Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

Η Αλάνα και ο Γκάρι, δυο νέοι, χωρίς κινητά τηλέφωνα, χωρίς Netflix, οι οποίοι βρίσκονται μακριά από την απομόνωση του εικονικού κόσμου.

Η Αλάνα και ο Γκάρι, δυο νέοι, του « τρεχάτε ποδαράκια μου», της εξωστρέφειας, οι οποίοι είναι  έτοιμοι,  να γευτούν τις προκλήσεις του κόσμου του πραγματικού.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον ( Θα Χυθεί Αίμα, Αόρατη Κλωστή),   24 χρόνια μετά το « Boogie Nights, αναπολεί ξανά τη γενέτειρά του-στην Κοιλάδα του Σαν Φερνάντο στην Καλιφόρνια- και αφηγείται –κάπου στην αρχή των 70s- την αναπάντεχη γνωριμία, ενός 25 χρόνου κοριτσιού και ενός 15 χρόνου αγοριού.
Η ακτινοβολία του Χόλιγουντ, οδηγεί την Αλάνα και τον Γκάρι στη Λεωφόρο της Δόξας. Την ίδια στιγμή μπλέκουν και με το επιχειρείν ( με τα στρώματα νερού).  Παράλληλα , κάνουν και πέντε απρόβλεπτες γνωριμίες.
Όλα όσα θα συμβούν, θα συνθέσουν -για την Αλάνα και τον Γκάρι- την αργή διαδικασία της αναγνώρισης των συναισθημάτων τους και την -ακόμη πιο βασανιστική αλλά γνήσια- διαδικασία της ανακάλυψης, του «τι εστί έρωτας».
Έχοντας τη βασική ιδέα κατά νου και -δικαίως- με περισσή αυτοπεποίθηση για τις σκηνοθετικές του ικανότητες, ο Αμερικανός σκηνοθέτης, προχώρησε στα γυρίσματα -εν μέσω Covid- αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την ενδελεχή σεναριακή δουλειά.
Σε διάφορα σημεία της ταινίες, ιδίως με τις μακρόσυρτες παρεμβολές των πέντε γκεστ προσώπων ( εμφανίζονται οι Σον Πεν, Τομ Γουέιτς, Μπράντλεϊ Κούπερ, Μάγια Ρούντολφ, Μπένι Σαφντί ) η μη ενδελεχής σεναριακή δουλειά, γίνεται εμφανής.
Εντούτοις, ο εμπνευστής της ταινίας, συλλαμβάνει με ακρίβεια μετρονόμου, το κοινωνικό, οικογενειακό, πολιτικό, μουσικό και ενδυματολογικό αποτύπωμα των 70ς. Αμφισβητεί την κυρίαρχη αντίληψη, ότι η δεκαετία του ’70 στις Η.Π.Α , ήταν η δεκαετία της στασιμότητας και του αναχρονισμού.
Αντιθέτως, ο Πολ Τόμας Άντερσον, βλέπει στις αρχές του 1970, την επιστροφή των νέων στην περίοδο της αναδυόμενης ενηλικίωσης, η οποία είχε ανακοπεί, εξαιτίας  ενός αναγκαστικού μορατόριουμ( με την αργή διαδικασία ενηλικίωσης),  την εποχή της συμμετοχής των νέων στα κινήματα κατά του Πολέμου στο Βιετνάμ.
Για τον Πολ Τόμας Άντερσον, η αναδυόμενη ενηλικίωση, δεν περιχαρακώνεται σε όρια ηλικίας ( εξού και τα δέκα χρόνια διαφοράς των δύο κεντρικών ηρώων), ούτε και σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα. Η αναζήτηση ενός ανεξάρτητου ρόλου για το κάθε άτομο ξεχωριστά , περνάει μέσα από τη διαδικασία πειραματισμού και αστάθειας. Οι νέοι, μπορεί να περάσουν κι ένα μακρύ διάστημα, όπου θα δουν τους εαυτούς τους κι ως ανήλικες κι ως ενήλικες, ακριβώς όπως συμβαίνει με την Αλάνα και τον Γκάρι. Είναι και μία έμμεση αμφισβήτηση του Άντερσον για την απαίτηση πολλών γονέων της εποχής μας, τα παιδιά τους να  λαμβάνουν  αποφάσεις για το μέλλον, εν ριπή οφθαλμού, ή να αποφασίζουν άλλοι για αυτά τα παιδιά.

Οι πέντε γκεστ ήρωες, αντανακλούν τις κινηματογραφικές, προσωπικές και κοινωνικές αναφορές του σκηνοθέτη, με το μυαλό του να βρίσκεται στο σήμερα,  παρά στο χθες. Οι εμβόλιμες ιστορίες, είναι χαριτωμένες, έχουν τη σημασία τους, αλλά κρατάνε εκτενή  κινηματογραφικό χρόνο, μια ένδειξη ότι χρειαζόταν ο Άντερσον να καλύψει το σεναριακό κενό.

Ο ρόλος του Μπράντλει Κούπερ, ως ο σύντροφος της  Μπάρμπρα Στρέιζαντ, αντανακλά την ατόφια ιδιορρυθμία των ανθρώπων του star system, που δεν την έκρυβαν, όπως συμβαίνει σήμερα. Ο Κούπερ αποδεικνύει ξανά,  πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι.
Ο Άντερσον, μας συστήνει την κόρη ενός ζευγαριού φίλων του, την Αλάνα Χάιμ και τον υιό του καλού του φίλου και αείμνηστου ηθοποιού,  Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, τον Κούπερ Χόφμαν, στην αρχής μιας λαμπρής κινηματογραφικής  σταδιοδρομίας,    και για τους δύο.

“ Πίτσα Γλυκόριζα” από την Πέμπτη 6/1 στους κινηματογράφους

The post Πίτσα Γλυκόριζα appeared first on screeneye.gr.

Κριτική Ιάκωβος Γωγάκης

“ Να, αυτός είναι ο  διάδοχος  του  Ρενουάρ, του Κιούμπρικ, του Άλτμαν”. Κάπως έτσι το 1996 υποδέχθηκαν οι κινηματογραφικοί συντάκτες  στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Πολ Τόμας Άντερσον,  με την πρώτη του ταινία , το θριλεράκι  “ Hard Eight ”.  Ήταν μόλις 26 ετών. Είχε γράψει προηγουμένως και το σενάριο αυτής της ταινίας. Ο χαρακτηρισμός είναι ακραίος, δείχνει όμως το πηγαίο ταλέντο του Καλιφορνέζου σκηνοθέτη, να συνθέτει διάφορες ιστορίες, σε διαφορετικό ύφος και στιλ, στις 8 μεγάλου μήκους που έχει κάνει, αλλά και  στα ντοκιμαντέρ του και στα διεισδυτικά short films του. Η γνωστότερη του ταινία -και η πιο βίαιη-  το “ Θα Χυθεί Αίμα”,   εκτόξευσε τη φήμη του.

Η “ Αόρατη Κλωστή” αποτελεί σε υφολογικό επίπεδο  την απόλυτη τομή του Πολ Τόμας Άντερσον με το παρελθόν του, παρά το γεγονός πως εμείς δεν θα την  τοποθετούσαμε μέσα στις 2-3 καλύτερες ταινίες του( έπεται των ταινιών   Boogie Nights, Θα Χυθεί Αίμα και Μανόλια).

  Η πλοκή διαδραματίζεται – ως επί το πλείστον- μέσα σε εσωτερικούς χώρους. Μια  γοτθική ατμόσφαιρα αναδύεται, παρόμοια με τον “ Πιανίστα” του Πολάνσκι,  με το “Κραυγές και Ψίθυροι” του Μπέργκμαν και μεταγενέστερα με τις ταινίες του  Χάνεκε, ενώ η υπόθεση διαδραματίζεται στο Λονδίνο,  μετά το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Ο διάσημος Βρετανός ηθοποιός  ερμηνεύει έναν εσωστρεφή- ιδιόρρυθμο μόδιστρο της υψηλής ραπτικής, πασίγνωστο ακόμα και μέσα στα “Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ”.  Είναι και ορκισμένος εργένης. Πρόκειται για τον  Ρέινολντς Γούντκοκ. Η αδερφή του, ονόματι  Σιρίλ, είναι η ανέκφραστη ισχυρή περσόνα, η οποία -παντού και πάντα-  του συμπαραστέκεται.  Μέσα σε ένα απομονωμένο   εστιατόριο, θα τον σαγηνέψει η Άλμα, μια πεισματάρα σερβιτόρα,που θα του προσφέρει μια ομελέτα κι ένα λουκάνικο, πασπαλισμένα με μπόλικο βούτυρο, το οποίο ο Ρέινολντς συχαίνεται. Ο διάλογος και οι διαφωνίες θα οδηγήσουν σε ένα ραντεβού και λίγο αργότερα η Άλμα θα εγκατασταθεί στο σπίτι του, ως η ερωμένη του, το μοντέλο του και ο άνθρωπος που θα καταβροχθίσει όλες του τις ανασφάλειες και τις προσωπικές και επαγγελματικές εμμονές του.

Το βούτυρο εμφανίζεται  συχνά στο έργο, μην πάει το μυαλό σας, δεν είναι απ’εκείνο…  το  Μπερτολουτσικό. Δεν έχει τέτοια πράγματα η “ Αόρατη Κλωστή”.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον όπως μας έχει συνηθίσει από το “ Μανόλια” και εντεύθεν, μελετάει  εξονυχιστικά όλους τους χαρακτήρες του. Τοποθετεί τον Ρέινολντς ως ίσος προς ίσον με την  Άλμα κι αυτό το γεγονός -εν μέρει- εξουδετερώνει την νωθρότητα της ιστοριογραφίας του. Εξετάζει το ναρκισσιστικό προφίλ του ανδρικού προσώπου, όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και μέσα από τις  οπτασίες μικρής διάρκειας, φωτίζει το παρελθόν, τα τραύματα και τις αναμνήσεις. Την Άλμα δεν την αντιμετωπίζει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, σαν μια υποταγμένη παρουσία, άλλωστε η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από τα δικά της μάτια.  Βέβαια ο σκηνοθέτης,  επιλέγει σε κάποια στιγμή να ακολουθήσει  τον εύκολο και αναίμακτο δρόμο.  Σεβαστή επιλογή, η οποία από την άλλη αφαιρεί την κινηματογραφική ένταση, η οποία απουσιάζει από την ταινία. Μια κάποια επεισοδιακή δομή και ορισμένες ανατροπές, θα ήταν χρήσιμες.

Πλάι στην  ” Αόρατη Κλωστή” αναδύονται οι ορατές και ταυτόχρονα  ισχυρές προσωπικότητες,  όπου η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προσωπικοτήτων  δεν θα αναζητήσουν έναν ισάξιο συνοδοιπόρο, αλλά ένα πρόσωπο με λιγότερες δεξιότητες, που θα τους θαυμάζει, θα τους υπομένει, θα τους καθησυχάζει,  εν τέλει αυτό το άτομο   θα το εξουσιάζουν( θυμηθείτε την προηγούμενή του ταινία περί ιδιοκτησίας,  το “Έμφυτο Ελάττωμα”). Άλλωστε οι συμβιβασμοί που κάνουν είναι ασήμαντοι, για  να συνεχίσουν να νιώθουν ωραία και να δημιουργούν.

Όπως ήταν ο Πάτερσον του Τζάρμους, κάπως έτσι   είναι και ο Γούντκοκ του Πολ Τόμας Άντερσον. Μια ταινία Μπερκμανικής οπτικής, η οποία εξαντλείται σεναριακά νωρίς… και τα 130  λεπτά  της , είναι  σαφώς υπερβολικά.

Χρησιμοποιεί  φυσικό φωτισμό… σχεδόν συνολικά. Kαδράρει πάνω στα πρόσωπα, τα οποία δεν υστερούν υποκριτικά, αλλά και δεν αναδεικνύονται πλήρως, εξαιτίας της ευθείας αφηγηματικής δομής, χωρίς  ανατροπές. Ίσως εξαιτίας αυτού του λόγου, ο Ντάνιελ Ντει Λίους(  σ’ άλλη μία ταινία με τον Άντερσον, μετά το “ Θα Χυθεί Αίμα”  και το Όσκαρ ‘τότε Α Ανδρικού Ρόλου)  βρίσκεται μακριά από τις συγκλονιστικές μεταμορφώσεις του, όπως τον είδαμε σε παλαιότερες ταινίες. Αντιθέτως,  η Βερολινέζα  Βίκι Κριπς, την μελαγχολία, το φόβο της απώλειας και την απαίτηση να αντιμετωπιστεί όπως της αξίζει, τα συναισθήματα αυτά τα αποδίδει εξαιρετικά.

Το σάουντρακ έντυσε ο καλός φίλος του Άντερσον  και ο ηγέτης των Radiohead, o Τζόννυ Γκρίνγουντ, ακολουθώντας μια ρετρό αισθητική, όπως αρμόζει στην περίσταση.

6 οσκαρικές υποψηφιότητες, μεταξύ αυτών και για Καλύτερη Ταινία

“Αόρατη Κλωστή” από την Πέμπτη 1η Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους, σε διανομή  UIP

The post Αόρατη Κλωστή appeared first on screeneye.gr.

Όσοι είδαν την νέα ταινία του Πωλ Τόμας Άντερσον, στην περιορισμένη διανομή στους κύκλους της Νέας Υόρκης ” Αόρατη Κλωστή”, μιλούν για μία ακόμη ιδιαίτερη ταινία του ταλαντούχου δημιουργού. Μια ρομαντική ταινία,γοτθικού στιλ, για τον κόσμο της μόδας του ’50, με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις να ολοκληρώνει την κινηματογραφική του καριέρα. Είναι δεδομένες οι πολλές Οσκαρικές υποψηφιότητες. Πρεμιέρα στην Ελλάδα, την 1η Φεβρουαρίου 2018.

The post Τρέιλερ της ” Αόρατης Κλωστής” με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις στον τελευταίο ρόλο της καριέρας του appeared first on screeneye.gr.