Περιπέτεια φαντασίας, 161’ ΗΠΑ- Ν. Ζηλανδία 2013

του Πίτερ Τζάκσον

Παίζουν: Μάρτιν Φρίμαν, Ίαν Μακ Κέλεν, Ρίτσαρντ Άρμιτατζ, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κέιτ Μπλάνσετ, Λουκ Έβανς, Εβατζελίν Λίλι, Ορλάντο Μπλουμ

Στην περίπτωση του δεύτερου «Χόμπιτ» οι αριθμοί προκαλούν ίλιγγο – μεταξύ άλλων, για 25 χρόνια δούλευε η εταιρεία ειδικών εφέ Weta Digital το δέρμα του δράκου Νοσφιστή ώστε να πετύχει το ιδανικό αποτέλεσμα-, τα εφέ αρπάζουν κυριολεκτικά το βλέμμα του θεατή και η δράση εκτινάσσεται σε επίπεδα που βάζουν τον πήχυ ψηλά. Πολύ ψηλά. Το καλύτερο παραμύθι των ημερών μάς έρχεται από τη Μέση Γη και είναι ήδη εδώ…  

Οι 13 νάνοι με αρχηγό τον Θόριν Δρύασμπι και το χόμπιτ Μίλμπο Μπάκινς συνεχίζουν το ταξίδι τους για «πέρα από την ερημιά», έχοντας συνοδοιπόρο τους το μάγο Γκάνταλφ. Στο τελικό προορισμό τους, το θεόρατο βουνό που βρίσκεται πάνω από την παρακμιακή Λιμνούπολη (μια Βενετία της Μέσης Γης), ο Θόριν είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει το χαμένο βασίλειο του Έρεμπορ από το Νοσφιστή, τον άπληστο δράκο που κοιμάται πάνω στο χρυσάφι που έκλεψε από τους προγόνους των νάνων. Μέχρι να φτάσει όμως εκεί η παρέα τους, έχει πολλά επικίνδυνα εμπόδια να ξεπεράσει. Περισσότερο απειλητικό όμως ακόμη κι από το μαγεμένο δάσος Mirkwood ή τους λύκους, τις αράχνες, τους γίγαντες και τα άλλα μοχθηρά πλάσματα που ορέγονται τη σάρκα τους, ακούγεται -και το πιθανότερο είναι- , οι ορδές των μοχθηρών Ορκ που έχουν μία και μόνη εντολή. Να εξολοθρεύσουν τον Θόριν.

Μεγαλειώδες. Αυτή η λέξη και μόνο αρκεί για να αποδώσει την ουσία του επικού θεάματος που παραδίνει στους λάτρεις του Τόλκιν – και όχι μόνο- ο Πίτερ Τζάκσον με την «Ερημιά του Νοσφιστή». Παρότι το «Χόμπιτ» είναι ένα μικρό βιβλίο σε σχέση με τον «Άρχοντα των δαχτυλιδιών», ο Τζάκσον το χώρισε σε τρία κινηματογραφικά μέρη για να ακολουθήσει τη λογική της συνέχειας όπως τη γνωρίσαμε στην πρώτη τριλογία, με το αποτέλεσμα- έχοντας δει πλέον τα 2/3 της σειράς- να φαίνεται να τον δικαιώνει.

Το εισπρακτικό …success story είναι εξασφαλισμένο ακόμη κι αν δεν έρθουν τα Όσκαρ που απέσπασε η πρώτη τριλογία κι ειδικότερα η «Επιστροφή του βασιλιά» με τις 11 νίκες ανάμεσα στις οποίες τα Όσκαρ καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας .

Στo «Νοσφιστή» το βασικό θέμα της προβληματικής του Τόλκιν, η μεταμόρφωση των χόμπιτ από ανεύθυνα, δειλά και σκανδαλιάρικα πλάσματα σε θαρραλέους, ηρωικούς μαχητές, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του. Θα θυμάστε βέβαια πως ο Μπίλμπο από φοβιτσιάρης και φιλήσυχος… εργένης, βρέθηκε όχι μόνο στο επίκεντρο της πολυπληθούς παρέας των νάνων (τι αστεία η σκηνή της κατάληψης του σπιτικού του από τους μπρουτάλ νάνους στο πρώτο «Χόμπιτ») αλλά μάλιστα και σε ρόλο κομβικό, λόγω των επιδόσεων του στην κλεψιά, για την αίσια έκβαση της αποστολής των νάνων.

Η παρέα του βέβαια δεν θα έφτανε ούτε στα μισά της διαδρομής αν ο ίδιος δεν φρόντιζε να έχει κρυμμένο στις τσέπες του το χρυσαφένιο δαχτυλίδι με τις ανίκητες ιδιότητες, άλλη μια απόδειξη για το πόσο κατεργάρικα είναι τα χόμπιτ . Όπως προείπαμε ο Τόκλιν ως άλλος σαιξπηρολόγος αναδεικνύει τις ανθρώπινες αρετές και αδυναμίες, στα πρόσωπα των φανταστικών ηρώων του. Ο άπληστος κι αλαζόνας δράκος Νοσφιστής, ο ηρωικός αλλά ξεροκέφαλος Θόριν, ο τραγικός όσο και τρομακτικός Άρκο (ένας από τους νέους χαρακτήρες που μας συστήνει ο «Νοσφιστής» είναι ο πελώριος άνθρωπος- αρκούδα), ο εύθραυστος συναισθηματικάς αλλά και ανίκητος πολεμιστής Λέγκολας,  ο σκανδαλιάρης αλλά και παρεξηγημένος Μπίλμπο είναι σύμβολα ενός μαγικού κόσμου που δημιούργησε από το μηδέν ο Τόκλιν.

Ο Τζάκσον είναι από τους πιο πιστούς οπαδούς του συγγραφέα και αυτό φαίνεται σε κάθε σκηνή. Το δεύτερο μέρος του «Χόμπιτ» είναι δοσμένο μέσα από απίστευτες  χορογραφίες μεταξύ ξωτικών και Ορκς – καταπληκτική ολόκληρη η σεκάνς με τα βαρέλια-, με πινελιές όπου η σαιξπηρική καταγωγή (κυρίαρχο μοτίβο η δίψα για εξουσία) συναντάει το παραμύθι της Μέσης Γης. Πρόκειται για έναν υπέροχο, θεαματικό κόσμο – η Νέα Ζηλανδία πρωτοστατεί στην ανάπλαση της τολκινικής φαντασίας-  που μας παρουσιάζεται στην ολότητα του όσο το ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του. Εκεί που βαθαίνει το σκοτάδι της Μέσης Γης και η ώρα της Αποκάλυψης πλησιάζει…

“Xόμπιτ: Η ερημιά του Νοσφιστή” απο 12/12 στου κινηματογράφους σε διανομή Village

The post Xόμπιτ:Η ερημιά του Νοσφιστή(The Hobbit:The Desolation of Smaug) appeared first on screeneye.gr.

Γράφει η Βάλυ Μουκανάκη

Το όραμα χρόνων που πήρε σάρκα και οστά

Ένα χρόνο περίπου μετά το «Χόμπιτ, ένα αναπάντεχο ταξίδι» («The Hobbit: An Unexpected Journey»), μια από τις πιο συναρπαστικές από πλευράς σκηνών δράσης αλλά και καινοτόμες από τεχνολογική άποψη ταινίες της χρονιάς, αναμένουμε εντός ολίγων ημερών την προβολή της δεύτερης ταινίας της τριλογίας, «Χόμπιτ: Η Ερημιά του Νοσφιστή» («The Hobbit: The Desolation of Smaug»).

 Ο Πίτερ Ρόμπερτ Τζάκσον μετά την επιτυχία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, μεταφέρει στην οθόνη ακόμα ένα βιβλίο του J. R. R. Tolkien και μας ταξιδεύει εκ νέου στη Μέση Γη και στους φανταστικούς κόσμους που με τόση δεξιοτεχνία ξέρει να δημιουργεί.

Το πρώτο ερέθισμα

Ο Νεοζηλανδός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, γνωστός μεταξύ άλλων και για το μακάβριο και αιματοβαμμένο χιούμορ του, γεννήθηκε το 1961 ανήμερα του Halloween. Η αγάπη του για τον κινηματογράφο εκφράστηκε σε νεαρή ηλικία και ιδιαίτερα μετά την παρακολούθηση της ταινίας King Kong (1933).

Και η δημιουργική-επιτυχημένη σταδιοδρομία

Πέρασε μεγάλο μέρος των παιδικών του χρόνων δημιουργώντας στην αυλή του σπιτιού του ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και ταινίες με ζόμπι στο νεκροταφείο της γειτονιάς του. Κι έτσι από ένα παιδί γεμάτο φαντασία κατάφερε να εξελιχθεί σε ένα από τα τέσσερα πρόσωπα στην ιστορία του κινηματογράφου που κέρδισαν την ίδια χρονιά Όσκαρ σκηνοθεσίας, σεναρίου και καλύτερης ταινίας.

Η πρώτη του ταινία «Bad Taste»(1987), που αρχικά προβλεπόταν να είναι μικρού μήκους, προβλήθηκε στο Φεστιβάλ των Καννών, λαμβάνοντας θετικά σχόλια ενώ απέκτησε και διεθνή διανομή. Στην ταινία αυτή, ο Πίτερ Τζάκσον επιμελήθηκε  των ειδικών εφέ, του μακιγιάζ αλλά και του συνόλου του κινηματογραφικού εξοπλισμού, ενώ τα γυρίσματα πραγματοποιούνταν με φίλους του τα Σαββατοκύριακα.Από την πρώτη του κιόλας κινηματογραφική δουλειά, είναι εμφανή το ενδιαφέρον του να ξεφύγει από την κοινοτυπία, η αγάπη του για το φανταστικό και τα ειδικά εφέ αλλά και η θέλησή του να παρουσιάζει τη βία με κωμικό τρόπο.

Μετά την επιτυχία του στις Κάννες, ο Πίτερ Τζάκσον δέχτηκε αρκετές προτάσεις από το Χόλιγουντ, τις οποίες παραδόξως αρνήθηκε. Αντιθέτως, παρέμεινε στη Νέα Ζηλανδία για τη δημιουργία του «Meet the Feebles» (1989), όπου με τη χρήση μαριονεττών και πάντα πιστός στην αγάπη του για τη βία και το αίμα επιχείρησε να σχολιάσει και ως ένα βαθμό να γελοιοποιήσει την κινηματογραφική και τηλεοπτική βιομηχανία.  Παρά τη μικρή απήχηση της ταινίας, οι προτάσεις προσέγγισής του από το Hollywood συνεχίζονταν ενώ ο ίδιος επέμενε να παραμένει στην πατρίδα του.

Στην επόμενη δουλειά του, που τιτλοφορείται «Εγκεφαλικά Νεκρός» («Braindead»-1992) και κυριαρχούν τα ζόμπι, κινείται σε γνώριμα θεματικά πεδία, ενώ εμφανίζεται φανερά επηρεασμένος από τα σεμινάρια σεναρίου του Robert McKee, καταφέρνοντας να δημιουργήσει μια από τις πιο «gore» ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Ακολουθούν τα «Ουράνια Πλάσματα»  («Heavenly Creatures»), για τα οποία ο Jackson επιλέγει να βασιστεί στην αληθινή ιστορία δύο νεαρών κοριτσιών που διέπραξαν δολοφονία. Σε ένα τελείως διαφορετικό εγχείρημα που έχει ως άξονα πραγματικά στοιχεία, ο ταλαντούχος σκηνοθέτης εστιάζει στην ψυχοσύνθεση των δολοφόνων χωρίς βέβαια από την ταινία να απουσιάζουν τα φαντασιακά και σουρεαλιστικά χαρακτηριστικά. Εικαστικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση πλαστελίνης για τα πρόσωπα που εμφανίζονται στις ονειρικές σκηνές. Άλλωστε ο Τζάκσον ήταν, από νεαρή κιόλας ηλικία, γνωστός για την ικανότητα του στο animation με πηλό. Τα «Ουράνια Πλάσματα» χάρισαν στον Jackson την πρώτη του υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου σεναρίου ενώ στάθηκαν αφορμή για να δημιουργήσει την εταιρεία ειδικών εφέ WETA.

Το 1995 πραγματοποιεί μια στροφή προς την τηλεόραση με τη δημιουργία του mockumentary «Forgotten Silver», στο οποίο κυριαρχεί το κωμικό στοιχείο αλλά και τα τεχνικά χαρακτηριστικά.  Η επόμενη ταινία του «Κυνηγός Φαντασμάτων» («The Frighteners»-1996) χρηματοδοτείται από αμερικανούς επενδυτές και οδηγεί στην επέκταση της WETA. Αποδεικνύει επίσης την άνεση με την οποία χρησιμοποιεί ψηφιακά στοιχεία ενώ επιβεβαιώνει την εμμονή του με το φανταστικό. Σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του όμως έμελλε να αποτελέσει η τριλογία «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» («The Lord of the Rings»), για την ολοκλήρωση της οποίας αφιέρωσε έξι ολόκληρα χρόνια.

Ο  Τζάκσον παραμένει πιστός στην ατμόσφαιρα του  βιβλίου του J. R. R. Tolkien και καταφέρνει να μας μεταφέρει στον μαγικό του κόσμο, με την αρμονική ένταξη των ειδικών εφέ και των ψηφιακών στοιχείων και στις τρεις ταινίες. Πέρα από τεράστια εμπορική επιτυχία, η τριλογία αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση τόσο του ιδίου όσο και της WETA Digital.

 Έπειτα λοιπόν από την τεράστια αυτή αναγνώριση και ύστερα από μια παλαιότερη αποτυχημένη προσπάθεια, κατάφερε να λάβει χρηματοδότηση από τη Universal για τη δημιουργία του remake του King Kong, μια ταινία φαντασίας πλούσια σε συναίσθημα και χιούμορ.

Στη συνέχεια, προέβη στην κινηματογραφική μεταφορά ενός ακόμη μυθιστορήματος, αυτή τη φορά του «The lovely bones» της Alice Sebold. Τα «Παραδεισένια οστά» («The lovely bones»-2009) έχουν στο επίκεντρο ένα δεκατετράχρονο κορίτσι,το οποίο γυρνώντας από το σχολείο πέφτει θύμα αποτρόπαιου βιασμού και στη συνέχεια δολοφονείται. Απο τον παράδεισο παρακολουθεί καθημερινά την οικογένειά της που προσπαθεί μάταια να συμβιβαστεί με την απώλεια, αλλά και τους φίλους και τους γνωστούς της, διαπιστώνοντας τις επιπτώσεις που είχε η δολοφονία της σε καθέναν ξεχωριστά.

Με αυτό το έργο ο Πίτερ Τζάκσον ξεφεύγει από τις γνώριμες επικού περιεχομένου ταινίες του, ενώ είναι η πρώτη φορά που ο  Τζάκσον χρησιμοποιεί ειδικά εφέ σε ταινία δραματικού περιεχομένου.

Ο Νεοζηλανδός είναι χωρίς αμφιβολία ένας σκηνοθέτης που έχει αφήσει το δικό του στίγμα στο κινηματογραφικό στερέωμα. Είναι τελειομανής, δίνει έμφαση στη λεπτομέρεια, γι’ αυτό και δηλώνει πως «ποτέ δεν τελειώνεις με μια ταινία, απλώς τελειώνει ο διαθέσιμος χρόνος».

Στις ταινίες του χρησιμοποιεί πολλές γωνίες λήψης καθώς και αρκετά κοντινά πλάνα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών του. Έχει ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, γι’ αυτό και αρέσκεται συχνά στις cameo εμφανίσεις, ενώ οι δουλειές του διαθέτουν πάντα ένα στοιχείο πρωτοτυπίας. Αδιαμφισβήτητα, έχει το δικό του στυλ, χειρίζεται με μαεστρία τα εφέ και τις επικές ταινίες ενώ είναι μοναδικός στο να μεταφέρει τον θεατή σε μέρη πέρα από κάθε φαντασία.

The post Πίτερ Τζάκσον appeared first on screeneye.gr.

( Μέρος Α)

  Γράφει η Ναταλία Αργυράκη

«Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο μπορεί να εξελιχθεί σε ένα μεγάλο, ετήσιο Φεστιβάλ της Αθήνας. Ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι.{…} Οι Νύχτες Πρεμιέρας απευθύνονται αποκλειστικά στο μεγάλο και ανήσυχο σινεφίλ κοινό της Αθήνας».

Αυτά έγραφε στο σημείωμά του ο αείμνηστος διευθυντής του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ Γιώργος Τζιώτζιος, λίγο πριν από την έναρξη του πρώτου φεστιβάλ (15-24/9/1995). Τα επόμενα χρόνια τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν. Οι Νύχτες Πρεμιέρας  έγιναν το κατεξοχήν κινηματογραφικό γεγονός της Αθήνας, μαζεύοντας κάθε χρόνο όλο και περισσότερο κόσμο.

Σε μια ιστορική αναδρομή 19 ετών θυμόμαστε τα highlights των προηγούμενων διοργανώσεων και τα χωρίζουμε σε δύο μέρη.

1995  

Η προβολή της ταινίας «Πριν το Ξημέρωμα» του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, με τους Ίθαν Χοκ και Ζιλί Ντελπί, που αποτέλεσε την πρώτη από τις τρεις ταινίες -η τρίτη, «Πριν τα Μεσάνυχτα», προβλήθηκε φέτος το καλοκαίρι με παρόντες τους συντελεστές.

Το αφιέρωμα στον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και ηθοποιό Εντ Γουντ (1924-1978): «Όλη του ζωή ήταν μια αργή αποσύνθεση, μια απελπισμένη προσπάθεια εξεύρεσης χρημάτων και δημιουργικών διεξόδων, που κράτησε δύο δεκαετίες» έγραφε το σημείωμα του προγράμματος του φεστιβάλ. Προβλήθηκε η ταινία του «Μια Νύφη για το Τέρας» και «EdWood» του Τιμ Μπάρτον με πρωταγωνιστή τον Τζόνι Ντεπ.

1996

H προβολή της ταινίας του 26χρονου ανερχόμενου τότε Πολ Τόμας Άντερσον «Hard Eight» με τους Φίλιπ Μπέικερ Χολ, Τζον Ράιλι, Γκουίνεθ Πάλτροου και Σάμιουελ Τζάκσον.

Το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της Τζέιν Κάμπιον (Μαθήματα Πιάνου), της πρώτης γυναίκας κινηματογραφίστριας που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών. Οι ταινίες της είχαν προβληθεί στο ντεμπούτο της στο φεστιβάλ Καννών το 1986. Πρόκειται για τις: «Peel, A Girl’s Own Story» και «Passionless Moments».

1997

Εκτός από ταινίες με πρωταγωνιστές μεγάλους χολιγουντιανούς αστέρες, όπως το «Πέμπτο Στοιχείο» με τον Μπρους Γουίλις του Λικ Μπεσόν, το «She’s So Lovely»  του Νικ Κασσαβέτης με τους Σον Πεν και Ρόμπιν Ράιτ και το «Λος Άντζελες Εμπιστευτικό», με τους Κιμ Μπέισιντζερ, Κέβιν Σπέισι, Ράσελ Κρόου και Γκάι Πιρς, το φεστιβάλ φιλοξένησε το αριστούργημα του Μίκαελ Χάνεκε Funny Games.

«Προσπαθώ να βρω τρόπους να αναπαραστήσω τη βία όπως πραγματικά είναι: ακατανόητη. Δείχνω τη βία όπως είναι στ’ αλήθεια: Πόνος και παραβίαση των άλλων» δήλωνε τότε ο σκηνοθέτης. Η ταινία ήταν υποψήφια για Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες. Τελικά ο Χάνεκε κέρδισε εις διπλούν στο μέλλον, για τη «Λευκή Κορδέλα» (2009) και το «Αγάπη» (2012).

Ακόμη προβλήθηκε η πρώτη ταινία του Αλεχάντρο Αμενάμπαρ, «Tesis» με πρωταγωνίστρια την Αν Τόρεντ στο ρόλο της Άντζελας, της φοιτήτριας δημοσιογραφίας που βρέθηκε μπλεγμένη σε μια σκοτεινή υπόθεση μετά τη δολοφονία του καθηγητή της. Η ταινία απέσπασε 7 βραβεία Goya. Η πορεία του σκηνοθέτη αποδείχθηκε σημαντική («Οι Άλλοι», «Η Θάλασσα μέσα μου»).

Το αφιέρωμα στις ταινίες «Tromeo and Juliet»  και «The Toxic Avenger»  της εταιρείας Troma Entertainment των Λόιντ Κάουφμαν και Μάικλ Χερτς που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στα 80’s και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για σκηνοθέτες όπως ο Κουέντιν Ταραντίνο, ο Πίτερ Τζάκσον και ο Κέβιν Σμιθ.

1998

Στις ειδικές προβολές συμπεριλήφθηκε η καλύτερη ταινία του Ρομπέρτο Μπενίνι (και βραβευμένη με τρία Όσκαρ) «Η Ζωή είναι Ωραία», αλλά και το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη» που ανέδειξε την Κάμερον Ντίαζ.

Στην ίδια κατηγορία προβλήθηκε το «Φόβος και Παράνοια» στο Λας Βέγκας του Τέρι Γκίλιαμ (12 Πίθηκοι) με τους Τζόνι Ντεπ, Μπενίσιο ντελ Τόρο και Έλεν Μπάρκιν.

Η προβολή της μυθικής ταινίας του Ζαν Εστάς που είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων όταν κέρδισε το Ειδικό βραβείο στις Κάννες το 1973. Πρόκειται για το «Η Μαμά και η Πουτάνα» που στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε την αίγλη ενός καλτ αριστουργήματος.

1999

Στις ειδικές προβολές του φεστιβάλ φιλοξενήθηκε μία από τις πιο επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί του σύγχρονου σινεμά, το «Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ» του Ρότζερ Μίτσελ με τους Τζούλια Ρόμπερτς και Χιου Γκραντ.

Στο πανόραμα ταινιών προβλήθηκε η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», η σουρεάλ κωμωδία του Πάνου Κούτρα με τους Γιάννη Αγγελάκη, Θέμιδα Μπαζάκα, Χρήστο Μάντακα, κα.

Αφιέρωμα στον Όρσον Γουέλς («Πολίτης Κέιν») με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Δουλεύοντας με τον Όρσον Γουέλς» και των ταινιών του «Μάκβεθ», «Οθέλλος», «Οι Καμπάνες του Μεσονυκτίου», «Η Πηγή της Νιότης», «Ο Κύριος Αρκάντιν», «Οι Υπέροχοι Άμπερσονς».

Αφιέρωμα στον Ντάριο Αρτζέντο: «Το Πουλί με τα Κρυστάλλινα Φτερά»,» Τρόμος στην Όπερα», «Βαθύ Κόκκινο», «Το σύνδρομο του Σταντάλ», «Τενέμπρε, Φαινόμενα», «Το Φάντασμα της Όπερας».

2000

Η προβολή της ταινίας «Αυτόχειρες Παρθένοι» (με τους Τζέιμς Γουντ, Κίρστεν Ντανστ, Κάθλιν Τέρνερ, Τζος Χάρτνετ), της πρώτης ταινίας της Σοφίας Κόπολα, της ανερχόμενης τότε κόρης του Φράνσις Φορντ Κόπολα.

Το αφιέρωμα στους Μάικλ Πάουελ και Έμερικ Πρεσμπέργκερ, που ίδρυσαν το δημιουργικό δίδυμο των Archers και χάραξαν θριαμβευτική σκηνοθετική πορεία από το 1940 μέχρι το 1950. Το έργο τους εκτιμήθηκε αρκετές δεκαετίες αργότερα, όταν σκηνοθέτες όπως ο Σκορσέζε, ο Κόπολα, ο Κιούμπρικ και ο Σπίλεμπεργκ βοήθησαν να πάρει τη θέση που του αξίζει. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Ζήτημα ζωής και θανάτου», «Ο Ηδονοβλεψίας», «Τα Κόκκινα Παπούτσια», «Μαύρος Νάρκισσος», «Μια Ιστορία του Καντερμπούρι», «Η Ζωή και ο Θάνατος του Συνταγματάρχη Μπλιμπ»  και «Ο Κλέφτης της Βαγδάτης».

2001

Η ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο στο φεστιβάλ του Σάντανς εκείνη τη χρονιά και έφερε στο προσκήνιο τον ώριμο πια Ράιαν Γκόσλινγκ. Ο «Πιστός» του Χένρι Μπιν αφηγείται την ιστορία ενός νεαρού που έρχεται σε σύγκρουση με την εβραϊκή του παιδεία, αρνείται το παρελθόν του και προσχωρεί σε μια νεοφασιστική οργάνωση για να μετατραπεί σταδιακά σε ιδεολογικό της καθοδηγητή.

H «Σαρκική Εξάρτηση»: Η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου της ίδιας χρονιάς, ταινία του Πατρίς Σιρόμ περιγράφει το βάθος του ανθρώπινου πάθους και το μεγαλείο της εσωστρέφειας.

«Η Ραχοκοκαλιά του Διαβόλου»: Στο ξεκίνημα του, ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο (Ο Λαβύρινθος του Πάνα) δημιούργησε μια ταινία που επιχειρεί να εξηγήσει την υπόσταση ενός φαντάσματος (δεν προκαλεί έκπληξη η συμμετοχή του στη συνέχεια ως παραγωγός σε ταινίες όπως το «Ορφανοτροφείο» και το «Μη Φοβάσαι το Σκοτάδι»). Τώρα επιστρέφει με το «Pacific Rim», εξερευνώντας αυτή τη φορά τον κόσμο της επιστημονικής φαντασίας.

Αφιέρωμα στους Αδερφούς Μαρξ που επαναπροσδιόρισαν το είδος της κωμωδίας. Προβλήθηκαν ταινίες τους από το 1930-35: «Animal Crackers», «Monkey Business», «Horse Feathers», «Duck Soup», «A Night at the Opera».

2002

Προβλήθηκε η ταινία της Lynne Ramsay«Morvern Callar» με πρωταγωνίστρια τη Σαμάνθα Μόρτον. Η ταινία είχε αποσπάσει δύο βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών εκείνης της χρονιάς. Πέρασαν ωστόσο 9 χρόνια μέχρι η σκηνοθέτιδα να επιστρέψει πίσω από τις κάμερες, στο “Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν”.

Ακόμη προβλήθηκε η ταινία «Μη Αναστρέψιμος» του Γκασπάρ Νοέ (με τους Μόνικα Μπελούτσι και Βενσάν Κασέλ) που ήταν και προσκεκλημένος στο φεστιβάλ.

Αίσθηση προκάλεσε και το Αργεντίνικο δράμα «Εννέα Βασίλισσες»  που αποτέλεσε το ντεμπούτο του Φαμπιάν Μπιελίνσκι.

2003

To «Όλα τα αληθινά κορίτσια» του Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν με τους Πολ Σνάιντερ, Ζόι Ντεσανέλ και Πατρίσια Κλάρκσον αποτέλεσε τη δεύτερη σκηνοθετική του απόπειρα και μία υπόσχεση ότι πρόκειται να δούμε πολλά από αυτόν. Ο σκηνοθέτης συζητήθηκε θετικά και φέτος με τη συμμετοχή της ταινίας του «Joe» (με τον Νίκολας Κέιτζ) στο φεστιβάλ Βενετίας.

To «Fear X»: Η τρίτη ταινία του πολλά υποσχόμενου τότε Δανού σκηνοθέτη Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν («Drive, «Only God Forgives ») έφερε και τον ίδιο στην Αθήνα, ως προσκεκλημένο στην προβολή της ταινίας του. Η ταινία ήταν «περισσότερο μια σπουδή πάνω στην απώλεια και λιγότερο ένα θρίλερ με εύκολα τρικ εντυπωσιασμού».

Αφιέρωμα στην Χρυσή Εποχή των αδερφών Σάο που έχτισαν ένα μεγαλειώδες στούντιο τη δεκαετία του 50, κατακτώντας την αγορά και επηρεάζοντας ανεξίτηλα το σινεμά δράσης. Προβλήθηκαν οι ταινίες: «Έλα να πιεις μαζί μου» (1966), «Το Χρυσό Χελιδόνι» (1968), «Κρυφές εξομολογήσεις μια κινέζας αυλικού» (1972), «Χρυσός Λωτός» (1974), Η «36^η αίθουσα των σαολίν» (1978).

Αφιέρωμα στον Ζαν Κοκτώ (1889-1963): «Το Αίμα του ποιητή», «Η Πεντάμορφη και το Τέρας», «Ο Δικέφαλος Αετός», «Οι Τρομεροί Γονείς», «Ορφέας», «Η Διαθήκη του Ορφέα». «Είμαι ένα ψέμα που λέει πάντα την αλήθεια» είχε δηλώσει.

The post Αναδρομή στις ” Νύχτες Πρεμιέρας”1995-2004″ appeared first on screeneye.gr.