Κριτική Ιακωβος Γωγάκης,

Ο Πάολο Σορεντίνο, ο Ιταλός σκηνοθέτης της «Τέλειας Ομορφιάς», καταπιάνεται ξανά με πολιτικό πρόσωπο, αλλά αυτή τη φορά όχι με υπαρκτό, όπως στο «Il Divo» για τον Αντρεότι ή στο «Loro» για τον Μπερλουσκόνι.

Στο «Μεγαλείο» (La grazia) φτιάχνει έναν φανταστικό Ιταλό Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Μαριάνο Ντε Σάντις (Τόνι Σερβίλο), στις τελευταίες του στιγμές στον προεδρικό θώκο. Ο ήρωας είναι βυθισμένος στις μνήμες, στο πένθος για τη γυναίκα που έχασε πριν από σαράντα χρόνια και στο εμμονικό ερώτημα, με ποιο πρόσωπο τον απάτησε.

Η ταινία ξεκινά σχεδόν σαν μάθημα ΑΣΕΠ για τις αρμοδιότητες του Προέδρου, αρκετά κοντά και στον ελληνικό θεσμό. Τον φέρνει μπροστά σε δύο αιτήματα χάριτος. Έναν άνδρα που σκότωσε τη σύντροφό του για να τερματίσει την ψυχική της οδύνη και μια γυναίκα που σκότωσε τον κακοποιητικό σύζυγό της μετά από χρόνια παρενόχλησης και βασανισμών.

Την ίδια στιγμή, πιέζεται από τη σύμβουλο και κόρη του να υπογράψει τον νόμο για την ευθανασία, ενώ ο ίδιος φέρει σοβαρές ενστάσεις.

Υπάρχουν ενδιαφέροντες συμβολισμοί (το τραυματισμένο άλογο, το ρομποτικό σκυλί, ο δακρυσμένος αστροναύτης, η βροχή που διαλύει το πρωτόκολλο), όμως ο Σορεντίνο τους φορτώνει υπερβολικά. Κωμικές ανάσες υπάρχουν, όπως η στιγμή όπου ο ήρωας τραγουδάει ραπ ή  ο μαύρος πάπας με σκούτερ. Η οπτική του γίνεται μπερδεμένη, κουραστική και τελικά αρκετά βαρετή.

Η υπαρξιακή κρίση του ήρωα, μέσα από τον παιδικό φίλο, την παλιά βοηθό Κόκο και τις σχέσεις με κόρη και γιο, μένει συχνά στην υπόνοια. Πολλές σκηνές είναι στιλιζαρισμένες χωρίς ουσία, οι διάλογοι πομπώδεις, το φινάλε ανολοκλήρωτο.

Το Μεγαλείο από την Πέμπτη 26/2 στους κινηματογράφους

The post Το Μεγαλείο appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης,

Στην «Παρθενόπη»  ο Πάολο Σορεντίνο αναβιώνει τα θέματα που καθορίζουν το σινεμά του: την ομορφιά, τη φθορά του χρόνου και την εσωτερική απομόνωση.

Η ταινία αφηγείται τη ζωή μιας γυναίκας- που γεννήθηκε το 1950 -

και αναπαριστά την αντίθεση ανάμεσα στην αίγλη της νιότης και τη μελαγχολία της ωριμότητας,

τοποθετώντας τη Νάπολη ως το ιδανικό σκηνικό για αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας.

Όπως και στο  «Χέρι του Θεού», η πόλη γίνεται τοπίο συναισθηματικής διαδρομής,

με την Παρθενόπη να εμφανίζεται ως μια μυστηριώδης, σχεδόν άπιαστη φιγούρα, που άλλοτε σαγηνεύει και άλλοτε απομακρύνει τους ανθρώπους γύρω της.

Η ηρωίδα, αρχικά ερμηνευμένη από τη Ντάλα Πόρτα και αργότερα από τη Στεφανία Σαντρέλι, φέρει την ίδια σχεδόν μυθική απόσταση και έλξη,  που χαρακτηρίζει τη Νάπολη, όπως αντιλαμβάνεται ο Σορεντίνο,  τη γενέτειρά του.

Το ερωτικό τρίγωνο, στο οποίο εμπλέκεται η Παρθενόπη με τον αδελφό της και με το φίλο της, υπογραμμίζει την αποστασιοποίησή της,

σχεδόν από τα πάντα.

Η απαγορευμένη έλξη του αδελφού της προς την ίδια , εκφράζεται με την ομολογία του «Δεν μπορώ να σε δω σαν αδερφή μου»,

Σκηνοθετικά, ο Σορεντίνο δημιουργεί έναν κόσμο γεμάτο εικαστική μαγεία, όπου τα πλάνα εναλλάσσονται με συμβολικές αναφορές και μυθικά στοιχεία.

Ωστόσο, όσο η ταινία χρονικά εξελίσσεται , τόσο το εικαστικό στοιχείο μοιάζει να κυριαρχεί έναντι της αφήγησης,

κρατώντας την ταινία,  σε μια αισθητική απόσταση, που περιορίζει τη συναισθηματική σύνδεση με το κοινό.

Σε μια τολμηρή σεκάνς που θα συζητηθεί, ο Σορεντίνο τοποθετεί την υποκρισία των εκπροσώπων του Καθολικισμού στο προσκήνιο.

Η Παρθενόπη ρωτάει τον Καρδινάλιο για τη φύση της πίστης, κι εκείνος απαντά: «Η πίστη είναι ό,τι βλέπουν οι άλλοι, όχι αυτό που νιώθεις εσύ», εκφράζοντας τη διάσταση μεταξύ προσωπικής αλήθειας και συλλογικής αντίληψης, ένα σχόλιο που διατρέχει υπαινικτικά ολόκληρη την ταινία.

Παρά την εξαιρετική αισθητική της, η ταινία στο δεύτερο μέρος της , χάνει τη δυναμική της.

Η Ντάλα Πόρτα, αν και εντυπωσιακή, σε κάποιες στιγμές , δεν καταφέρνει να αγγίξει τις βαθύτερες πτυχές της ηρωίδας,

όπως στη σκηνή με τους γονείς της- μετά τον θάνατο του αδελφού της-

η απόδοσή της παραμένει υπερβολικά  στατική.

Η  απόμακρη φιγούρα της Παρθενόπης,  αντικατοπτρίζει την ίδια την ταινία, η οποία διατηρεί μια απόσταση από το κοινό και δίνει την αίσθηση αποσπασματικότητας.

Παρ’ όλα αυτά, ο Σορεντίνο αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ένας εξαίρετος εικονοπλάστης, που δημιουργεί σκηνές γεμάτες ονειρική ατμόσφαιρα και υπαινικτική μελαγχολία. Η Νάπολη αναδεικνύεται σε έναν τόπο μυστικιστικό και ποιητικό, όπου η ομορφιά συνυπάρχει με τη θλίψη, μετατρέποντας κάθε εικόνα σε έναν στοχασμό για τη φευγαλέα φύση της νιότης και της ζωής.

Παρθενόπη από την Πέμπτη 7 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

The post Παρθενόπη appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Στις 22 Ιουνίου 1986, ο ποδοσφαιρικός κανόνας άλλαξε μόνο για μια φορά.
Ο νέος –προσωρινός- κανόνας λέει «Η μπάλα μπορεί να βρεθεί στα δίχτυα ακόμη και με το χέρι, αρκεί να είναι με το αριστερό και να είναι από το χέρι του Θεού».

Ο Πάολο Σορεντίνο, είναι ο Ιταλός σκηνοθέτης της εξαιρετικής ταινίας « Νιότη», της συναρπαστικής « Τέλειας Ομορφιάς», του καυστικού « il Divo».
Τι να σκέφτηκε άραγε;  Νοστάλγησε τον ένα χρόνο απουσίας του Ντιέγκο από τον μάταιο τούτο κόσμο; Mήπως επιθυμεί να του αποτίσει το ίστατο χαίρε;

Ο σεναριογράφος και δημιουργός της ταινίας, είναι γέννημα(1970)-θρέμμα της Νάπολι. Εκεί, το ποδόσφαιρο είναι τρόπος ζωής.
Ο Μαραντόνα, μετακόμισε στο μεγάλο λιμάνι της Ιταλίας , το 1984.

Ο τίτλος της ταινίας εμπλέκει τον «μάγο της μπάλας» σε ένα πονεμένο στόρι του ναπολιτάνου δημιουργού.
Στο έργο, ο Σορεντίνο αποκαλύπτει την οικογενειακή του τραγωδία, που μετασχημάτισε την ίδια τη ζωή του και τον οδήγησε με γοργά βήματα,  στην αναζήτηση της αυτογνωσίας, ακολουθώντας το δρόμο της 7ης τέχνης. Ο Ντιέγκο, χωρίς να το γνωρίζει, έσωσε τον Σορεντίνο… από του χάρου τα δόντια.

Δεκαετία του ’80. Στους πρόποδες ενός λόφου με φόντο το λιμάνι, ο έφηβος Φαμπιέτο( Φιλίπο Σκότι), μαζί με τον αδελφό, την αδελφή  και τους γονείς του μένουν τις γιορτές, αλλά  και τα τριήμερα, στο εξοχικό τους, παρέα με συγγενείς. Δηλαδή, με την όμορφη αλλά κακοποιημένη θεία του , επίσης με την αδελφή της μητέρας του και ένα ολόκληρο σόι, στενά δεμένο.

Όλοι μαδούν τη μαργαρίτα.

Θα έρθει-δεν θα έρθει ο Ντιέγκο στην ομάδα.

Κάτω από το χαλί, κρύβονται οι αποξενωμένες σχέσεις των μελών της κάθε οικογένειας. Η απιστία, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες , οι κρυφοί  έρωτες.

Και όταν ο Μαραντόνα καταφθάνει,   προφανώς  τα προβλήματα δεν λύνονται ως δια μαγείας.

Στον μοναχικό, ρομαντικό και ευαίσθητο Φαμπιέτο, αντικατοπτρίζεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης.

Η γοητεία της μπουρζουαζίας, δεν βρίσκεται στην επιθυμία του Φαμπιέτο ( του Σορεντίνο δηλαδή) και των συγγενών του, να αλλάξουν κοινωνική τάξη και από λαϊκοί να γίνουν αριστοκράτες. Όλοι του οι συγγενείς αναζητούν ανώδυνες διεξόδους διαφυγής από τα τετριμμένα της καθημερινότητας. Επιπρόσθετα, τα νεαρά μέλη, αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της εφηβείας , του προσδιορισμού και του επαναπροσδιορισμού των επιθυμιών τους.
Ο αδελφός του, καλείται σε μια οντισιόν του Φελίνι, ο πατέρας τους( Τόνι Σερβίλο) διατηρεί εξωσυζυγική σχέση αλλά και παιδί εκτός γάμου. Η  μητέρα του Φαμπιέτο,  θα διώξει τον άντρα της από το σπίτι , αλλά μετά θα του πει να γυρίσει.
Κανείς δεν επιθυμεί να δημιουργήσει μόνιμες ρωγμές, ούτε και ο Φαμπιέτο είναι έτοιμος να επιβάλει τις δικές του επιθυμίες. Άλλωστε, μέχρι τότε, οι επιθυμίες τους, ήταν ακατέργαστες. Το σινεμά, βρίσκεται αμυδρά στη σκέψη του, μέσα από την αγαπημένη του ταινία, το « Κάποτε στην Αμερική».

Ο Σορεντίνο, επιλέγει τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες θέσεις. Αποτυπώνει με σαφήνεια τα μικροαστικά χαρακτηριστικά των οικείων του και βεβαίως τα δικά του και οδηγεί την ταινία σε διάφορες κορυφώσεις. Όλες τους, έχουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τα βήματα του νεαρού, μέχρι την ενηλικίωση( και σεξουαλική ενηλικίωση, ξεμπλοκάρισμα ερωτικό, σε μια ανατρεπτική σκηνή που προκαλεί συζητήσεις), αλλά και μια αναπαράσταση της ναπολιτάνικης κοινωνίας, η οποία ακόμη και με το «όπιο του Θεού»( Μαραντόνα), είναι αδύνατον να αποφύγει τα δύσκολα, σε όλα τα επίπεδα.

Η συναισθηματική φόρτιση του Πάολο Σορεντίνο αλλά και η επιθυμία του να καταγράψει όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες αλλά και πρόσωπα που διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στις αποφάσεις του, τον οδήγησαν σε χρονικό εκτροχιασμό. Κάποιες σκηνές θα μπορούσαν να αποφευχθούν.
«Το Χέρι του Θεού» είναι -τεχνικά και υποκριτικά- ταινία υψηλών προδιαγραφών. Είναι μια απόλυτα προσωπική δημιουργία του Πάολο Σορεντίνο, ο οποίος αποφασίζει στα 51 του χρόνια, να αποκαλύψει με καμουφλαρισμένο τρόπο, λεπτομέρειες του πολύ σκληρού βίου του, αλλά και του μοναχικού συναισθηματικού του κόσμου, με τρόπο ευρύ, ευαίσθητο, με τρόπο πανανθρώπινο.

Πρωταγωνιστούν: Φιλίπο Σκότι, Τόνι Σερβίλο, Μάρλον Ζουμπέρ, Τερέσα Σαπονάντζελο

Ασημένιο Λιοντάρι Φεστιβάλ Βενετίας. 

The post Το Χέρι του Θεού appeared first on screeneye.gr.

“-Τι περίμενες; Να είσαι ο πιο πλούσιος άντρας στη χώρα, να γίνεις πρωθυπουργός και να σε αγαπάνε τρελά όλοι;”
“-Ναι, αυτό ακριβώς περίμενα”

Αυτά είναι τα πρώτα λόγια που ακούμε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι να λέει στο teaser για την βιογραφική ταινία του Πάολο Σορεντίνο, “Loro(Αυτοί)”. Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, δεν τον ενδιέφερε τόσο το πολιτικό κομμάτι της καριέρας του μπίζνεσμαν που έγινε πρωθυπουργός της Ιταλίας. Ήθελε να κάνει την ταινία για τον πιο διαβόητο πολιτικό της χώρας γιατί “είναι ένα αρχέτυπο της ιταλικότητας και μέσω αυτού μπορείς να περιγράψεις τους Ιταλούς”.

Τον Μπερλουσκόνι ενσαρκώνει ο Τόνι Σερβίλο ο οποίος έχει ήδη κερδίσει τις εντυπώσεις για την μεταμόρφωσή του. Η ταινία θα βγει σε δύο μέρη καθώς ο Σορεντίνο ήταν τόσο ευχαριστημένος από τα γυρίσματα που δεν ήθελε να κόψει τίποτα. Σύμφωνα με πληροφορίες η πρώτη ταινία θα κάνει πρεμιέρα λίγο πριν από τις Κάννες στην Ιταλία, ενώ ο σκηνοθέτης την έχει ήδη υποβάλλει στο διαγωνιστικό κομμάτι του φεστιβάλ.

Το σύντομο τρέιλερ δεν θα μπορούσε να είναι πιο Μπερλουσκονικό.

The post Πρώτη ματιά στην ταινία του Σορεντίνο για τον Μπερλουσκόνι appeared first on screeneye.gr.

Δράμα, 118′, Ιταλία 2015

Πρωτότυπος Τίτλος: Youth/La Giovinezza

του Πάολο Σορεντίνο

Με τους  Μάικλ Κέιν, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Ρέιτσελ Βάις, Τζέιν Φόντα  Πολ Ντέινο

Γράφει η Ελίνα Τραιφόρου

Η νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο( Η Τέλεια Ομορφιά), « Νιότη», με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Κέιν,  ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, κέρδισε το βραβείο Κοινού στο Καρλοβι Βάρι και ήταν η ταινία που άνοιξε τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

Το έργο έχει στο επίκεντρο έναν ηλικιωμένο πρώην συνθέτη και μαέστρο ορχήστρας(Μάικλ Κέιν), ο οποίος περνά τις διακοπές του σε ένα υπεροπλυτελές ξενοδοχείο, μαζί με τον επίσης ηλικιωμένο φίλο του σκηνοθέτη (Χάρβει Καιτέλ). Στον χώρο αυτό βρίσκεται μεταξύ άλλων ο Μαραντόνα, ένας νεαρός ηθοποιός και η Μις Υφήλιος. Εκεί μέσα εκτυλίσσονται πολλές καταστάσεις που αφορούν έμμεσα ή άμεσα και τα δυο  βασικά αυτά πρόσωπα καθώς συνομιλούν για το πέρασμα του χρόνου και τους προβληματισμούς τους γύρω από τη ζωή και το παρελθόν.

Μέσα από τη μοναδική ματιά του Πάολο Σορεντίνο, ο θεατής θα γελάσει, θα συγκινηθεί, θα νιώσει άβολα, θα παρασυρθεί από τις εικόνες και θα αφουγκραστεί τα ηχητικά τοπία που διαμορφώνονται τόσο από τον εξωτερικό και τον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων. Εκεί που τα μάτια ακολουθούν την καρδιά και η καρδιά ακολουθεί το όνειρο και το όνειρο  ακολουθεί τους καρπούς του παρελθόντος, ο βραβευμένος σκηνοθέτης  για 118 λεπτά θα αντιπαραβάλει τα νιάτα με το γήρας,  σε ένα ευκολονόητο, μα  αληθινά φιλοσοφικό φιλμ, θυμίζοντας τα λόγια του Σωκράτη “Η αγαθότητα της νεότητας είναι κάτι το αγγελικό. Η αγαθότητα του γήρατος είναι κάτι το θεϊκό”. Η ένταση του νου, γίνεται απλά μια εκφραστικότητα προσώπου που μιλάει για χαμένες προσδοκίες, που η πικρία επεκτείνεται από την εκφορά του λόγου σε ένα κοντινό πλάνο. Ο Πάολο Σορεντίνο ξέρει πως να εναλλάσσεται συναισθηματικά και πλανοθετικά από το γήινο στο ποιητικό, με το χρόνο σκληρό και συνάμα τρυφερό.

Ξέρει επίσης και να εκπλήσσει. Να βάζει ένα μικρό κορίτσι να αναλύει μια δυσεύρετη ταινία και μια πανέμορφη γυναίκα να απαντά στα στερεότυπα με εύστοχο τρόπο. Και δείχνει πως η ομορφιά έχει πολλές πτυχές πέραν της εξωτερικής εμφάνισης. Ομορφιά είναι και ένα παιδί που τρέχει με το ποδήλατο καθώς δυο ηλικιωμένοι περπατούν.  Ή ένα άλλο παιδί που παίζει άτσαλα ένα κομμάτι στο βιολί. Κι όλες τούτες οι μικρές στιγμές, οι τυχαίες συναντήσεις να μας θυμίζουν κάτι. Σαν άνεμος που έρχεται απρόσμενα η νεότητα σε ρυτιδιασμένες μέρες.

Ο Μαικλ Κέιν κι ο Χάρβει Καιτέλ εκπληρώνουν το γλυκόπικρο του χρόνου ερμηνευτικά. Κι ο Σορεντίνο ανυψώνει, χρησιμοποιώντας εικόνα αλλά και ήχο,  αγκαλιάζοντας το χώρο και το χρόνο, την ύλη και το πνεύμα. Κάποιες φορές τεντώνει υπερβολικά το «σκοινί της αναρρίχησης» επιτηδεύοντας και τείνοντας προς μελοδραματισμό. Επιπρόσθετα, αισθάνεται κανείς πως υπάρχει μια δομική χαλαρότητα στην αφηγηματική δράση. Κάποιοι χαρακτήρες εμβόλιμοι περισσότερο προσθέτουν σε μια γενική ατμόσφαιρα ή λειτουργούν ως εικαστικός παράδρομος  στην κινηματογραφική χωροταξία του σκηνοθέτη, παρά σε μια στοχευμένη περιγραφή ψυχοσύνθεσης. Αλλά Σορεντίνο θα σε συγχωρέσουμε γιατί έχεις πολλή αγάπη που μας διαπερνά κινηματογραφικά. «Υou’ve got the love I need to see me through».

“Νιότη” από 15/10 στους κινηματογράφους σε διανομή Odeon

The post Νιότη appeared first on screeneye.gr.

Η νέα ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο “La Giovinezza(Η Νεότητα)”είναι μία από τις ταινίες που θα κάνουν πρεμιέρα στις Κάννες στα πλαίσια του διαγωνιστικού τμήματος. Πρωταγωνιστούν οι Μάικλ Κέην, Ρέιτσελ Βάιζ, Χάρβεϊ Καϊτέλ και Πολ Ντάνο.

Ήρωες της ταινίας είναι ο συνταξιούχος συνθέτης Φρεντ (Κέην) και ο σκηνοθέτης Μικ (Καϊτέλ) οι οποίοι κάνουν διακοπές σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στις Άλπεις. Καθώς έρχονται αντιμέτωποι με το γεγονός πως η ζωή τους πλησιάζει στο τέλος της, αποφασίζουν να αντιμετωπίσουν το υπόλοιπό της παρέα. Μαζί θα συζητήσουν για τις μπλεγμένες ζωές των παιδιών τους, τον ενθουσιασμό των νεαρών σεναριογράφων με τους οποίους συνεργάζεται ο Μικ και θα κάνουν έναν απολογισμό της καριέρας τους.

Τόσο το teaser trailer όσο και το πλήρες trailer μας δίνουν λίγα στοιχεία για την πλοκή αλλά είναι πλούσια σε όμορφες εικόνες και τοπία.

The post Το τέλειο πόστερ και το τρέιλερ της νέας ταινίας του σκηνοθέτη της ” Τέλειας Ομορφιάς” appeared first on screeneye.gr.

Η πρώτη επίσημη φωτογραφία από την επερχόμενη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη της «Τέλειας Ομορφιάς» Πάολο Σορεντίνο είναι γεγονός. Ο σκηνοθέτης που βρέθηκε πέρυσι να κερδίζει  το ξενόγλωσσο Όσκαρ, συνεχίζει τα γυρίσματα του «The Early Years»(ο αρχικός τίτλος ήταν TheFuture),  που θα κάνει πρεμιέρα τον Μάιο στο Φεστιβάλ των Καννών.

 Κεντρικά πρόσωπα είναι ο Φρεντ ( Μάικλ Κέιν) και ο Μικ( Χάρβεϊ Καϊτέλ), δύο φίλοι που αποφασίζουν να περάσουν μαζί τις διακοπές τους, σε ένα ξενοδοχείο στην περιοχή των Άλπεων. Ο πρώτος είναι  συνθέτης και ο δεύτερος σκηνοθέτης. Ενώ ο Μικ  προσπαθεί να ολοκληρώσει το σενάριο της τελευταίας του ταινίας ο Φρεντ θα λάβει μια πρόσκληση από την βασίλισσα Ελισάβετ για την πραγματοποίηση μιας συναυλίας στο παλάτι του Μπάκιγχαμ.

Ο Σορεντίνο βρήκε χρηματοδότηση 460.000 ευρώ από  Eurimages  και το υπόλοιπο ποσό που θα χρειαστεί θα καλυφθεί από άλλες ιδιωτικές χορηγίες.Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο στη Βενετία και συνεχίζονται τώρα στην Ελβετία.

The post Από την ” Τέλεια Ομορφιά” στο “The Early Years”. Η νέα ταινία του βραβευμένου και με Όσκαρ Πάολο Σορεντίνο appeared first on screeneye.gr.

Συνέντευξη στο Screeneye και στον Ιάκωβο Γωγάκη απο το Φεστιβάλ Καννών 2013

Εδώ και μια πενταετία τουλάχιστον  ο  Πάολο Σορεντίνο ανήκει στην αφρόκρεμα του ιταλικού και παγκόσμιου σινεμά, όταν το 2008 με το έργο « IL Divo » ταρακούνησε για τα καλά τη πολιτική ζωή της χώρας του μέσα από τη βιογραφία του εφτά φορές πρωθυπουργού Τζούλιο Αντρεότι. 

Ο Αντρεότι μπορεί να μην υπάρχει πια στη ζωή, υπάρχει όμως η ταινία αυτή, και σήμερα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ, γιατί εξηγεί το πως και το γιατί έφτασε η γειτονική μας χώρα να αντιμετωπίζει όμοιας υφής  αδιέξοδα με την Ελλάδα.

Με τη « Τέλεια Ομορφιά» ο Σορεντίνο θα ρίξει τη χαριστική βολή. Θα  δημιουργήσει πολυπληθείς συμβολισμούς για την παραπαίουσα και επιπόλαιη ιταλική άρχουσα τάξη, αλλά και ολόκληρης της ιταλικής κοινωνίας που αδυνατεί να βρει ένα σαφή προσανατολισμό. Υπάρχει μια φλυαρία στο έργο που δεν μπορεί να το απογειώσει, αλλά ο 43χρονος ναπολιτάνος  θα προσθέσει και αυτοβιογραφικά στοιχεία, που θα τα  δούμε στο πρόσωπο του κεντρικού χαρακτήρα που ερμηνεύει ο πολλάκις συνεργάτης του Τόνι Σερβίλο.

Μετά τη πρώτη προβολή του έργου στο Φεστιβάλ των Καννών, μερίδα του τύπου χαρακτήρισε την «Τέλεια Ομορφιά» ως  συνέχεια της «Γλυκιάς Ζωής » του 1960. Ήταν η πρόθεση σας να αφιερώσετε το έργο σας σ’ εκείνο το φιλμ   και στο δημιουργό του ;

Η αλήθεια είναι ότι κάποια στιγμή   θα ήθελα να δημιουργήσω  τη συνέχεια της « Γλυκιάς Ζωής ,  όμως η ταινία αυτή είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Υπάρχουν βέβαια αναφορές που παραπέμπουν σ’ αυτήν,  όπως για παράδειγμα η ατμόσφαιρα του φιλμ , και το περιβάλλον. Ο Φεντερίκο Φελίνι  με ενέπνευσε, υπήρξε βασική επιρροή στα αρχικά μου βήματα ως ένας κορυφαίος δημιουργός που ήταν ,  αλλά η « Tέλεια Oμορφιά» δεν είναι το ίδιο έργο. Καταθέτω στο κοινό τον  δικός μου τρόπος έκφρασης, το προσωπικό μου στυλ και σαφώς μια αλλιώτικη ιστορία.

Η Ιταλία του 2013  μπορεί να βρει ένα σημείο επαφής με τον ονειρικό κόσμο του Φελίνι;

Η γνώμη μου είναι ότι υπάρχουν κοινά στοιχεία ανάμεσα στους δυο κόσμους, στις δύο εποχές, στα τυπικά αισθήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, κι αυτά θα πάρουν χρόνο για να αλλάξουν. Αυτό που άλλαξε σε σχέση με το παρελθόν  είναι ότι ο κόσμος τότε περίμενε με προσδοκία το μέλλον. Είχε μια προσμονή κι έναν ενθουσιασμό για τα χρόνια που έπονταν.  Όταν είδαν να ματαιώνονται οι προσδοκίες τους, αυτή η αισιοδοξία  γρήγορα μετατράπηκε σε απογοήτευση,  και σήμερα οι Ιταλοί βρίσκονται σε κώμα. Αυτή η αντίφαση πιστεύω  καταγράφεται στο φιλμ.

Χαρακτηριστικό της « Τέλειας Ομορφιάς» είναι η προσήλωση σας στο προφίλ των Ιταλών μεγαλοαστών. Απουσιάζει η μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Ιταλίας. Είναι ένα περιβάλλον οικείο στη δική σας προσωπικότητα ή ευθεία αναφορά  για την ευθύνη των εχόντων  για την οικονομική κατάσταση στη χώρα ;

Στην Ιταλία, όπως συμβαίνει   στις περισσότερες χώρες του πλανήτη, υπάρχει μια κατηγορία πλουσίων που σκοτώνει την ώρα της με ασήμαντες ασχολίες. Το έργο με σαρκασμό και ειρωνεία ασκεί κριτική  πρωτίστως σ’ αυτούς. Από την άλλη, η ευθύνη για την κοινωνική, ηθική και οικονομική εξαθλίωση αφορά όλους τους πολίτες ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης.

Θα έλεγα ότι το πολιτικό μήνυμα της ταινίας βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που ανέφερα πριν, στις άσκοπες δραστηριότητες  μιας σημαντικής κατηγορίας πολιτών , και σε μια γενικευμένη απραξία . Οι Ιταλοί τα τελευταία τουλάχιστον 30 με 40 χρόνια, ξοδεύουν το χρόνο τους,  και βλέπουν  τις ευκαιρίες να έρχονται  και να φεύγουν , αλλά δεν κάνουν τίποτα για να τις αρπάξουν.

Ο τίτλος δηλαδή κρύβει μια αλληγορία για το τι  είναι τέλειο και τι  όμορφο.

Δεν είναι αλληγορία ούτε αντίφαση . Στο έργο βλέπουμε την ομορφιά της ίδιας της Ρώμης και της αρχιτεκτονικής της, αλλά ακόμα κι αυτοί οι καθημερινοί  ήρωες που αναλώνονται σε συζητήσεις χωρίς νόημα, που ζουν στο απόλυτο τίποτα, κατά τη διάρκεια του φιλμ θα  ανακαλύψουμε μια κρυμμένη τους ομορφιά. Είναι η αισιόδοξη οπτική της ταινίας που με εκφράζει. Δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι δεν υπάρχει κάτι όμορφο μέσα σε αυτούς τους αδρανείς χαρακτήρες.

Ένας από αυτούς (τους αδρανείς χαρακτήρες του έργου)  είναι ο ηλικιωμένος Τζεπ  Γκαμπαρτέλα , εξίσου μοναχικός όπως και σχεδόν όλα τα κεντρικά πρόσωπα των ταινιών σας. Δεν μπορώ να πιστέψω  ότι η εσωτερική μοναξιά είναι κάτι ξένο από την ιδιοσυγκρασία σας.

Με απασχολεί εδώ και μια δεκαετία  τουλάχιστον ότι έχει να κάνει με το παρελθόν των ανθρώπων και τις επιπτώσεις των βιωμάτων τους σε βάθος χρόνου. Έτσι λοιπόν, μέσα από την εξερεύνηση  καθημερινών  ιστοριών  ανακάλυψα ότι αυτό που νιώθω κι εγώ το αισθάνονται κι άλλοι. Η αλήθεια είναι πεσιμιστική, νομίζω ότι στο τέλος, εκεί που κλείνει ο κύκλος της ζωής,  μένουμε μόνοι μας.

Ο μοναχικός ήρωα της ταινίας είναι δημοσιογράφος.  Αυτό τι μπορεί να σημαίνει.

Πιστεύω ότι οι δημοσιογράφοι είναι κατά βάση μοναχικοί άνθρωποι. Εργάζονται σε ένα περιβάλλον με έντονους ρυθμούς με καθημερινές  γνωριμίες και επαγγελματικές συναναστροφές. Οι άλλοι μοιράζονται τις απόψεις και τις εμπειρίες τους, αλλά αυτοί σπάνια το πράττουν.

Κοίταξε έξω από το παράθυρο. Αυτός που βλέπεις να στέκει μόνος του, είναι ένας από τους διασημότερους κριτικούς της Ιταλίας. Αν κοιτάξεις προσεκτικά την έκφρασή του θα αντιληφθείς την εσωτερική του μοναξιά.

 Η ” Τέλεια Ομορφιά” στους κινηματογράφους απο Πέμπτη 28/11 σε διανομή Feelgood Entertainment

The post Πάολο Σορεντίνο appeared first on screeneye.gr.

Σύμφωνα με πληροφορίες o Μάικλ Κέιν πρόκειται να παίξει στη νέα ταινία του Πάολο Σορεντίνο με τίτλο “In the Future” , με την Medusa και Indigo Films σε ρόλο διανομής και παραγωγής αντίστοιχα.

Προς το παρόν δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες για την ταινία παρα μόνο οτι τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν με τη νέα χρονιά και πιθανόν να προβληθεί στις Κάννες το 2015. Ο Σορεντίνο ( IlDivo) εκτός από τη νέα αυτή ταινία, είναι και ένας από τους σκηνοθέτες του Rio, eu te amo, μια σειρά από ταινίες μικρού μήκους που έχουν ως κοινό τόπο το Ρίο Ντε Τζανέιρο στο πνεύμα του «Paris Je t’aime». Αποτελεί μέρος του φραντσαιζ «Cities of Love», σειρές ταινιών μικρού μήκους που τις συνδέει μια κοινή πόλη κάθε φορά και έχουν ως θεματολογία την αγάπη.

The post Ο Μάικλ Κέιν θα κρατήσει τα ηνία στο “In the Future” του Πάολο Σορεντίνο appeared first on screeneye.gr.