλ, (είναι ευφυέστατη η έμπνευση του να τοποθετήσει τον κεντρικό ήρωα μαζί με δυο γκάγκστερ σε ένα αμάξι, και οι τρεις  γυμνοί από τη μέση και πάνω, να συζητούν για την κομπίνα που καταστρώνουν), αποκαλύπτοντας με συμβολισμούς τα ηθικά τους μπερδέματα, και την απουσία συνοχής, για τις εν θερμώ αποφάσεις τους. Ο Μπουνιουέλ εδώ έχει την τιμητική του,  ιδίως μέσα από την ταινία του « Χρυσή Εποχή», για τα εμπόδια που τίθενται στους δυο νέους, έτσι ώστε να ολοκληρώσουν την ερωτική τους επιθυμία.

Στο πρόσωπο της Άννα -την οποία ερμηνεύει η για χρόνια σύντροφος του Καράξ Ζιλιέτ Μπινός- ο σκηνοθέτης θα δει όλες εκείνες τις γυναίκες που παρέμειναν παγιδευμένες και δυστυχισμένες στην εθιστική εξάρτηση από μια σχέση που δεν οδηγεί πουθενά( ο αντισυμβατικός της έρωτας για τον πολύ μεγαλύτερο της Μαρκ, που δεν της δίνει καμία σημασία), κι ο νεαρός Άλεξ από την άλλη, να διαισθάνεται την εκατέρωθεν έλξη….μα να  μην μπορεί ούτε τον Μάρκ( Μισέλ Πικολί) ούτε  και τον μονόφθαλμο καθημερινό ηδονοβλεψία της Άννα(τον οποίο ερμηνεύει ο ίδιος ο σκηνοθέτης),   να αντικαταστήσει.

Η αλήθεια είναι ότι η κάμερα του Καράξ, ουδόλως προβάλλει τα ερωτικά σημεία του σώματος της 22χρόνης Μπινός, αλλά κάνει αρκετά κοντινά ζουμ στα πόδια της, στο γοητευτικό της πρόσωπο, στο μπλε της μπουρνούζι στις κόκκινες ή μαύρες μπλούζες της, με όλο το στιλ να παραπέμπει στην γκονταρική ηρωίδα  Άννα Καρίνα.Η ταινία στην πραγματικότητα δεν αφορά την Άννα αλλά τον Άλεξ( τον μετέπειτα περιζήτητο Ντενίς Λαβάν) τα όνειρα του, τις απογοητεύσεις του, τον ανεκπλήρωτο του έρωτα, σε μια κοινωνία κυνική και αδιάφορη από ατομικά- εσωτερικά ερεθίσματα.

Θα ξαφνιαστείτε, όταν στη « Δικιά μας Νύχτα» θα δείτε  -σε μικρό ρόλο- μια ακόμη ανακάλυψη του Γκοντάρ, την υπέροχη 16χρόνη τότε- Ζίλι Ντέλμπι, ίσως στον πιο αισθαντικό και ανθρώπινο χαρακτήρα του έργου.

Άξιο μνείας και το μουσικό χαλί, με το « Modern love» του Ντέιβιντ Μπάουι να δίνει τον τόνο, σε ένα χορευτικό του Άλεξ, στους άδειους δρόμους του Παρισιού, που μας έκανε να θυμηθούμε το πρόσφατο φιλμ «Frances ha», σε μια στιγμή αναγνώρισης της σημαντικής ταινίας του Λεό Καράξ από τον αμερικάνο συνάδελφό του Νόα Μπάουμπαχ.

Η διανοουμενίστικη υψηλή αισθητική και κάποια περιττά πλάνα, ενίοτε δημιουργούν σύγχυση και μπερδεύουν, το εγχείρημα όμως παραδόξως δεν δημιουργεί ιδιαίτερο κενό και πλήξη, αν αναλογιστεί κανείς το κινηματογραφικό πείραμα του Γάλλου σκηνοθέτη.

“Η Δικιά μας Νύχτα” από 19/6 στους κινηματογράφους σε διανομή Rosebud/Odeon

The post Η Δικιά μας Νύχτα-Mauvais sang( 1986) appeared first on screeneye.gr.