Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Αν η ταινία «Καμία Άλλη Επιλογή» του Παρκ Τσαν-γουκ είχε γυριστεί πριν από τα «Παράσιτα» του Μπονγκ Τζουν-χο, θα είχε πολλά περισσότερα να μας πει. Η κοινωνική της οξυδέρκεια και η φιλοσοφική της διάσταση γύρω από την ταξικότητα, τη φτώχεια και την εκδίκηση των εργατών θα έμοιαζαν πρωτοποριακές· τώρα, μοιάζουν να κινούνται σε γνώριμα μονοπάτια. Βασισμένη στο βιβλίο που ενέπνευσε και τον Κώστα Γαβρά για το «Τσεκούρι», η ταινία μεταφέρει το υπαρξιακό δράμα του ανθρώπου που συνθλίβεται από το σύστημα, αλλά αυτή τη φορά μέσα από μια πιο ωμή και κοινωνικά ρεαλιστική ματιά.

Ο Παρκ Τσαν-γουκ («Old Boy», «Η Υπηρέτρια») τοποθετεί το ζήτημα της εκδίκησης στη σωστή του βάση, ως αδιέξοδο απόρροια μιας κοινωνίας που έχει χάσει κάθε ηθικό έρεισμα. Οι εργάτες δεν είναι απλώς θύματα, αλλά φορείς μιας βουβής οργής.

Χαρακτηριστική είναι η σκηνή όπου ο ήρωας, απολυμένος μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς, προσπαθεί να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του μπροστά στο παιδί του. Το βλέμμα του, γεμάτο σιωπηλή απελπισία, λέει περισσότερα απ’ ό,τι οι ίδιοι οι διάλογοι.

Υπάρχουν στιγμές που ελαφρύνουν τη δραματική ένταση, όπως όταν οι συνάδελφοι του ήρωα ειρωνεύονται τη «νέα εποχή της αποδοτικότητας», μέσα σε ένα εργοστάσιο που καταρρέει. Οι ερμηνείες είναι σε υψηλά επίπεδα, με κορυφαία εκείνη του πρωταγωνιστή Λι Μπιουνγκ-χουν, που αποτυπώνει θαυμαστά την έκπτωση ηθικής, ενώ η Σον Γιε-τζιν δίνει μια αμφισημία στη συζυγική συνενοχή.

Κι όμως, η διάρκεια της ταινίας είναι αδικαιολόγητα μακρόσυρτη και εξαντλητική. Ύστερα από δύο και κάτι ώρες, ο επαναληπτικός κύκλος «κυνηγώ–κρύβομαι–ελίσσομαι» αμβλύνει το στοιχείο της σάτιρας. Ένα φιλμ σκληρό, εύστοχο στις διαγνώσεις του, αλλά λιγότερο αιχμηρό στο σήμερα απ’ όσο θα ήταν χθες, επειδή υπήρξαν τα Παράσιτα, μια ταινία που η Καμιά Άλλη Επιλογή διαρκώς μας τη θυμίζει.

Καμιά Άλλη Επιλογή από την Πέμπτη 13/11 στους κινηματογράφους

The post Καμιά Άλλη Επιλογή appeared first on screeneye.gr.

Η 12η ταινία του σκηνοθέτη Παρκ Τσαν-γουκ- γνώριμου για τις ταινίες  «Old Boy», « Απόφαση Φυγής», «Υπηρέτρια»- είναι ριμέικ της  ταινίας  «Τσεκούρι» του Κώστα-Γαβρά και βασίζεται  στο ομώνυμο  μυθιστόρημα του Ντόναλντ Γουέστλεϊκ.

Η ταινία του Παρκ Τσαν-γουκ δεν θα φέρει τον ίδιο τίτλο αλλά μεταφράζεται Ι Can’t Help it και η ιστορία  ακολουθεί τον Yoo Man-soo, έναν άντρα που απολύθηκε ξαφνικά από τη δουλειά του. Για να προστατεύσει την οικογένειά του και το σπίτι του, ξεκινά μια ανελέητη μάχη για επαναπρόσληψη και προσπαθεί  να εξοντώσει τους ανταγωνιστές του. Η ταινία απεικονίζει τους αγώνες του,  καθώς ταλαντεύεται ανάμεσα στην απόγνωση και την ελπίδα.

The post Το «Τσεκούρι» του Κώστα Γαβρά εμπνέει τον -Old Boy- σκηνοθέτη Παρκ Τσαν-γουκ appeared first on screeneye.gr.

The post Η Υπηρέτρια appeared first on screeneye.gr.

Ο Τσαν Γου Παρκ(Oldboy, Δίψα) ακολούθησε τη μόδα της εποχής που θέλει γνωστούς σκηνοθέτες να σκηνοθετούν ταινίες μικρού μήκους και διαφημίσεις για μεγάλους οίκους μόδας. Έτσι έφτιαξε την εικοσάλεπτη ταινία  “A Rose Reborn” για τον ιταλικό οίκο ανδρικών ρούχων Ermenegildo Zegna με πρωταγωνιστές τους Τζακ Χιούστον(American Hustle) και Ντάνιελ Γου (Europa Report).

O Χιούστον είναι ένας νεαρός CEO στο Λονδίνο που σκέφτεται να πουλήσει την εταιρία του σε έναν μυστηριώδη Κινέζο. Πρωτού συναντηθούν όμως θα πρέπει να περάσει μια σειρά από δοκιμασίες.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε ολόκληρη την εικοσάλεπτη ταινία.

The post Δείτε την νέα ταινία μικρού μήκους του Κορεάτη Τσαν Γουκ Παρκ “A Rose Reborn” appeared first on screeneye.gr.

 Κωμωδία- Δράμα-Ρομαντική, 105 Νότια Κορέα 2006, Γλώσσα: Κορεάτικα

του Παρκ Τσαν-Γουκ

Το “I’m a cyborg but that’s ok” αποτελεί ολόκληρο μια αλληγορία για τη διαφορετικότητα και την αναζήτηση του νοήματος της ζωής και του προορισμού της ύπαρξης. Από την αρχή μέχρι το τέλος προσπαθεί να αποδώσει περιφραστικά την ανομοιογένεια των χαρακτήρων, που όμως η κατάλληλη δόση σεβασμού οδηγεί στην άμβλυνση των διαφορών τους. Μια ταινία που εξαρχής λειτουργεί με αντιπερισπασμούς(άλλο περιμένεις και άλλο προκύπτει)εκτός ίσως από το καθησυχαστικό δεύτερο μισό του τίτλου της, που προοικονομεί ένα αισιόδοξο μήνυμα.

Η Yoong-Goon(Lim Su-Jeong)μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική ύστερα από ένα επεισόδιο στη δουλειά της, πιστεύοντας πως είναι ρομπότ, και ακολουθώντας τα χνάρια της γιαγιάς της που επίσης βρίσκεται σε ανάλογη κλινική, πιστεύοντας πως είναι ποντίκι. Εκεί η Yoong-Goon θα συναντήσει μια κοινότητα ανθρώπων με ιδιαιτερότητες και διαφορετικά προβλήματα, καθώς και τον IL-Soon(B-Rain),έναν κλεπτομανή που πιστεύει πως έχει την ικανότητα, εκτός από υλικά πράγματα, να κλέβει και τις ιδιότητες των ανθρώπων. Οι δυο τους θα αναπτύξουν μια ιδιαίτερα δυνατή σχέση.

Ο Chan-Wook Park( OldBoy) αντιπαραβάλει δύο διαμετρικά αντίθετους κόσμους που όμως κινούνται παράλληλα στο ίδιο χρονικό πλαίσιο, κι ενώ μοιράζονται τα ίδια “συστατικά”, διαφέρουν τόσο ως προς τον χώρο που τους φιλοξενεί, όσο και ως προς την ταυτότητα που τους προσδιορίζει. Ο ένας, είναι αυτός της κοινωνίας, ο άλλος αυτός της κλινικής. Η σχέση τους άμεση και αλληλοτροφοδοτούμενη, καθώς όσο ο πρώτος “αδειάζει” απ’τους κατοίκους του, τόσο ο δεύτερος “γεμίζει” από τους ίδιους. 

Οι αρχικές σκηνές γίνονται ένα δυναμικό αφηγηματικό εργαλείο στα χέρια του Park, και το πεδίο δράσης των ηρώων του μετατρέπεται σε μια κομψή σφαίρα επιρροής με αποδέκτες τους θεατές. Το εργασιακό περιβάλλον της Yoong-Goon με τις ανθρώπινες φιγούρες παραταγμένες στη σειρά και σε απόλυτη ομοιομορφία κινήσεων, στάσης σώματος και χρωμάτων θεμελιώνει τον παράγοντα “αλλοτρίωση” στο κέντρο της ταινίας. Οι εργάτριες τοποθετούν το δικό τους μικρό εξάρτημα στο ραδιόφωνο που κατασκευάζει το εργοστάσιο όπου δουλεύουν, και τελικά οικειοποιούνται σε τέτοιο βαθμό την αυτοματοποιημένη διαδικασία που λησμονούν την ανθρώπινη τους υπόσταση και μετατρέπονται και εκείνες σε τμήμα της γραμμής συναρμολόγησης.

Η εκφραστική δυναμική εντύπωση του κόκκινου χρώματος της στολής τους σε αντίθεση με την αποστειρωμένη απόχρωση του περιβάλλοντα χώρου, υποσκελίζεται από τη δύναμη της  ομοιομορφίας. Το κόκκινο, σύμβολο της ίδιας της ζωής αλλά και του κινδύνου ή ακόμα και του θανάτου, λειτουργεί δραματουργικά καθώς από τη μια προωθεί την εξέλιξη και από την άλλη ο δυναμισμός που επιδιώκεται να εκφραστεί μέσα από αυτή την επιλογή δεν εκδηλώνεται, αλλά ανασκευάζεται, τιθασεύεται και χρηστικά μεταφράζεται σε μαζικότερη παραγωγή. 

Η μόνη που αντιδρά στο “καλολαδομένο” κοινωνικό σύστημα είναι η Yoong-Goon, η οποία χαρακτηρίζεται συναισθηματικά και ψυχολογικά ασταθής, κοινωνικά μη αποτελεσματική και οδηγείται στην ψυχιατρική κλινική για να προσδιορίσει την ταυτότητά της. Μια ταυτότητα που εκείνη γνωρίζει εκ των προτέρων, ωστόσο, δεν της επιτρέπεται να αποκαλύψει . Η μόνη της επιλογή σε έναν κόσμο συναισθηματικά κενό είναι να γίνει ρομπότ, καθώς αυτό φαντάζει συνώνυμο της ανθρώπινης υπόστασης.

Ο Park με πραγματική μαεστρία χρησιμοποιεί το θέμα της τυποποίησης και μηχανοποίησης για να αντιταχθεί απέναντί της με τον πιο αποδοτικό καλλιτεχνικά τρόπο. Μετατρέπει τη βαριά ατμόσφαιρα ενός  θέματος ταμπού σε μια απρόβλεπτη δημιουργική περιπέτεια, που χωρίς να υποβιβάζει τη σοβαρότητα της κατάστασης απελευθερώνει λυτρωτικά ήρωες και θεατές. Δημιουργεί ένα καθ’ όλα ανθρωποκεντρικό παραμύθι με πλούσιες αισθητικές αποχρώσεις , χωρίς γκρίζες απροσδιόριστες περιοχές. Ενώ δε του λείπουν τα περιττά διακοσμητικά στοιχεία, κατορθώνει μέσα από αυτά να προσδώσει στη δημιουργία του την ιδιαίτερη φυσιογνωμία της και τελικά να επιβάλει ευχάριστα το ύφος της.

Μέσα από τις αντιθέσεις των δύο κόσμων έρχεται η σύνθεση μιας τρίτης διάστασης. Είναι το σύμπαν των έγκλειστων, όπου μπορούν να ακουστούν και να αποκτήσουν υπόσταση χωρίς την αποστροφή ή δυσκολία που συνήθως προκαλούν ανάλογες θεματικές. Με μια “ατομικίστικη” και απόλυτα πειστική οπτική γωνία τοποθετεί την ηρωίδα του σε ψυχιατρική κλινική που λογικά αποδυναμώνει την ελευθερία της, για να πράξει ακριβώς το αντίθετο. Με κατευθυντήρια γραμμή την ιδιαιτερότητα των πρωταγωνιστών του, των οποίων οι ψυχικές διαταραχές είναι απλώς παραφωνίες των αντίστοιχων σοβαρών περιπτώσεων, επανασχεδιάζει την πραγματικότητα επιμηκύνοντας αισθητικά τα όρια του απεικονιζόμενου κινηματογραφικού πεδίου, καθώς ο φανταστικός κόσμος που δημιουργούν οι ήρωες του μας μεταφέρει συχνά έξω από την κλινική.

Ο Park συχνά πειραματίζεται με τον χωρικό περιορισμό για να εισάγει τα εκφραστικά, κινηματογραφικά και αισθητικά του στοιχεία κάνοντας πιο εύπλαστη τη δημιουργία του.

Δε φαίνεται να τον απασχολεί η αφηγηματική ενότητα, ούτε η αόρατη αφήγηση. Αντιθέτως, κάνει συνεχώς γνωστό στους θεατές πως παρακολουθούν ταινία. Τα “βίαια” τράβελινγκ της κάμερας, τα υποκειμενικά πλάνα, οι παράξενες γωνίες λήψεις, οι απευθείας αναφορές των ηρώων στην κάμερα, το μοντάζ του που γίνεται εκτός από αισθητικό και ιδεολογικό εκφραστικό μέσο, ένα παιχνίδι με το υπονοούμενο και το αυτονόητο, επιδιώκοντας τη δημιουργία ξεκάθαρων συσχετισμών που κατευθύνουν τον θεατή σε συνειρμούς και εύλογα συμπεράσματα, το βάθος πεδίου που επιτρέπει στους θεατές να γίνουν κοινωνοί στο “πάρτι” που εκτυλίσσεται σε ένα δεύτερο επίπεδο δράσης, αλλά και η ανάλαφρη διακόσμηση του περιβάλλοντος κάνει ακόμα πιο χαρισματικές τις εικόνες του. Ανοίγει πεδία στοχασμού και συγκίνησης και επενδύει σε μια ευχάριστη ρευστότητα με δικό της ρυθμό, εξασφαλίζοντας μέσα από τη ρήξη μια συνέχεια, μια σταθερά και μια συναισθηματική πυκνότητα που απομονώνει τους ήρωες σε ένα αποκλειστικά δικό τους ασφαλές παρόν, κάτω από τη γέφυρα ενός πολύχρωμου ουράνιου τόξου.

Το “I’m a cyborg but that’s ok” είναι τελικά μια γλυκιά δημιουργία γιατί σβήνει τις αντιστάσεις μας και μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πως όλοι μας λίγο ή πολύ είμαστε cyborgs. But It’s ok.

Κέρδισε το Alfred Bauer Award στο Φεστιβάλ Βερολίνου το 2007

The post I’m a cyborg but that’s ok appeared first on screeneye.gr.